Otizmliyim. Gittikçe yalnız hissediyorum, insanlarla yakınlaşamıyorum…

Anksiyete ve atipik otizmden muzdaribim. Her gün daha da yalnızlaştığımı hissediyorum. İnsanlarla yakınlaşamıyorum, yakınlaşınca da fazla samimi davrandığım için benden uzaklaşıyorlar. Galiba fazla samimi ve dürüst olmak onları benden soğutuyormuş. Ama rahatsızlığım yüzünden insan ilişkilerini anlamakta zorlanıyorum ve bunun mantığını bir türlü kavrayamıyorum. Mesela; bir insan güler yüzlü ise benim ona güler yüzlü olduğunu söylemem onu neden benden uzaklaştırır ki? Ya da insan ilişkilerine bazen mesafe koymam gerektiğini öğrendim. Ama bunu yapmam da insanlar benden daha da uzaklaştırmaz mı?

Günlük hayatta çevreme bakıyorum. Hep yalakacı, narsist, bencil ve çıkarcı insanların çevresi ve sevenleri oluyor. Benim gibi dürüst ve samimi insanların ise çevresinde seveni kalmıyor. Galiba bu da insan ilişkileri ile ilgili bir şey ama bunu da tam olarak kavrayamıyorum. İnsanların mantıken dürüst ve samimi insanlarla birlikte olması daha iyi değil mi? Onların daha fazla sevilmesi ve arkadaş çevresinin daha fazla olması gerekmiyor mu?

Bak kardeşim sana yaşanmış bazı hadiselerden bir tanesini anlatayım, bundan kendine bir pay biç.
Pazarda yara bandı satandan ihtiyacın olmadığı halde yardım olsun diye yara bandı alırsın. Bir alırsın, iki alırsın. Her hafta almanı ister ve bekler. Aldığın takdirde ne yapacaksın evde o kadar yara bandını, turşusunu mu kuracaksın? Alması için insana adeta yalvarır, kıyamazsın yine alırsın. Daha sonra başlar içini dökmeye, doğru mudur yalan mıdır bilemezsin. Senle samimi olmaya çalışır. Faturalarını ödemediğinden başlar evde kocasının çalışamayacak durumda olduğundan çıkar. Adeta yolunu bekler pazarda.

Sonunda sıkılırsın ve selam vermezsin, yüzüne bakmadan yanından geçer gidersin.

Yani demek istediğim şudur ki insanlarla fazla samimi ve laubali olmayacaksın. Mesafeni bileceksin.

@alifatih1958, Gayet güzel anlattın bence. İnsanlara fazla yüz verdin mi bokunu çıkartıyorlar.

Sen iyisindir başkaları kötüdür zaten hep öyle olur .

Otizimi cidden her yönüyle hissediyor musunuz?Eskiden otizm bu kadar yaygın değildi.Onu merak ettiğimden soruyorum.Amerika da sağlık kurulunda yaygın bir hastalık olarak çıktı.Kabul görüyor yani...

Fazla samimiyet tez ayrılık getirir.Ben de dediğiniz sorunu yaşıyorum.İnsanların uzaklaşması veya yakın olan 'normal' insanların umursamaz ilişkilerinin daha kabul görüyor olmasında.Benim her ortamda gözlemlediğim herkes birbirini yiyorlar.Bir çıkar durumu olmadan kimse ilişki kurmuyor.İlber ortaylı Türk insanını basit iş yapmaz olarak tanımlıyor.Onun anlatmak istediği bir çıkar yoksa kişinin bir konuda konuşmamasını söylüyor vurguluyor.

Değişik arkadaşlıklarım oldu.Lise de senelerce arkadaşlarıma yardım ettim.Benim yönümden hiç bir hata yapmamıştım.Son sene çok kötü davrandılar.Baya kafayı yiyen vardı.Bipolardan şu an tedavi görüyor.Adam tenefüste neşter çıkardı.Bir diğeri 3 sene yks hazırlanıp sonuncusunda işletmeye girdi.Bir gün yolda gördüm.Hesapta kilo vermek için dolaşıyor.Küfredip geri gitti.Merak ediyorum kafasında ne kuruyordu.Bir diğer arkadaş bilgisayardan ses duyup araştırma yaptığını söylüyordu...Üniversite de bir arkadaş vardı.Yazın yazlığa çağırmadım diye konuşmayı kesti.

@Asayiş Berkemal, kardeşim boşver ya Sen otizmlisin ama maşallah 10 numara kariyer yapmışsın. Normal geçinen pek çok kişiden 3-4 adım daha ileridesin. Daha çok gençsin 22 yaşındasın. Kendini değiştirip geliştirmek için önünde uzun yılların var. O yüzden karamsar olma. Bir de kendini merkeze koyma Yani insanların "geneli" bana tavır alıyor gibi evhamlara kapılma Böyle yaparsan içine kapanırsın ve değersizlik duygusuna kapılırsın. O , bana bahsettiğin işitme engelli kızla bir görüş bakalım. Aranızda duygusal bir ilişki başlarsa sana çok iyi gelecektir. Aşk yaşayınca serotonin hormonu tavan yapıyor. Ben her zaman yanındayım. Hakkında hayırlısı olsun

Bu sorunu cozmenin yolu "ben iyiyim, digerleri kotu" ya da "onlar soyle onlar boyle" demek degil. Onlar uzak duruyor, sen de kendi kendine onlara nefret besliyorsun, boyle olunca iyice uzak dururlar senden. Donguye girer. Insanlarla barismanin yolu once kendinle barismaktan gecer. Kimse de (sinirlari asmiyorsan eger) fazla samimi ve durust oldugun icin senden uzak durmaz. Normal kabul edilen davranislar icinde kal. "Ben boyleyim, soyleyim, soyle basariliyim" diyerek kendini parlatip iyice baskalarina dusman olma. Ayrica boyle dusunmek seni iyice icine kapatir.

Seni fazla tanimiyorum, nacizane dusuncem, cok da garip kabul edilen biri degilsin. Konusmalarin zekice. Belki insanlara sans tanimalisin, belki dogru insanlarla henuz tanismadin. Bir de seni engelli vs. olarak gorup aciyarak arkadas olmak isteyenlere yanasma derim. Seni sahip oldugun ozellikler icin (mesela akademik bilgilerin, hayat gorusun, erdemlerin vs.) arkadas kabul edecek kisiler olacaktir. Yasin da cok genc. Ben o yaslarimda yavas yavas acilmaya, arkadas edinmeye baslamistim.

Mesela insanlarin guler yuzlu oldugunu soyluyorsun ama bunu beyan ederken ornek veriyorum cumlenin ardindan kahkaha patlatiyorsan bu garip karsilanir, oyle degil mi? Uzak durabilirler mesela boyle bir gariplik icin. Sadece bir ornekti.

Yani bir seyi soylemenin kirk tane yolu var. Iltifat edilirse ve iltifat durustlukle yapiliyorsa memnun olur iltifat alan kisi illaki.


Kendimden cikarimlar yaparak cevapladim. Kusurum olursa affola. Benzer yollardan gectim ve geciyorum diyebilirim. Elimden geldigince yardimci olmak istedim.

Saglicakla.

İndigo kıristal cocugum teşşizim