sdsby

Üye
Üyelik
23 Tem 2009
Konular
4
Mesajlar
76
Reaksiyonlar
0
"selika"

kayalıklarda dinlenen bir şarkıydık
yoksul adamlar bilirdi yüzümüzü
gittin niyetsiz bir şafakla söyleştin
ıslak pervazlarda gülüşün kaldı
yağmurdan önce saçların
ateşte kızarmış güllerin vardı

sen susadıkça bir ceylan ölürdü apansız
dilek ağaçları sökülürdü yamaçlardan
kıyısında dinlendiğimiz zerdali
saraçlar çarşısında yakalanırdı
ruhunun ritmini sunarken kayışlara
ben boğulurdum sen susadıkça

gözlerin ertelenmiş bir bahardı
rıhtımsız gemilerin süslendiği
sarı divanlarda yasaklar
açılmamış nevresimler ve muskaların vardı
durmadan yağmalanan bir şeydi akşamlar

kayalıklarda dinlenen bir şarkıydık
yoksul adamlar bilirdi yüzümüzü
usulca dağlara çektiler bizi
bilmediler / bilmesinler
hangi gülün kokusundan zehirlendiğimizi

kime yenilmeliyim söylemiyor toprak
papatyaların kehanetinden yorgunum
yorgunum yüzüme defnedilen mahşerden
niyedir bilmiyorum ama
geceyarısı şeytan deresine vuran
ayışığına teslim ediyorum seni
ilk defa kendimi yenmekten dönüyorum
kendime gelirken senden gidiyorum
yüzün silinmiyor akşamlarımdan
ellerimde ayrılıkların esmerliği varken
sen de git selika git
kendini de götür giderken

yağmur kabartmaları
yağmur biraz daha ileri giderse
eski halin seni sorar içimde
durmadan bir şeyler kırılır...
bir yaprak düşerken beni götürür
saçakta dağınık güller, gölgende
geriye doğru koşan atlar...

yağmur biraz daha ileri giderse
geçmişi şikayet eder annelere
kızların dudakları kesilir
zarflara yaslanmaktan...
korku'nun ortasında 'r' gibi
titrer kiremitler...
vitrinlere
çarpıp dökülür esnaf
bir kadın -eskidikçe daha kadın-
dalların arasında unutulur

adam biraz daha ileri giderse, terler...
parmağındaki yüzüğün içinden geçer
bir taş düşürür sesinin üstüne
bağrını çağıran yokuşa bakar,
orada su gibi çıplaktır söz
çocukların söyleyemedikleri
annelerin gözlerinden akar

yağmur adamın içinden geçerse
sol yanında zıplayan kurbağa
içindeki göle çekilir birden
kendini şikayet eden yağmur altında
ilk defa ölü çıkar evden
ev ölünün ardından çıkıp giderken
yağmur...
 
Üşümek

Kendi boşluğundan kaçanlar
boğulmaya gider bir başkasına
kanatır bazı kuşluk vakitlerini
yolları ve gülleri yanlış tutanlar
inerler sulara yaslanmak için
inerler... ama boğulmak
kolsuz bir adamın evinde ne arar
Kendi derinliğinden kaçanlar
boğmaya gider bir başkasını
yan yana ağlaşan ırmaklar gibi
usulca seslenir hartıralara
siyahtan düştükçe süslenen kırlar
Kendi sesinin ayazından kaçanlar
tutsun kendini birazdan kar yağar
kar tutsun kendini... ama üşümek
yanmış bir evin adamında ne arar



&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&&

Taşrada Hüznün Gölgesi Uzar

Süslenip bir yangına gideriz seninle
rüyanın gümüş kapısına...
Akşamın kadehi kırılır dizlerimizde
evler, ağzında bir parça tabutla gelir
ve başlar sıkıntı mermerde.
Süslenip bir yangına gideriz seninle
dağlardan çalı çırpı toplayan sesimiz
bayırların ve kanaviçelerin üstüne
yemin eder.
Duvarda eski tüfekler,
yanlış uzatılmış bir cumartesi gibi
parklarda salkım saçak aşklar
ve kadınlar ses altında,
yüklü gözlerle bakar dallara
kar yağar iğnelerin ucuna
kapıların ve gözlerimizin arkasını eskiten
kar yağar, ırmaklar lekelenir.
Yokuşun dibinde kılıçlar ıslanır,
testiler kırık
terk edilmiş köyler gibi üstümüz
ve akşamın kanatlarında hıçkırık.

Süslenip bir yangına gideriz seninle
dalgın bir sahur vakti kalır bizden
kalbimizi yoklayan bu zâlim merhamet
bu çiçekleri kurumayan perdeler
nicedir camlar açıklansın diye bekler

Süslenip bir yangına gideriz seninle
buğudan bir göl kıyısı kalır bizden
yine de ip atlar çocuklar
dünyanın üstünde
göğümüzdeki haritalar düşsün diye
kül oluyor gittikçe trenler...
 
"iki fotoğraf arası"

i
durur yan yana iki ağız
ses yok, kâğıt yok, kalem yok
ben yokum diyor masa
ve bu yoktan kalkıyor toz
dokunup kapı ziline
dolaşıyor çocuk odalarını

ii
akan mürekkebi tut diye
mısra sonlarına oturttum seni
her şeyde tutulacak bir yan var
bir dağın bir dağı tutuşuna bakma
bir sesin bir yüzde batışını gör
nehirleri anlatan mürekkebi tutma

resimler ırmağa doğru bakan resimler
beni şehre çarpıp büyüten
ruhuma sokulmuş bir çalı
evet öyle gibi resimler
nerden başlamalı süpürmeye
sesim varsa yüzünün hatrınadır
sulara aldanarak yaşamak.
 
Sırtını Yıkayamayanlar İçin Banyo Müziği

Nasıl yoksuldun, nasıl annesiz
yanağına baksın diye
ayna tuttuk sana biz

Nasıl sessizdin, nasıl nefessiz
ruhun acıkır diye
şarkı çaldık sana biz

Öyle susuzdun, öyle yeşilsiz
ayağını öpsün diye
ırmak olduk sana biz

Öyle yersizdin, öyle ötesiz
kalbin soğumuş diye
ağıt yaktık sana biz



Şeref Bilsel