Öncelikle ortopedik engelli olduğumu belirterek başlamak istiyorum.
Bazı istisna evlilikler dışında engelli bireylere bakışın tamamen çıkar amaçlı olduğunu düşünüyorum. Maddi durumu veya farklı çıkarlar için evlendiklerini düşünüyorum. Herkes kendisine dönüp gerçek anlamda şu soruyu sorsun. "Engelli olmasaydım engelli biriyle evlenir miydim?". Herkes "Tabi evlenirdim!" diyecek ama içten içe cevabını içinde saklayacak.
O yüzden evlilik düşünmüyorum. İstiyor muyum, zaman zaman evet. İlerde belki kendi ortopedik durumuma denk (günlük işlerimi görebiliyorum, işe gidiyorum, araç kullanıyorum.) birine denk (ne aşağısı, ne yukarısı) gelirsem, hastalığıma ve bana anlayış göstermekten öte beni anlayacak birine denk gelirsem belki o zaman düşünebilirim.
Böyle düşündüğüm için yıllarca işimde başarılı olmaya çalıştım, kültürlü biri olmaya çalıştım ve başardığımı düşünüyorum. Engelimle "vah vah"lanmak yerine başarımla gösterilmeyi başardım.
Çocuk konusuna gelince, genetik veya sonradan, engelli çiftlerin çocuk sahibi olmaması gerektiğini düşünüyorum. Bu düşüncem "engelliler çocuk sahibi olmayı hak etmiyor" gibi anlaşılmasın. Sosyal medyada denk gelmiştim, "benim çocuğum diğer çocuklardan daha anlayışlı, daha duyarlı olmak zorunda kalmamalı, buna zorunda olmamalı. Engelli anne-babasının sorumluluğunu almak zorunda olmamalı. Genetik hastalıklar kısım ise çok daha farklı, doktor kontrolü olmadan hamilelik olmamalı, gerekirse tüp bebek yöntemine başvurulmalı, bile isteye dünyaya engelli çocuk getirilmemeli.
Bu yazdıklarım hoşuna gitmeyen kişiler olacaktır fakat gerçekler bunlar.