Andaşım

Adını koyamadık yaşadıklarımızın.
Kalın çizgiler çekemedik duygularımızın altına
Umutlarımızı çaresiz korkularla ördük.
Ayrı ayrı baktığımız puslu aynalarda
Birbirimizin yansımasını gördük.
Sen mi güzeldin? Yoksa ben mi güzel gördüm?
Sen mi melektin? Benmi cennet hayali kurdum?
Uzun zaman seni düşündüm durdum.
Farklı kümelerin ortak elemanıydık.
Farklılığımızı saygıyla harmanlardık.
Tenefüss zillerinin oyuna salıverdiği
Haylaz çocukların o erişilmez sevincinde
Anlarımızı anlamlaştırırdık.
Tembel bir öğrencini yarıda bıraktığı
İki bilinmeyenli bir denklemin
Aranan o iki rakamıydık.
Birimiz yokken diğerimiz anlamsızdık.
Aynı cümleyi aynı anda kurar.
Sevinçle şen kahkahalar atardık.
Işıl ışıldı gözlerimiz.
Sevgiyle taşıyordu sözlerimiz.
Hep ayrı yönlere utangaçça bakardık.
Olurda kavuşursa bakışmalarımız.
Başımızı öne eğer susardık.
En çok susarken konuşurduk biz.
Kelimelerin aciz kaldığı noktada
Koyu bir muhabbete başlardı sessizliğimiz.
Seni ben en çok kendimde tanıdım.
Çok zaman soruma cevap aradım.
Ben sana mı ? Sendeki bana mı hayrandım.
VİLANJİK