Bir hayal dünyasında yaşıyoruz. konuştuğumuz her kelimenin bir ayağı şimdi bir ayağı geçmişe karışmakta.dün yaşandı,bitti artık yok .yarın ..mechul..kim yarın yaparım der,avunur ama yarına kurulan hayaller bir kazayla ,bir depremle,bir yangınla bir beleyla yok olup gidince..
yarın..yarın toprağın kalbini..o umutları da gömün yarılan toprağa..
her insan şu anda geçmiş ve gelecek arasındaki ince çizgide durur.
yaşadıkça yarınlar görür, yaşlandıkça anılar oluşturur.gözleri yaşlandıkça üzülür,kırılır ama yıkar sıkıntıları gözaşları..yıkar pişmanlılları..o ıslak yaşlar yeşertir kalbinde yepyeni çiçekleri, umutları..ağlamak gülmenin ilk şartıdır.ağlamadıça gökyüzü yerler sevinir mi, ekinler biter mi?
pişmanlıkla akan gözyaşlarının sahibini yakmazmış Allah..meğerse pişmanlık gözyaşını inci kadar değerli yaparmış..
