Hayat neden bu kadar acımasız,
İnsanlar neden bu kadar çilekeş,
Doğarken bile ağlayarak başlıyoruz hayata,
Ben bu dünyayı anlayamıyorum anne.
Çocukluktan başlayıp büyüyene kadar,
Hep bir çark içinde dönüyoruz,
Mutluluk ve acı arasında sıkıştık kaldık,
Sonu ne olacak bilemiyorum anne.
Güzellikler bile bazen tat vermiyor,
Günü gününe benzemiyor insanın,
Yaşam üstüne acı serpilmiş mutluluksa,
Ben böyle dünya istemiyorum anne.
O günlerden bu günlere çok zaman geçti,
Bizlerde büyüdük olgun yaşlara geldik,
Geriye dönüp baktığım zaman bütün sevdiklerim bir bir gidiyor,
Ben sizlerin olmadığı bir dünya İSTEMİYORUM ANNE....!
ZAFER ÖZCAN--17.08.1996
İnsanlar neden bu kadar çilekeş,
Doğarken bile ağlayarak başlıyoruz hayata,
Ben bu dünyayı anlayamıyorum anne.
Çocukluktan başlayıp büyüyene kadar,
Hep bir çark içinde dönüyoruz,
Mutluluk ve acı arasında sıkıştık kaldık,
Sonu ne olacak bilemiyorum anne.
Güzellikler bile bazen tat vermiyor,
Günü gününe benzemiyor insanın,
Yaşam üstüne acı serpilmiş mutluluksa,
Ben böyle dünya istemiyorum anne.
O günlerden bu günlere çok zaman geçti,
Bizlerde büyüdük olgun yaşlara geldik,
Geriye dönüp baktığım zaman bütün sevdiklerim bir bir gidiyor,
Ben sizlerin olmadığı bir dünya İSTEMİYORUM ANNE....!
ZAFER ÖZCAN--17.08.1996
