Anksiyete ve atipik otizmden muzdaribim. Her gün daha da yalnızlaştığımı hissediyorum. İnsanlarla yakınlaşamıyorum, yakınlaşınca da fazla samimi davrandığım için benden uzaklaşıyorlar. Galiba fazla samimi ve dürüst olmak onları benden soğutuyormuş. Ama rahatsızlığım yüzünden insan ilişkilerini anlamakta zorlanıyorum ve bunun mantığını bir türlü kavrayamıyorum. Mesela; bir insan güler yüzlü ise benim ona güler yüzlü olduğunu söylemem onu neden benden uzaklaştırır ki? Ya da insan ilişkilerine bazen mesafe koymam gerektiğini öğrendim. Ama bunu yapmam da insanlar benden daha da uzaklaştırmaz mı?
Günlük hayatta çevreme bakıyorum. Hep yalakacı, narsist, bencil ve çıkarcı insanların çevresi ve sevenleri oluyor. Benim gibi dürüst ve samimi insanların ise çevresinde seveni kalmıyor. Galiba bu da insan ilişkileri ile ilgili bir şey ama bunu da tam olarak kavrayamıyorum. İnsanların mantıken dürüst ve samimi insanlarla birlikte olması daha iyi değil mi? Onların daha fazla sevilmesi ve arkadaş çevresinin daha fazla olması gerekmiyor mu?
Günlük hayatta çevreme bakıyorum. Hep yalakacı, narsist, bencil ve çıkarcı insanların çevresi ve sevenleri oluyor. Benim gibi dürüst ve samimi insanların ise çevresinde seveni kalmıyor. Galiba bu da insan ilişkileri ile ilgili bir şey ama bunu da tam olarak kavrayamıyorum. İnsanların mantıken dürüst ve samimi insanlarla birlikte olması daha iyi değil mi? Onların daha fazla sevilmesi ve arkadaş çevresinin daha fazla olması gerekmiyor mu?
o arkadaş biraz maymun olmuş.
