Tadı yok hiç bir şeyin.

bekliyorum değişir diye hayatımız.
olmuyor.
parmak çocuk olup saklanmak istiyorum rafların ardında.
bir kibrit kutusuna sığacak kadar küçülmüş benliğim
taşıyamıyor taşıdığım ne varsa ileriye doğru.
geçmişi reddediyorum.
ama beni reddetmiyor.
bırakmyor peşimi.
avını kovalayan bir kedi misali.
sağlığım sağlığım dedim. düzene girdi.
ama gel gör ki
sağlığım sağlığım diye diye yıllarım geçmiş.
yıllar beni geçmiş..
yıllar her şeyi geçmiş.
yıllar her şeyi yemiş.
yıllar beni yemiş.

umut mu büyüktü yoksa hayaller mi ?
ne ilginç ki akmaya başlasa da akarsularım,.
yine de yangınlarda kalıyorum her seferinde.
gözlerim görmez oldu. ufukları. dağların yeşilini..
umut hayal.. ve niceleri..
hepsi birer hayal oldu.

yıllardır korkuyorum.
artık korkmak istemiyorum.
yoruldum korkmaktan.
yoruldum bana ne olacağını düşünmekten.
ne olacaksa olsun artık.
umursamıyorum.
işyerinde evde ailede hastanede.
bana ne yapılacağını
artık düşünmek istemiyorum.
bir nefeslik canım kaldı.
o canımı da boş korkulara hapsetmek istemiyorum.
sıkıldım ürkeklikten. yoruldum korkaklıktan.
herkesten korkmaktan.
beni bozacaklar beni kıracaklar beni incitecekler diye her gün her saniye.
korkuyla geçiyor.
artık yoruldum.
artık sıkıldım.
umursamıyorum artık.
ne yaparsa yapsınlar.

evime hapsoldum.
bu bana güç veriyor.
kopardım köklerimi dışarıyla.
dışarıda bir hiç.
evimde ise kralım.
ve saltanat keyfini yaşıyorum.
dışarıda esaret var. rekabet var. savaş var. kin var. gözyaşı var.
umut var umutsuzluk var. her şey var.
evimde hiç bir şey yok.
yokluklar kralı evinde..
hiç bir şeyi olmayan bir kral.