Bulutların Gölgesinde
Rüzgâr usulca geçti dalların arasından,
Gökyüzü maviye en güzel türküsünü söyledi.
Uzakta deniz, bir ömür kadar sessiz,
Yakında toprak, çocukluğum gibi sıcak...
Bulutlar ağır ağır yürürken ufka doğru,
Zaman da onlarla birlikte yavaşladı.
Bir an sustum...
Çünkü bazı manzaralar konuşulmaz, yaşanır.
Her yeşil yaprakta yeni bir umut,
Her mavilikte sonsuzluğun izi vardı.
Anladım ki insan,
Bazen en büyük huzuru,
Hiçbir şey söylemeyen bir manzarada bulur.
Ve ben...
İçimde kopan fırtınaları,
Şu sessiz ufka emanet ettim.
Geriye yalnızca gökyüzü kaldı,
Bir de Allah'ın kalbime indirdiği huzur...
Emrah Bahadır Vural
3 Temmuz 2026
İstanbul/Sarıyer