Yani, belki, yahut hiçbiri

Yumurtasından çıkar çıkmaz hayatta kalma şansını biraz daha arttırmak için denize koşan bir kaplumbağanın bu içgüdüsü bile toplumun tüketmemiz için bize aşıladığından daha fazla değildir.Anlamsız bir şekilde yaşamlarımızdan memnun olmayıp sürekli,arama peşindeyiz yeni birşeyleri ve her bulduğumuz yeni aslında eskiyi kaybetmenin acısını bir kere daha hatırlatıyor aptal düşüncelerimize.Hep daha güzel,zengin başarılı rol modelleri bulduk kendimize çünkü toplum ona iyi dedi.O ! iyi sende onun gibi ol ,dene veya denerken öl, O! nun gibi olamazsan yaşamanında bir anlamı yok çünkü sana değer vermeyeceğiz,seni dinlemeyeceğiz ve aramızda yerin yok.Çalıştık , didindik,okuduk ettik kimilerimiz öyle oldu,kimilerimiz ondan bile daha iyi ,yeni rol modelleri olmak için,kimi başaramadı ,kimiyse denemedi bile toplumun dışlamasına maruz kalarak.

Şu an ne mutlu ederdi sizi ? bunu bir düşünün ve yazın bir yere,gece yatarken sessizce kalbinize sorun çünkü bu dünyada size gerçeği söyleyebilecek tek şey kalbinizdir.Şimdi istediğinizi oda istiyormu yoksa gülüp geçtimi size şapşal diye.Peki bir ay sonra ne mutlu edecek 6 ay ve bir yıl sonra eğer bunları yazarsanız büyük çoğunluğunun -sağlık dışında- toplumun empoze ettikleriyle aynı olduğunu göreceksiniz.Bizler zayıfız ve hırs bizi daha fazla zayıflatıyor.

Hırs yapıyoruz ,bir erkeğe sorarsanız hayattan beklentisi,daha iyi bir araba,güzel bir eş,iyi gelirli bir iş,güvenlikli bir sitede ev,bankada para size kısaca daha iyi bir yaşam diyecektir.Daha iyi bir yaşam anahtar kelime.

Daha bir yaşam demek bu yüzyılda parayla eşdeğerdir yeterli paranız varsa daha iyi bir yaşamımızın olacağını sanırız.Gerçekten doğrumudur bu,Bunu kendinize sorun daha iyi bir yaşam demek daha çok paranızın olması demekmidir ?Sen sordun mu diyenler için evet sordum ve hayır para demek değildi.Bu yüzden yukarıdaki genel isteklere sahip olan ,hayatımın değişik evrelerinde hayatıma giren arkadaşlarıma özenerek bakmıyorum.Çünkü ilk başlarda olan hırsları şimdi bıkkınlığa döndü.Sahip olduklarının bazılarına sahip oldum,yakınlarından geçtim ama şükrediyorum ki,gözümü boyayamadı kör şeytan.Evde yetiştirdiğim küçük bir limon ağacım var hergün biraz daha büyüdüğünü görmenin değerini hiçbir para satın alamaz.yapraklarının kokusunu,yeni dalların hey merhaba demelerini,size hangi para,altın mücevher satın alabilir.Bunun gibi bakmasını bilebildikten sonra,o siyah gözlüğü attıktan sonra hayat çoğu zaman umuttan ve zevk almaktan ibaret.yaşanılan hergün görmesini bilen bir göz için güneşin doğuşundaki kızıllık ve gece yıldızlar demek,o renkler o anlar o duygu.

Birileri çıkıp diyebilir parasız hiçbir şey olmuyor,evet dostum sende haklısın bu düzende paran olması gerek ,benim demek istediğim doğa,çiçek böcek güzel gerisi hikaye değil,sadece köpeğin önüne atsan bile yemeyeceği para için,hayatlarımızı zindan etmeye gerek yok.Parayı gerektiğinde bir araç olarak kullanmak daha mantıklı geliyor,belli güvencelerden sonra.Ama bir yandan da paranın getirilerini öğrenebilmek,parasız bile aynı ya da benzer zevkleri yaşamak ne güzel değil midir.İtalyan olmayıp aldığı isimden dolayı italyan havası veren bir lokantada iyi bir fettuçiniye para verebilirim,ama aynı erişteyi evimde yapabilirim kendi yaptığını yemekten zevkli ne olabilir.Herhangi bozuk bir alet için tamirci çağırabilirim ama onu kendin tamir etmenin anlamıda çok büyüktür ya.

Para kazanılmalı ,para olmalı ama kölesi olunmamalı ha olanlarada buradan ,ne kadar istesekte malesef ki toprağa girdikten sonra dönüş yok gibi gözüküyor,çok kasmayın bence...

Biz insanlar olduklarımızla yetinsek bu kadar hırslı olmasak herhalde dünya daha yaşanılır yerler olurdu. Hele o çocuksu ruhlarımızı terk etmesek ne güzel olurdu ancak artık çocuklar da yaşından büyük davranışlar sergilemeye başladı ve çocuksu ruhlarının güzelliklerini kaybetmeye başladılar. Eskiden bir çocuğa hediye aldığımızda sevinçten çığlıklar atardı biz de çocuğu mutlu ettik diye sevinirdik şimdi ise kuru bir teşekkür ve muhtemelen belki aynı tarz 3-4 oyuncağından birisi olduğundan belki hediyeye bakacak belki de sepetine atacak. Belki hayatı daha sade geçiren göçebeler veya yerliler kadar doğanın tadını çıkaramadık. Sabah erkenden uyanıp güneşin doğuşunu ve sabahın o güzelim kokusunu içimize çekemedik, sabah esen rüzgar ruhumuzu titretemedi ve hakiki güzellikleri doyasıya yaşamanın keyfini yaşayamadık. Hep daha fazlası daha fazlası tükendik be artık arkadaşım...