Şimdi(lik)

Günler, birbiri ardına gelecek şekilde ve hep birbirinden uzak. Biri geliyor diğerini silmek için ve belki de kendini temize geçmek için... Kolay olsaydı eğer, herkese ve herşeye inadına bir tekrarlılık biçilmezdi ilmek ilmek. Sildiklerin yazdıklarına sayılmadan çok uzaklardan akseden bir öncesizlik hali. O sularda herşey biinmezlikle yüklü ve bu nedenledir ki hareket etmek kolay. Acı, tedirginlik ve panzehir mutluluk hiç öğrenilmemiş bir zaman... Sonsuz bir duruş anı, öyle bir şimdi(lik). Bir tek sesin bozmadığı bir dinginlikte hayat bulmuş huzur... Kelimeler bile hep olmaları gereken yerde esas duruşta beklemekteler, istiyorlar ki içimden çıksın gizli yerler, tamamlasın tüm üç noktaları, birbirinden uzak ama tam da bu nedenle bu kadar yakın hayatları. Bir yazgıda bir araya gelirler ve belki çok uzaklara savrulup giderler. Sonra bir rüzgar eser ve hepsini önüne katar, sürükler ve aynı yere bırakır. Hadi der, şimdi başlamak zamanı...