Bir gün gelirde yollarımız ayrılırsa,
Yönlerimiz farklı, farklı yönlerde olursa,
Unutma ki şu kalbimin en güzel köşesinde en güzel şekilde olacaksın.
Unutma ki bu hayatta ben var oldukça
Sen yanımda olmasan da senin o sessizliğin,
Senin o sensizliğin hep içimde var olacak.
Gün gelir unutulur derler ya;
Evet, belki bazı şeyler unutulur, ama!
İçine kazınmış olan ve hatta içinde bir hayal de olsa yaşayan birisi unutulur mu?
Unutulur mu? Yaşanan o güzel günler unutulur mu? Bilmem?
Benim bildiğim tek bir şey var;
O da seven unutmaz. Eğer unuttuysan!
İşte o zaman sevmedin demektir.
Sevginin değerini bilmedin demektir.
Sen sevgiyi hak etmedin demektir.
Demem odur ki;
Sevgi de vefa varsa,
Bir insan gerçekten seviyorsa,
Dudaklardan önce gözler konuşuyorsa,
İçindeki sevgin, her geçen gün biraz daha büyüyorsa,
Seni gerçekten seven bir sevdiğin varsa,
İşte sende bunun kıymetini bileceksin,
Bilmiyorsan sevmeyeceksin,
Seveceksen bileceksin.
Çünkü sevgi denilen duygu,
İnsanın içinde yaşayan, en özel olan bu duygu,
Yaşamasını bilmeyene, sevmesini bilmeyene,
Sevgiye değer vermeyene,
En büyük acıları, en büyük kederleri getirir.
Getirir çünkü sen sevmesini bilmiyorsun,
Sen seni seven için değil,
Sen sevdiğin için seviyorsan,
Sen sevgiye muhtaçsın demektir!
Sen seni seven için seveceksin,
Gerekirse onun uğurunda şu canı feda edeceksin!
