Halil-ürrahman camisinin önünde,
üstü-başı perişan
yalınayak bir çocuk..
balıklar için yem satar
sıcak bir hava
yüzünde ter
boncuk boncuk...
küçük bir masası
ve üzerinde kutu kutu yem
bağırır feryad edercesine:
- kutusu bir lira.. kutusu bir lira.
alın..yem atın zavallılara...
zavallı...yetimmiş,anası da hasta
okulu bırakmış ama kadar
yakasını bırakmamış..
-kutusu bir lira.. kutusu bir lira..
alın yem atın zavallılara..
-Al oğlum al sana 50 lira
yemleri balıklara at
zira,
zavallılar çok acıkmış..
-Ama..ama bu çok para amca..
o kadar yemim yok ki...!
Zararı yok..kalsın..
-Hayır alamam..
-Al oğlum al.!
Haydi hoşça..sağlıcakla kal..
Öylece bakakaldı..
Adam yürüyüp söyleniyordu:
-kutusu bir lira..kutusu bir lira..
-Alın yem atın zavallılara...
Zavallı yetimmiş..anası da hasta..
okulu bırakmış..ama kader,
yakasını bırakmamış...
