Hücre

günün işleri tümüyle bitince akşam evlerine giderler
yemek yer tv seyrederler saat gelir eşliler yatağa girerler
gece duvarların arkasında böyle başlar
karanlık ve sessizliği tadarsın başlarsın kendini dinlemeye
ilk sesin bu cümleyle başlar neden böyleyim ?
sonra sorunun cevabını kendin veremediğinden
duvara saplanır gözlerin bakarsın odan 4 duvarlı
bu oda senin odan senin hücren senin kafesin
dışardan kimse duymaz seni bu odadan seslendiğini
ıslığını sadece kendine dinletirsin duyamasanda
senin alfaben acılıdır kimse dinlemez seni
sen dişinle dudağını ıstırıp parçalarsın
yutkukunamayıp ağzında kalan kanı tükürürsün
kıvrandıkça kendini kemiren hale gelirsin
aciz çaresiz sabahı beklersin
bir kap yemek için sırnaşıp şirinleşip kuyruk sallarsın
şükürler edip minnattarlık sunarsın şirinleşirsin
tek derdin yaşamak olur ne için yaşamak ? kimin için yaşamak ?
acılar sancılarla yapayalnız yaşamak
cezaymışsın gibi cezalandırılmışsın gibi suçlu yaşamak
bakıma muhtac insan yükü ağırlığında
başkasının eline insafına bakarak
hiç bir şeyi reddedemeden
sanki eseret altında
varlığınla suç yokluğunla kurtuluş olan

ölüme ayralanmış bir biçimde yaşamak! bence sürekli ve her durumda yazmalısın.

Kelimeler kifayetsiz kalıyor Levent...

'tek derdin yaşamak olur ne için yaşamak ? kimin için yaşamak ''

evet aslında herşey burada düğümleniyor..

''varlığın suç,yokluğun kurtuluş'' sanki yüreğimi okumuşsun kardeşim.
Ruhumuz da bedenimiz gibi sürünüyor.Kimse farkında değil.

Emeğine,yüreğine sağlık hücre Yoldaşım.

ricaederim abi