Benim yalnızlığına suskun canım dostum... sana bu satırları yazarken, ruhumun derinliklerinde
artan karanlığın sesini bastırmaya çalışacağım.Yine de kararırsa bu satırlar, beni affet...
Fırtınalı soğuk bir gece..Dört duvar arasında yine yalnızım. Etrafımda uçuşan gölgeler var yine.
İçimdeki çığlıkları susturamıyorum.Rüzgar,yağmuru da kendine katıp içimi savurarak beni çamura dönüştürüyor. Dışarı çık, çık ve git buradan....sen buraya ait değilsin diyor;ama gidebilecek bir yerim yok.Bedenimle ruhumun ayrılığından...evet şimdi biliyorum.
Gittikçe derinlere gömülüyorum...Daha çok susuyorum,Herkesin ağzında aynı laf.''Muhabbetine doyum olmuyor.''İnsanlar doyumsuzsa ben ne yapayım?
Susmayı tercih etmek, işin yalnızca bahanesi...Bende diğer insanlar gibi konuşmak istiyorum.
Eglenmek ya da en azından eğleniyormuş gibi gözükmek istiyorum.Tam aksine ben istedikçe boğazımdaki düğümler artıyor.Bunuyorum.Unutkanlıklarım, meşhur bir bilinçsizliğe dönüşüyor.Bildiğim her ne varsa, karanlığa gömülüyor.Neden unutmam gerekenler apaçık karşımda?Neden dostum?...Karanlıklar aydınlanıyor bu ruhta?
Özlüyorum...seni...kendimi...ve bana ait olmayan,ama bende kalmış olanları....
Özlediklerimin çoğu geri dönemeyecek olan hatıraların ardında gizli. En çokda bu üzüyor beni.Sankiküçücük bir çocuk gibiyim.Zamanın ellerimden kayıp geçmesine aldırışsız bakıyorum. Düşünce ağlıuorum,ama dostum, kimse gelip bu yaşlı çocuğu düştüğü yerden kaldırmıyor.
Bir elma gibiyim...İçimde dış kabuğuma dokunmadan,her şeyi yeyip bitiren bir kurt var.Oysa kabuğum öylesine sertki,insanlar korkuyor benden artık...Tanıyamıyor...Ne zaman tanıyabilmişlerdiki?
Ağlıyorum...sessiz ve kimse görmeden...Özellikle yağmur yağdığında...ah dostum, sen hiç gözyaşlarını yağmurda gizledinmi?En azından, bulutlar eşlik ediyor bana...yada ben onlara...sonundaağlattıkları için onları değil, kendimi suçluyorum.İnsanlar beni unutuyor artık....Hiç hatırlalamadıkları halde, bunu nasıl beceriyorlar bend ebilmiyorum. Gün geçtikçe ölüyorum, ama her şeye inat,bir umut çiçeği yaşıyor yüreğimin saksısında.Bunca karanlığa rağmen, onu beslemeye devam ediyorum.Bir tek o; suskunluklarımdan zarar görmüyor.
Bu akşam bu kadar suskunluk yeter....Eski suskunluklarıma bakacağım biraz. Sana karanlığımdan kendimi yolluyorum...ona iyi bak..
Dostum! tıpkı dediğin gibi:
Kalplerinde umut olmayanlar, hiç bir yerde huzur bulamaz.''
Bulamıyorum........
vasfiyeteyze...17.02.2006. Saat 02.1
