Oğlum Erdinç :)

(Bu yazıyı bir kaç yıl önce kendi adıma günümü anlatan deneme türünde bir şiir/yazı karışımı deneme yazısı olarak hazırlamıştım. Paylaşmak istedim. )

Saat Sabahın beşi,
Kulağımda Ezan Sesi.
Önce ruhum uyanıyor,
Sonra bedenim haydi kalk diyor yeni güne.
Perdemi açıyorum ilk,
Ardı Yağmur yine..
Bedende ruhta yalnız her zaman ki gibi,
Yatağım yine tek kişilik.
Odam her zaman ki gibi darmadağın.
Bir yandan sabah soğuğuna alışmaya çalışırken,
Öbür yandan hızlı hızlı giyinme telaşı,
Pantolon, Gömlek, Ceket derken,
Kravat geçiyor ele
Her zamanki gibi yeri cep yine.
Sessiz sedasız çıkıyorum evden,
Telefon Kulaklık Müzik Üçlemesiyle yola koyuluyorum..
Hay Aksi diyorum...Hay Aksi!
Yine Unuttuk Şemsiyeyi,
Oğlum Erdinç
Öğrenemeyeceksin Yağmurlu Havada Islanmamayı,
Islanmak olmaz diyorum
ama dönmüyorum her zaman ki gibi geriye,
Almıyorum tabi şemsiyeyi,
Diner diyorum...Diner,
Ne soğuk sular döküldü şu gencecik yüreğimize
Hiçbiri dindiremedi.
Sonbahar da yağan yağmur ıslatmış
Çok mu...


Adımlarım hızlana dursun
Her gün aynı yolların tozunu kaldırmaya,
Suyuna basmaya duralım...
Dünü bugünde yaşamaya
Bugünü dünden hatırlamaya
İmkansız ama
Yarını da bugünden yaşamaya
devam edelim.

Erdinç Gür