En büyük vefasızlık

Ben cok cektim vefasızlıktan kızdım kırıldım acı cektim dost bildiğim kardeş bildiğim insanlar aramaz sormaz oldu unuttular beni diye coğu zaman vefasızlıktan yakındım insanlar niçin araya ayrılık araya başkaları girdiği zaman eski dostlarını arkadaşlarını unutur aramaz sormam olur diye düşündüm sonra birden kendi vefasızlıklarımı düşündüm kimseye kızmaya darılmaya hakkım olmadığını anladım ben ne vermiştim ki dost dediğim kardeş dediğim insanlara belki sevgi belki hayellerimi paylaşmıştım belki coğu zaman onu düşünmüştüm acılarına üzülmüş mutluluklarına sevilmiştim belki cok şey gibi gözükebilir bunlar ama öyle az ki belki hiç sayılır, Gerçek vefasızlığın yanında en büyük vefasızlık seni hiç yokken var eden nimetleri ile seni donatan dünyayı sana mekan olarak yaratan seni meleklerden üstün tutan rabbini unutup dünyanın gerçiçi menfaatlerine dalıp onları kazanmak için rabbini unutmaktır.unuttuğunh rabbim herkez bir gün seni unuttuğunda tekrar dirindip can verdiğimde utanmayacakmısın ondan dünyada onun istediği gibi yaşamadığın için dünyayı eğlence yeri olarak gördüğün için utanmayacakmısın gelin ne olur artık rabbimize bari vefasız olmayalım onu bu dünyada her an hatırlayalım onun istediği gibi yaşayalım ne olur cok geç olmadan keşke demeden toprağa girmeden