MASKELERİNİZ İŞE YARAMIYOR
Modern psikoloji ve gelişim bilimleri artık ortak bir noktada buluşuyor: Çocuklar, büyük ölçüde söylediklerimizi değil, yaşadığımız hayatı öğreniyor. Onlar nasihatlarımızı değil, davranışlarımızı ezberliyor; öğütlerimizi değil, gündelik tutumlarımızı model alıyor. Bir bakıma çocukluk, yetişkinlerin görünmez alışkanlıklarının sessizce çoğaltıldığı bir dönemdir.
Eğer bir aile, kendisinden farklı olana karşı dışlayıcı bir dil kullanıyorsa; yaşamı kendi penceresinden görmeyeni küçümsüyor, alaya alıyor ya da değersizleştiriyorsa, çocuğun bundan bağımsız bir karakter geliştirmesini beklemek gerçekçi değildir. Çünkü önyargı da, hoşgörü de önce evin içinde öğrenilir.
Engelli bireyler olarak belki de bu konuda biraz daha farklı bir bakış açısına sahibiz. Yaşamın zorunlu kıldığı mücadeleler, insanı yalnızca dirençli kılmaz; aynı zamanda gözlem gücünü de keskinleştirir. Bedensel bazı sınırlılıkların karşısında, çevreyi okuma becerimiz çoğu zaman daha da gelişir. İnsanların söylediklerinden çok, söylemediklerini; davranışlarının ardındaki niyeti fark etmeye başlarız.
Bu yüzden bir eve misafir olduğumuzda ya da bir oyun parkında çocuklarla birkaç dakika geçirdiğimizde, çoğu zaman yalnızca çocuğu tanımayız; onun yetiştiği aile iklimini de görürüz. Kullandığı dil, farklı olana yaklaşımı, paylaşma biçimi, empati düzeyi ve nezaketi bize evin görünmeyen kültürü hakkında önemli ipuçları verir.
İşte tam da bu nedenle size küçük bir sır vermek istiyorum.
Çocuklar, anne ve babalarının en dürüst biyografisidir.
Siz ne kadar rol yaparsanız yapın, ne kadar kusursuz görünmeye çalışırsanız çalışın, çocuklarınız gerçek sizi istemeden de olsa dünyaya anlatırlar.
Aramızda kalsın... Maskeleriniz işe yaramıyor. Çünkü çocuklarınız onları çoktan çıkardı.
