[SER-VET] Ey sevgili

SER-VET

Üye

Üyelik

14 Eyl 2008

Konular

6

Mesajlar

97

Reaksiyonlar

0

• 13 Eki 2009

• #1

EY SEVGİLİ
hüküm ateşi ile dövüldü kalem
emir geldi
"yaz!" diye
ceylan derisine bir damla mürekkep düştü
deri yandı kül oldu
toprağa düştü
toprak
kurudu, çatladı
gül açmaz, ürün vermez oldu
denize düştü
deniz sahra çölü oldu
bir parça etin üstüne düştü kalemin mürekkebi
ses çıkmadı
başladı yazmaya
yazdı
yazdı
yazdı
sesi çıkmadı yazılanın
"alın yazısı" olsun diye hüküm buyurdu
"yaz" diyen
kalem yazdı, kul oynadı...
kimbilir söylesene ey sevgili
aşk ateşi düştümü cana
bir yudum su dindirir mi bu yangını
cemalinin ışığı düşerse garb a söyle
söyle ey sevgili
gün doğarmı aşığın bahtına
adı Emin olan dese kıble bu yönde
kulak duyar, göz görürmü
su tene, alın secdeye beş vakit deysede
anlarmı secdenin halinden yüreğinde aşkı hissetmeyen
bakışının değdiği yerde olmaz ise gölgem
hangi toprak doyurur gözümü
söyle ey sevgili
ben sende, sen bende iken
kim kimdedir
ey sevgili
bendeki ben
sendeki sen
sendeki ben
bendeki sen
nedir bu hal deyiver bana
ben dünyadan uzak berikine ötesine aşık
sen gözünde perde bu ana aşık
aynı deryaya akan iki ayrı ırmak
söyle bana
hangi zamanda hangi anda buluşur ellerimiz
söyle bana sevgili
ben sende atarken
ne zaman düşer bedenim toprağına

 

bedii

Üye

Üyelik

2 Ağu 2008

Konular

8

Mesajlar

92

Reaksiyonlar

0

• 13 Eki 2009

• #2

Duygu dolu bir şiir. Tebrikler. Şunu da sormadan edemiyeceğim. Şiir size mi ait?

 

SER-VET

Üye

Üyelik

14 Eyl 2008

Konular

6

Mesajlar

97

Reaksiyonlar

0

• 13 Eki 2009

• #3

evet,naçizane karalamalarımdan biri....eski defterlerden

 

SER-VET

Üye

Üyelik

14 Eyl 2008

Konular

6

Mesajlar

97

Reaksiyonlar

0

• 14 Eki 2009

• #4

Kök salmışım acıya gidemiyorum

KÖK SALMIŞIM ACIYA GİDEMİYORUM

Bir yol yürüdüğüm

Adımlarımın sessizliği bozan sesinde

Yalnızlığımı paylaşan gölgemle

Bir yol yürüdüğüm



Uzunluğu zamanla ölçülen

Durak yerleri anılarla adlandırılan

Kurak çöllerde seraplar arasında uzayıp giden bir yol

Tek dostumun ben olduğu bir yol



Issız, sessiz, kavurucu

Yusuf'un kuyusundan karanlık kimsesiz

Musa'nın asasını ele geçirmiş kader tarafından yapılmış

Her türlü mutluluğu ikiye ayrılmış acılardan dem vuran bir yol



Tutunacak bir dalın bile olmadığı

Hayata tutunmak değiminin uzak olduğu bir yol

Ben zorladım kendimi, hayatı, yaşamı zorladım

Rüzgâra tutundum yağmura, doğan güne, aldığım nefese tutundum

Tutunduğumu sandım tutunamadım



Hayat her zaman bir başlangıç hediye etmiştir

Başlangıcımı aradım bitiş çizgilerinde

Aldığım ilk nefes nasıl ciğerimi yaktı ise

Soluduğum her ten o kadar acıttı canımı



Acıyla yetinmeyi öğrendim acıyı sevmeyi

Kendi payıma her şeyi öğrendim de

Bir tek sevdiklerime anılarımdakilere dokunan acılara dayanamadım

İsyan etmiyorum nelere direndim

Şimdi gitme vakti biliyorum

Gidemiyorum...



İçimdeki çığlık bedenimin iç duvarlarına çarpıp geri dönüyor

Dudaklarım mühürlü kelimelerden yoksun dilim

Şimdi gitme vakti

Hadi git bedenim durma ruhum



Kök salmışım acıya gidemiyorum