Zaman...
Bir çember içerisinde ,akrebin yelkovanını kovaladığı alicengiz oyunu olmaktan çıkmıştı artık.
Saniyelerin ayaksesleri ,kafamın en nadide köşelerinde bir militan disipliniyle eylem yapıyor,gözyaşı bezlerim sinir sistemimse ona yardım ve yataklık ediyordu.
Ve son yaklaşıyordu artık...
Kaçtım...
Kapısına dayanacağım bir tekl "o" kalmıştı artık.
Beni her zamanki gibi ,kendimden kurtaracak, önce hırpalayıp sonra eskisinden daha dik salı verecekti yüksek kaldırımlı ıslak sokaklara.
Ne vardı , tırnaklarımı kanattığım demir sürgülü kapısını bir kez aralasa,kıymamış olsaydı kalan son umuduma,yalnızlığım.
Korktum...
Büyüdükçe ,zamanın üstüme daha bir şehvetle çöktüğünü farkettim.
Boyum kısalıyor,daha yassı bir hâl alıyor,daha az paha biçiliyordu kelamlarıma.
Ben zamandan kaçıyor kendi kendime kalmaktan korkuyordum artık.
Yalnızlığım bile bana yüzünü çevirmiş ,sıcak yatağına almak istememişti.
Sonun başlangıcında,yalnızlığımdan ayrı,değerlerimin bana hiçbirşey katmadığını farkettim.
Aslında bir hiç olanın ben olduğumu biliyordum; O bildiğimi bilmiyordu.
Sevdim...
Yalnızlığımın kendinden nefret ettiğimi anlayıpbeni kapısından çevirdiğinde ,içimdeki tüm militan sancıları susturup; değerlerini sevdim....
