Sakın büyüme küçük kız...

Gözleri yorgundu.. Umutsuz bakıyordu.. Ya ağlayacak yada delirmiş gibi bağıracaktı.. Ama hiç biri onun bulunduğu durumdan kurtaramayacaktı.. Yaşamasındaki hayata tutunmasındaki tek gerçek küçük kızıydı.. Bir gülüşüyle dertlerini bırakırdı ardına.. Gece olup karanlık çöktüğünde yine başbaşa kalırdı kendiyle.. Hayatı boyunca kalabalık içinde yanlızlıktan olmaktan korkmuştu hep.. Arada bir polyannacılık oynar insanlara mutluymuş gibi yapar şaşırtırdı.. Oysa çok şey istemedi hayattan azıcık huzur birazcık sevgi şevkat.. Yaptığı yalnış seçimlere iç çeker hiç büyümediğini düşünür kader der geçerdi.. içindeki çocuk böyle zamanlarda hep küser giderdi.. Gözleri bu yüzden yorgundu.. ama o hep küçük bir kız çocuğuydu..

Bir zaman görünmez adamdım ben. Dünya sanki bir tiyatroydu da bana seyirci rolü düşmüştü. Bu yüzden olur olmaz her yerde çığlıklar attım: sesimi duyun, bende varım diye.
Şimdi başkalarının duymadıkları çığlıkları duyuyorum, bazı çocukların gözlerinde ya da sözlerinde.


3 Şubat 2006 da böyle yazmışım defterime... yıl 2013, içime dönüp bakıyorum, hiç büyümemişim. Hala tedirgin, ürkek ... sadace ne kadar zayıfsam o kadar güçlü maskeler bulmuşum ama onlar da bir rüzgarda dağılıp gidiyor hasılı, yalnız değilsin...

çaldım ama yorumum bu

sadace ne kadar zayıfsam o kadar güçlü maskeler bulmuşum ama onlar da bir rüzgarda dağılıp gidiyor