Çıkarsız, hesapsız, tertemiz bir bağ.
Dünya yorarken dinlendiren,
kalabalıklar içindeyken bile “ev” gibi hissettiren bir yürek.
Herkesin hayatında en az bir tane
Ya git de içimdeki fırtına dinsin,
Ya gel de şu hasret bir son bulsun.
Arada bırakma beni böyle,
Yarım kalan cümleler gibi soluksuz.
Ya git de kabullenmeyi öğreneyim,
Sensizliğe bir isim koyayım.
Kapanmayan kapını usulca çekip,
Küllerimden yeniden doğayım.
Ya gel de gözlerin konuşsun,