Rastî deli olduğumu söylerler hocam ama sandığınız kadar değilim :D aslında motor bana daha heyecan verici geliyor sanırım nedenlerden birisi bu ama en önemli neden otomobillere hiç düşkünlüğüm olmadı çoook eskiden beri. Hani dört tekerlekli hiç bir araca binmeyi sevmedim,otomobil,otobüs,kamyon,tır ve bunu da araba tutması denilen şeyi hep yaşıyor olmama bağlıyorum. Hani arabaya biner etrafı seyrede seyrede gezerler ya veya otobüste giderken kitap okurlar,telefonla oynarlar falan bunlar benim için hiç mümkün olan şeyler olmadı :) ne zaman arabaya binsem mide bulantısı baş dönmesi hatta baş dönmesinden öte beynim dönüyor sanki :) gideceğim yere hep ya yürüyerek yada en sevdiklerimden olan bisikletle gitmeyi tercih ederdim. Sonra engelli oldum ve araç tutması olayı beş kat falan arttı. Araca bindiğim an direkt uzanmam gerekiyordu ki buna rağmen bile midem isyan çıkartıp ne var ne yok dışarı atıyordu. Bu yüzden arabaya binmek bana hep kabus oldu. Gideceğim yere bıraksalar ve tabii ki aküm yetse sandalyemle gitmeyi tercih eder oldum. Bisiklete binmek en çok özlediğim şeylerden biri misal ama artık uzak mesafelere de efil efil,temiz hava soluyarak gidebilmek için motor favorim oldu. Hız sevdasından çok böyle o havayı,rüzgarı hissetmek sanırım biraz da cazip gelen. Yoksa hız tutkusu değil benimkisi :) uzun mesafelere,kendi başıma ve sadece benzin desteği alarak (iki saat aküyü şarj edecem de bekleyecem de) derdi olmadan gidip gezip görebilmek.
 
denizkızı Hız tutkusu yoksa haklısınız en güzel seyahat motorsikletle olur. Bisiklet daha çok spor amaçlı güzel olur ama seyahatin tadını çıkarmak isteyen için galiba motorsiklet güzel olur. Şöyle mayıs ayında yeşillikler tazeyken, havalar ne sıcak ne de soğuk iken, yanında da bir kafadendi veya partner olacak motora atlayıp komşu bir ülkeye kadar gidip gezmek lazım. Ama vallahi sorun engel değil, para :) Para olsa siz de yaparsınız inanın. Tabi oto yollarda insan ister istemez hız da yapar yani yapacak bir şey yok:)
 
Yurtdışına gitmek, birçok arkadaşım olması, çevreme birşeyler verebilerek yaşamak, evlenmek
 
Engelli Olmasaydım ASKERİ SAVAŞ PİLOTU olmak isterdimn. ÖZELİKLE TFX ya da F35 gibi bir uçağı uçurmak,Ya da Dünya Turu yapan bir YOLCU GEMİSİ nin kaptanı olmak isterdim.
 
Akademisyen olmak isterdim. Olamasam bile yine de kariyer yapmak isterdim. Egitim almak, enstruman calmayi ogrenmek, matematigimin cok iyi olmasini isterdim (matematikle alakali bir bolum okumasam bile) evlenmek isterdim. Yabanci dil ogrenmek isterdim. İngilizce (sevdigim icin degil, turistlerle konusmak icin) Latince (hosuma gittigi icin) ve Farsca (sevdigim icin)
 
çirkin

Psikoz. Depresyon. Kendine inanmama. Başarabileceğine inanmama. Çabuk vazgeçme. Sıkılganlık. Unutkanlık. Dikkat eksikliği. Tembellik. İnsan ilişkilerinde kötü olmak.

:)
 
Yuyu

Hmmm anladım
Demek ki bir önceki yapmak istediklerini yapman için kendini aşman gerekiyor
 
İmkansiz bir durum anlayacagin. :)
 
Gezmeyi seyahat etmeyi, yeni ülkeler kültürler görmeyi severim o sebeptendir pilot olmayı isterdim. Pilotluk yattı, dedim ki kendimce havadan dolaşamadık en azından karadan dolaşalım :) Uluslararası tır şoförlüğü yapayım o şekilde gezeyim. Sanırsam o da hayal olacak. lol
 
Sonuçta engelliyiz.
Aşağı baksan engeli..
Yukarı baksan engelli..
Ne hayali..
Olmayan ya da olmayacak bir şeyin hayali ne kadar olur sizce..
Saygılar..
 
bir yat alıp gidebildiğim yerlere kadar dünya turuna çıkmak isterdim
şuanda istanbul ankara izmir buraları gezebiliyorum tabiki günü birlik
gidip geliyorum oda biz engellilere ücretsiz diye ama maalesef aldığımız 2811 lira maaşla
gidip bir kaç gün bile kalamıyoruz en kötü oteller bile 200 lira 300 yüz lira
aslında bize engel olan tek şey maddiyatımızın kötü olması bıktım keşke siktrolup
gitsek be
 
Eğer engelli olmasaydım çok fazla çapkınlık yapardım. Ne iş yapardım onu bilemiyorum ama çok sayıda seçeneğe sahip olurdum. Bu günkü gibi kaygılarım olmazdı. Hayattan korkmazdım. Gelsin hayat bildiği gibi gelsin derdim.
 
Ben mühendislik okuyorum. Okulun ilk yılı dönem birincisiydim. Sonra psikotik sorunlar başladı. Birinci olan ben şu an 9ncu senemdeyim. Zihinsel olarak çok geriledim. Hep akademik görevli olmak isterdim. Ama üniversitede hocalardan, bölüm sekreterine hastalığımı bilmeyen kalmadı. Şimdi ise okulumun bitmesine 1 sene kaldı. Umarım bitiririm.
 
Afrika'da bir kabile reisi önümde bir yaprak elimde bir mızrak ormanda yaşardım😀😀😀😀🌙🦁🦁
 
Ben üniversite 1nci sınıftayken bölüm birincisiydim. Sonra atak geçirdim. Şu an 9ncu senem. Hastalanmasaydım çok farklı olacaktı her şey.
 
@anonim9595, halüsinasyonlar ve gerçeklikten kopuş oldu. evden hiç çıkmadım. iyice içine kapanık birisi olmuştum
 
Benim sol kolumda ortopedik engel var ' motor ustası yada özel harekat polisi olmayı çok isterdim bilhassa özel harekat polisi içimde hep bir uktedir. :(
 
@çirkin1 dediğinizde haklıymışsınız. gerçekten kendimi aşmam gerekiyormuş. hayatımda ilk kez enstrüman çalıyorum. :) Ne mutlu bana. Darısı diğer arkadaşlara.


Evet, engelliyiz ama bu, hayallerimizden vazgeçeceğimiz anlamına gelmiyor. Bir alternatif oluşturabiliriz.
 
@Mara, bende belediyenin açmış olduğu kurs merkezine yazıldım. Bağlama kursuna gidiyorum. Çok iyi geliyor.
 
  • Beğen
Reaksiyonlar: Mara
Birinin aşkı, sevdiği olup, anne olmayı çok ama çok istedim. Anne olmakkkk. Parayla alınmıyor ne sevgi nede çocuk :cry: