Yoksulun piyanosu gitar

Gitar deyince çocukluk anılarım geliyor aklıma... Çocukluğum bir gecekondu mahallesinde geçti... Yani sizin deyiminizle varoş, ötekilerin deyimi ile getto... Bu mahallede yoksullar yani bizler otururdu. Evlerinin çoğu derme çatma evler ve içinde oturanlarsa hep köylerden şehirlere göç eden öğrenim görmemiş feodal insanlardı. Aynı zamanda bu mahallede öğrencilerde oturuyordu; değişik illerden gelmiş, değişik illerin köylerinden kasabalarından… Kimisi orta gelirli, kimisi yoksul öğrenciler, kimisi köylü çocuğu, kimisi kentli… Çoğu zaman onların evlerine konuk olurdum... Komşularımızdı birçoğu… Mezepotamyalıydılar...
Çoğu zaman müzik yaparlardı. Ve tabii ki bağlama gelirdi ilk sırada, ikinci sırada ise gitar. Özgün müzik icra edilirdi. Tabi aralarında dünya müziğini tanıyan ağabeylerde vardı. Gitarla, Latin ezgileri çalarlardı. Filamenko, salsa, çaça tango... İşte benim yoksul piyanosu denilen meletle tanışmam böyle seyretti… Ve o yıllardan bu yıllara dek hiç ondan uzaklaşamadım. Ne zaman bir halk türküsü duysam; bu türkü gitarlarla çalınsa nasıl olur diye düşünürüm ve kafamda tınılarını oluşturarak önce kendim icra ederim hayallerimde ve başlarım müziği yapmaya. İşte böyle benim gitarla olan haşır neşirliğim, gitara olan tutkum… Biraz da Latin Amerika sevdası aslında… Yani tangonun bacaklarını havaya kaldırdığı kıta, yani aşk, yani kavga, yani gitar, yani Güney Ameraka.


[video=vimeo;15913483]http://vimeo.com/15913483[/video]

kavganın,yoksulluğun,itilmişliğin, ötekinin, göğsünden emzirdiği çocuk..sende sosyal yaralar taşıyorsun gönlünde.. artık ben gibi iflah olmazsın...

müziği beğendim.yazıyı tamamlamış

Dostum taaaa geçmişe uzandım birden.Üniversite yıllarında kaldığım öğrenci evlerinin yoksulluğuna inat en büyük eğlemcemizdi gitar ve bağlama.Belki haksızlığa yoksulluğa başkaldırının bir başka biçimiydi.