Güncel İçerik

Merhabalar

Engelli haklarına dair tüm içerikten üye olmaksızın yararlanabilirsiniz.

Soru sormak veya üyelere özel forumlarlardan ve özelliklerden yararlanabilmek içinse sitemize üye olmalısınız.

Teksan İnovatif Medikal: Engelliler, Engelli Çocuklar, Hasta ve Yaşlılar için emsalsiz ürünler

Çalışmayan psikiyatrik hastalar, günlerinizi nasıl geçiriyorsunuz?

Farklı tarihlerde 7 defa Bakırköy K2'ye yatışım oldu Yine de toplamda 18 SENEDİR memurluk yapıyorum İşe gidip bir şeylerle uğraşıp kafa dağıtıyorum :) Ben çalışmadan yapamam...
 
perseküsyon

Çalışmadan yapamıyorum. Kafamı dağıtacak birşeyler bulamıyorum. Bende sözleşmeliydim. Atağın nasıl geldiğini anlamadığım için işimden de oldu. Tam kadroya geçeceğim zaman kadrolu olsam belki şuan işime geri dönebilirimdim.

Ama ihtiyaçta yok. Daha önce özel sektörde de çalıştım. Atağım ağır olduğu için vasi atanma durumumdan dolayı iş başvurusu yapamıyorum. Arayanlarada ne cevap vereceğim bilemiyorum.

(Hastalık geçirdiğim için hastalıktan utanıyorum.)

Toplumumuz böyle

Ancak bir şekilde hayatımı kazanmam gerekiyor.

Doktorun verdiği rapor çok ağır oldu. Çalışma dedi. (Heyet)

Kendi doktorum çalışabilirsin hiçbirşeyin kalmadı dedi.

Vasi atacak hakimde öyle iyi gördü beni

Git raporunu düzelt gel dedi ama nafile 6 ay yönetmelik gereği değiştirmiyorlar

Hakimden de her zaman sevk alamıyorsun hastaneye

Bu durumda da iş bulamıyorsun


Tapatalk kullanarak iPhone aracılığıyla gönderildi
 
Kimi çalışmayı sever kimi yatmayı sever kişiden kişiye değişir .
 
epilepsi + dermansız depresyon hastasıyım. 8 aydır işsizim ekmeğimle oynadılar ayağımı kaydırdılar. hergünümüz aynı hergün çay ocağında gidip oturup zaman öldürüp geliyoruz eve iş yok güç yok böyle hayat mı olur bee..
işle rkesat meteliğe kurşun atıyoruz valla ...


 
Arkadaşlar yapılacak o kadar iş varki.illaki bir memur olmanız yada bir fabrikada çalışmak değil gerekirse evinizde bile yapacağımız bir çok uğraş var .insan tesbih yapar resim yapar efendime söyleyeyim hediyelik eşyalar yapar paketleme işi yapar kısacası iş bulamiyoruz demeyiniz lütfen bende psikatri hastasıyım.ama ben günde 500 kişinin içinde çalışıyorum yaşım 51 emekliyim.arti bekarım yalnız yaşıyorum .maddiyata bile ihtiyaç olmamasına rağmen kesinlikle boş kalmıyorum.eger bir kişi çalışmıyorsa.dahada kötü ataklar geçirebilir.
 
Mustafa 1972 Bey

Farklı bir iş yapmayı düşünüyorum. Şu an vasi atanma durumu olduğu için benim imza yetkilerim anneme devir olacak tekrar vasi iptali ne kadar sürer bilemiyorum. Atanmaması için uğraşıyoruz.

Ancak sıfırdan e ticaret sitesi kurmayı düşünüyorum. Bunu yapacak bilgi tecrübem var. Kimseye ihtiyacım olmadan bunu yapabilirim. Tek başıma

Şu an yapamıyorum. Yapsam bile ne satacağım. Ayrıca şirket kuramıyorum. (Vasi durumundan dolayı)

Dediğiniz gibi ufak tefek el ile yapılan hobi kurslarından birşeyler öğrenmem gerekiyor. Öğrensem bile bunları kim alacak

Eğer aklınızda başka bir fikir varsa araştırabilirim.


Tapatalk kullanarak iPhone aracılığıyla gönderildi
 
sokr@t
Maddi gelir ve yaşam standartı da ona göre değişir.
 
Yatıyorum, geziyorum, ders çalışıyorum.
 
Şu ank ruh halinin anlatan en güzel şarkı nedir ??

s.a canlar tam 8 aydr işsizim resmen zaman öldürüyorum iş yok par yok nereye varacak sonumuz belli değil..
sizlerin şu anki durumunuzu anlatan en yii şarkı hangisi..


 
Boş boş tiktok ta canlı yayın izliyorum. Hastalığın alevlenmesi tamamen geçti ama 5-6 ayı buldu kendime gelmem. Halsizliğim vardı. Oda b12 çok düşükmüş vitamin takviyesiyle azaldı.

Şuan kendime iş uğraş arıyorum.

Böyle bir rahatsızlık geçirdiğim için utanıyorum.
İş ararken durumumu nasıl izah edeceğimi düşünüyorum.

Siz değerli forum üyelerinin fikri önereceği bişe varsa yazabilirsiniz.


Tapatalk kullanarak iPhone aracılığıyla gönderildi
 
Günler geçmiyor, yalnızlıkta yanına tuz biber

Hastalık sürecinde tüm arkadaşlarım uzaklaştı.
 
:cool: 7 defa Bakırköy'e yatışım oldu Yine de 18 senedir aralıksız memurluk yapıyorum Ben çalışmadan yapamam
 
@perseküsyon

Bende çalışmadan duramıyorum ama bu son ataktan sonra toparlayamadım. İşimden gücümden de oldum biliyorsun. Bilişsel ve psikomotor davranışlarda yavaşlama var
 
2 yıldır ileri derece bipolarım yaşadığım tramvayın olaylardan dolayı 2 gün devlette bağlı bi yerde sekreterim . Geri kalan zaman tek dostum Hollandalı arkadaşımla yıl yemek yapıyorum . Birçok hobim var artık onlarla vakit geçirmek istemiyorum kendimi kanıtlama çabasındayım

Ha bunuda eklim! 14 yıldır işe yaramayacağımı okadar işlettiler ki bana gerçekten hiçbişeyi başaramayacağıma inanmıştım ! Arkadaşım şizofren teşhisi almis biri ilk ataklardan sonra bir daha hiç hastalanmadı çok şükür ilaçsız çok sağlıklı ! Ben bipolar olmama rağmen değilim ilaçla bile ! Üstelik beni iş hayatına motive etti
 
@Kirlielmasim

Birçok şey bizim elimizde. Ben hasta olduğumu kabullendim. 2012 TEMMUZ dan beri düzenli tedavim var.

İLAÇLAR OLMASA BELKİ ÇALIŞAMAZDIM.

39 yaşındayım ben. 450 gün askerlikle beraber 5.930 gün primim var.
 
Son düzenleme:
Engelli raporu aldıktan sonra iş bulabildim. Bimde mağaza personeliyim. Kasada telaş heyecan yapıyorum dedim kasaya vermeyiz seni dedi mağaza müdürü. Bölge sorumlusuda müdürümde biliyuor atipik psikoz olduğumu. Hastalığımı tam anlatmadım mesleğim riske girmesin diye ama ucundan anlattım biraz. sıkıntı yapmadılar şanslıyım sanırım iyi insanların yanına düştüm.
 
Sabah kalkıyorum. Yemek yiyorum. Ders çalışmaya başlıyorum. Arada forumlara bakıyorum. Dışarı çıkıyorum. Yemek yiyorum. Ders çalışmaya çalışıyorum. Ama verimli şekilde çalışamıyorum. Arada alışverişe çıkıyorum. Bazen otobüse biniyorum. Müzik dinleyerek son durağa kadar gidiyorum. Fakat artık müzik dinlemekten de zevk almıyorum. Onun yerine otobüste ders çalışıyorum. Eve dönüyorum. Akşam oluyor. Gece oluyor. Yemek yiyip ilaç içip uykum gelince uyuyorum. Döngüye girdi. Canım sıkılıyor ve hayattan, yaptıklarımdan zevk almıyorum artık.
"30 yaşına geldin, artık işin olmalı, para kazanmalısın" deyip kendimi derslere endeksledim. Dersten zevk almamaya başladım. Onun haricinde bir şey yaparsam da bu "30 yaşına geldin..." düşüncesi zevk almamı engelliyor.

Ne istediğim yerde yaşıyorum, ne de istediğim insanların arasındayım... İstediğim kiloda değilim. İstediğim eğitime sahip değilim. Yanımda sevdiğim biri yok. Yok da yok.

Artık kilo verebilecek miyim bilmiyorum da. Hayatım boyunca kiloluydum. İlaçlar yüzünden. Pek çok kez kilo verdim, tekrar geri aldım. Artık spor yapacak moral de kalmadı. Spordan da keyif almıyorum. "Nasıl olsa x zaman sonra o kiloları geri alacağım. Kendimi neden yorayım ki?" deyip boş veriyorum.

İş yok. Meslek yok. Ne yapacağım ben?
Sürekli bunları düşünmekten keyif alamıyorum hiçbir şeyden de.
 
Olduğun kişi ile olmak istediğin kişi arasındaki mesafeyi beğenmiyorsun sadece ve hedef koyduğun kişilik özelliklerine sahip olabilmen için başlangıç noktan olan "kendi"nden başlamalısın, önce kendini kabul edişle yola başlamalısın. Gerisi bu yolda başına gelecekler ve buna hayat deniyor.
 
asıl ben bıktım sık sık intihar etmeyi düşünüyorum..
insanın sevmediği istemediği bir işte çalışması berbat birşey .. öyle biryerde çalışıyorum ki tam mahrumiyet bölgesi.. sürgün yeri.. içeceğim suyu bile evden götürüyorum. telefon bir gün çekse öbür gün çekmiyor.. çalıştığım adamlar tam bir moloz...
 
Üst Alt