Adsız şiir...

Aylardan aralıktı.
sen yoktun.
Odanın sokağa bakan penceresinin,
camına dayamıştım başımı.
isten griye kesen perdem aralıktı,
dışarısı zifiri karanlıktı.
sen gitmiştin.
Oysa ben seni bekleyerek doldurmuştum
sayısı önemsiz olmayan pek çok yaşımı.
İliklere işleyen bir soğuk dondurmuştu
düşmeye cesaret edemeyen tek damla göz yaşımı.
sen hiç gelmemiştin...
aylardan aralıktı,
dışarı zifiri karanlıktı.
Sen yoktun.
Ve ben üşüyordum...

Üşüten aralık mıydı ,
sensizlik mi
bilemez olmuştum oysa
yokluğundan arta kalan
fakir zamanlarda
avuntu ayazının yol ayrımlık tüm vuslatlarında
gitmiştin
ve yokluğun sinmişti
senden arta kalan tüm an/ı/lara...

Gidişler çok koyar insana.Ne beden ısınır ne yürek ...Giden umutlarını da alır geçici süreliğine zira.Değil midir ki insanı ısıtan sevgi kadar umuttur...Oysa gidilse de kalınsa da tükenmemesi gereken tek şeydir UMUT...

Yüreğinize sağlık...

Yorumunuza teşekkür ederim sizin de ellerinize ve yüreğinize sağlık..

İnsan ağustosta bile üşüyor...

çok güzel olmuş bu şiir ellerinize sağlık