Hodbin Böyle Diyordu: YİNG-YANG

“o zaman kendi pazarımı bulmalıyım ben de…”, dedi
Ve düştü yollara:
Yolda duydu ki, bir yer varmış:


(Gül alırlar gül satarlar

Gülden terazi tutarlar

Gülü gül ile tartarlar

Çarşı pazarı güldür gül)*

Düşündü:
“ ben gül değilim ki gülistana gideyim… orada yalnızlığım terk etmez beni. Benim gibiler gerek bana.
Avazı çıktığı kadar bağırdı:


“Size söylüyorum ey beni sevenler ya da nefret edenler… benim içimde en az iki kişi yaşıyor… birinden korkuyorum ben bile… cani ve aç gözlü o… ihtirasının hududu yok. Ama onu seyreden gözler tutuyor onu, ısırmasın diye köpeklerin ağzına takılan ağızlık gibi,. Üzerindeki sosyal kontrol kalksa, bir an kapansa seyir defteri, bütün dünyayı nefsine oyuncak yapabilir.
Biri de var ki iyi, güzel, merhametli… bir bebek ağlamasıyla yaşarır gözleri.






Gerçek karmaşıktır. Onu ne siyah temsil edebilir ne de beyaz. İyiyi ve kötüyü birlikte ve çeşitli kombinasyonlarda yerleştirmediyse yazar, roman kahramanın içine, masaldan öte bir şey anlatmış olmaz. Ama insan kör… Kendi dışındaki her şeyi tek parça ve homojen sanıyor. O yüzden kolayca hüküm veriyor, o yüzden ön yargıları var.
[FONT=&quot]
Yürüdü, bir tepeye tırmandı. Hemen aşağıda...

*parantez içindeki kısım alıntıdır
(devamı yarın)
[/FONT]