Ne istediğim mesleği yapabiliyorum, ne beğendiğim kızla konuşabiliyorum, ne derdimi anlatabiliyorum. Mental olarak çok yoruldum. Bütün hayatım yanlız geçti. 34 yaşına geldim. Daha bi kızın elini tutmuş değilim. Ne çocukluğumu yaşayabildim ne gençliğimi. Napacam ben böyle. Psikolojim bozuldu. Kime anlatsam kekemeliğin tedavisi var deyip geçiyor. Lanet olası geçmiyor işte. Yapıştı kaldı üzerime. Ne yapayım kendimi bi yerden mi atayım kafama mı sıkayım yoruldum artık ya
Yazı boyutu:
Bu aralar gözüme çarpan insanlar sıkılmış durumda.Ben de sıkıldım doğrusu.Belli durumlar var.O durumlardan kendimi kurtaramıyorum.Belli şeyleri bende yapamıyorum.Evlilik meraklısı değilim ama ondan da bıktırdılar.Görücü usulü birini bul diyeceğim de sorun zaten tanımadığın kadının aile de ne işi var??
Geçmiş olsun Allah sabır versin kardeşim. Biliyorum söylemesi kolay ama Allah dermansız dert vermesin, eminim senden daha fena durumda bir çok hastalıkla, başka insanların bakımına muhtaç yatalak insanlar vardır. Evlilik nasip işidir, kekeme olmasan da nasipde yoksa olmaz. Belki de evlenmemen daha hayırlıdır onu da bilemezsin. Hamdolsun her halimize
@Selimc,
ben de kekeliyorum ve seni gerçekten çok iyi anlıyorum çünkü bu duyguyu yaşayan bilir insan bazen kendi kafasında o kadar büyütüyor ki sanki hayatının önünde dev gibi bir duvar var sanıyor
ama ben kendi hayatımdan şunu net gördüm kekemelik hayatı bitiren bir şey değil insanın kendini geri çekmesi asıl engel oluyor
ben 21 yaşındayım ve ben de konuşurken ufak tefek takılmalar yaşayabiliyorum özellikle heyecanlandığım anlarda ya da ilk cümleye girerken bazen küçük tutulmalar oluyor ama buna rağmen kendimi hiçbir zaman insanlardan uzak tutmadım
kızlarla konuşuyorum hem yazışıyorum hem sesli konuşuyorum hem de görüntülü konuşuyorum ve kendime sınır koymuyorum hatta bazen aynı anda 3 5 kişiyle sohbet ettiğim oluyor
bugün görüntülü konuştuğum bir kız bana sen çok kekelemiyorsun dedi bu cümle bana şunu gösterdi biz bunu kendi içimizde dışarıdan göründüğünden çok daha fazla büyütüyoruz
çünkü insanlar bizim takıldığımız birkaç saniyeye değil nasıl konuştuğumuza verdiğimiz enerjiye rahatlığımıza samimiyetimize ve özgüvenimize bakıyor
ben de zamanında acaba konuşursam kötü olur mu rezil olur muyum diye düşündüğüm çok oldu ama üstüne gittikçe işin aslında o kadar korkulacak bir şey olmadığını gördüm
sen kendini eve kapatıp hayattan uzaklaşırsan kekemelik gözünde daha da büyür ama insanlarla konuşmaya devam ettikçe özellikle sesli ve görüntülü konuştukça beyin buna alışıyor ve daha rahat akmaya başlıyor
o yüzden sevdiğin kızla konuşamıyorum iş yapamıyorum hayatım bitti gibi düşüncelere sakın teslim olma çünkü bunlar gerçeğin kendisi değil sadece moral bozukluğunun sana oynadığı oyunlar
bak ben de kekeliyorum ama buna rağmen konuşuyorum tanışıyorum sohbet ediyorum ve hiçbir şeyin beni durdurmasına izin vermiyorum
önemli olan kusursuz konuşmak değil cesaret edip konuşmaya devam etmek çünkü özgüven olduğu zaman ufak takılmalar kimsenin umrunda olmuyor
kekemelik bir engel değil sadece aşılması gereken küçük bir detay asıl güç senin onu kafanda ne kadar büyüttüğünle alakalı
yani kendini asla eksik görme kardeşim rahat ol konuşmaktan kaçma üstüne git zamanla sen bile ne kadar geliştiğine şaşırırsın
ben de kekeliyorum ve seni gerçekten çok iyi anlıyorum çünkü bu duyguyu yaşayan bilir insan bazen kendi kafasında o kadar büyütüyor ki sanki hayatının önünde dev gibi bir duvar var sanıyor
ama ben kendi hayatımdan şunu net gördüm kekemelik hayatı bitiren bir şey değil insanın kendini geri çekmesi asıl engel oluyor
ben 21 yaşındayım ve ben de konuşurken ufak tefek takılmalar yaşayabiliyorum özellikle heyecanlandığım anlarda ya da ilk cümleye girerken bazen küçük tutulmalar oluyor ama buna rağmen kendimi hiçbir zaman insanlardan uzak tutmadım
kızlarla konuşuyorum hem yazışıyorum hem sesli konuşuyorum hem de görüntülü konuşuyorum ve kendime sınır koymuyorum hatta bazen aynı anda 3 5 kişiyle sohbet ettiğim oluyor
bugün görüntülü konuştuğum bir kız bana sen çok kekelemiyorsun dedi bu cümle bana şunu gösterdi biz bunu kendi içimizde dışarıdan göründüğünden çok daha fazla büyütüyoruz
çünkü insanlar bizim takıldığımız birkaç saniyeye değil nasıl konuştuğumuza verdiğimiz enerjiye rahatlığımıza samimiyetimize ve özgüvenimize bakıyor
ben de zamanında acaba konuşursam kötü olur mu rezil olur muyum diye düşündüğüm çok oldu ama üstüne gittikçe işin aslında o kadar korkulacak bir şey olmadığını gördüm
sen kendini eve kapatıp hayattan uzaklaşırsan kekemelik gözünde daha da büyür ama insanlarla konuşmaya devam ettikçe özellikle sesli ve görüntülü konuştukça beyin buna alışıyor ve daha rahat akmaya başlıyor
o yüzden sevdiğin kızla konuşamıyorum iş yapamıyorum hayatım bitti gibi düşüncelere sakın teslim olma çünkü bunlar gerçeğin kendisi değil sadece moral bozukluğunun sana oynadığı oyunlar
bak ben de kekeliyorum ama buna rağmen konuşuyorum tanışıyorum sohbet ediyorum ve hiçbir şeyin beni durdurmasına izin vermiyorum
önemli olan kusursuz konuşmak değil cesaret edip konuşmaya devam etmek çünkü özgüven olduğu zaman ufak takılmalar kimsenin umrunda olmuyor
kekemelik bir engel değil sadece aşılması gereken küçük bir detay asıl güç senin onu kafanda ne kadar büyüttüğünle alakalı
yani kendini asla eksik görme kardeşim rahat ol konuşmaktan kaçma üstüne git zamanla sen bile ne kadar geliştiğine şaşırırsın







