Sayfa 1 / 2 12 SonSon
Toplam 21 mesajın 1-15 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Üye
    zgor Avatarı

    Üyelik Tarihi
    19.06-2008
    Son Giriş
    30.08-2016
    Saat
    19:22
    Mesaj
    36
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    kızım 4 yasına geldı bu sene krese baslayacak. bazen parka falan gıderken "anne sen gelme ben halamla gıdecem" dıyor. belkı 4 yasında onun bılkıncısızce soyledıgı bu cumle benı cok uzuyor .
    acaba ılerıde benden utanır mı?
    cocuklu arkadaşlar neler yaşıyorsunuz, anlatır mısınız?

  2. #2
    Üye
    ada Avatarı

    Üyelik Tarihi
    09.01-2007
    Son Giriş
    Dün
    Saat
    17:08
    Yaşadığı Yer
    İzmir/Karabağlar...
    Mesaj
    527
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    3

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ben anne değilim; duygularınızı yürekten paylaşamam nitekim.. Fakat kız çocukları aileye daha bağlı olur bunun bilincindeyim.. Ben de engelli bir bireyim; yerinizde olsam sizin gibi bir düşünce hakim olurdu kuşkusuz belleğime.. Lakin şu da bir gerçekki bazı şeyleri idrak etmeye başladıkça çocuklar sevdiklerini üzmememek için daha az soru soruyorlar merak ettikleri o konular hakkında ve eminim ki sizin onu dünyaya getirirken çektiğiniz sıkıntıları anlayacak yaşa geldiğinde verdiğiniz savaşta her türlü desteğini verecektir..
    Ona yaşamı anlaması ve hayatı idrak etmesi için biraz şans verin bence...

  3. #3
    Kalem
    Misafir Üye
    Kalem Avatarı

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    hayır zgor o yaşlarda bir çocuğun annesinden utanması mümkün değil.

    yani engeliniz nedir bilmiyorum. engeliniz ne olursa olsun o yaşlarda bir çocuk bunu dikkate bile almaz.

    öyle dediyse bi sebebi vardır. başka bir sebebi.
    belki sizi o an yorgun görmüştür. sizin götürmeyeceğinizden endişe etmiş olabilir. halasıyla gitmek istediğini soyleyerek parkı garantiye almak istemiştir.

    belki de o sırada size kızmış da olabilir.
    halayla olan durumunuz da bu konuda onun boyle davranmasına sebeb olabilir. eger halasıyla arası iyi ve o sizin yapamadıklarınızı yapıyor ve bebeginizle ilgileniyorsa... ve siz de onunla kendinizi kıyaslıyor uzuluyorsanız. ufaklık bunu farketmiş olabilir. ona kızdıgınızı.
    bunu kabullenmeyerek tepki gosterebilir. çünkü sosyalleşme süreci de bu yaşlarda başlamak üzerededir. ilk deneyimlerini yaşarlar bu yaşlarda. "ben" duyguları artık gelişmiştir. bu şekilde kendini ispat etmek de isteyebilir. "ben onla giderim sen kal" mesajı benliğini ifade için olabilir yani
    bunu benim kızım da yapardı o yaşlarda. halasına çok düşkündü. ve o gelince beni unuturdu resmen. ben alınırdım buna. tabi bu yaşta kendini ispat edecek ya

    ellerimi tutma! ben yururum! mesajları da boyledir. yalnız başına keşfe çıkacaklar guya

    dedim ya
    bilemiyorum benimkisi hep tahmin.
    ama bunların hiçbirisinin annesinin engeline takmasıyla alakası yoktur!

    onlar o yaşta şekle bakmazlar. sadece keşfetmeye çalışırlar. verilen tepkilere gore anlamaya çalışırlar.

    işin özü bunu onla konuş
    sor çocuguna beni parka giderken neden istemedin?
    cevabı şaşırtacak eminim seni

    ben de merak ettim bu arada
    bakalım kafasında neler esmiş

  4. #4
    Üye
    bulnes Avatarı

    Üyelik Tarihi
    21.12-2003
    Son Giriş
    04.09-2017
    Saat
    11:12
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    1.096
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    6

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ya çocuk bu....

    Ama sana en basitinden çocukların değerlendirdiği bir kriteri vereyim çünkü benim kızımda yapar

    Benimle parka gittiğinde ben çabuk sıkıldığımdan hadi kızım gidelim derim, halbuki anneannesiyle gittiğinde kızım ne zaman gidelim derse geliyorlar.

    Şimdi bu durumda 4 yaşında da olsa bu kız kimle gitmek ister sence

    Sen boşuna üzülüyorsun, şimdiki çocuklar bir harika,

    Bazı şeylere bizlerden daha dikkatli ve düşkünler,

    Kızkardeşim ilkokula gittiğinde bana hademeye hademe, çöpçüye çöpçü dedirtmezdi. Ne denirmiş, hademeye okul görevlisi, çöpçüye de temizlik görevlisi. Düşün artık ilkokula giden çocuk insanların gururunu kırmamaya çalışıyor.

    Düşünme rahat ol. O ufaklık şu anda kendince işine geleni kullanmak istediği için halasıyla gitmiştir. Kesinlikle direkt seninle alakası yok.

  5. #5
    Genel Yayın Yönetmeni
    OturanBoğa Avatarı

    Gerçek Adı
    Bülent
    Üyelik Tarihi
    09.01-2003
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    17:29
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    55.940
    Alınan Beğeniler
    954
    Verilen Beğeniler
    1.250

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Bence sizin sakatlığınıza dair (kötü) bir şeyler duymuş olmalı ki arkadaşlarından, hem sizi korumak hem de o (kötü) sözlerle muhatap olmamak için bir savunma mekanizması işletiyordur kendince.

    Bence bunu görmezden gelmek yerine, onu ikna edecek küçük küçük konuşmalarla başlayabilirsiniz işe. Hatta en sevdiği abisi/ablası/abcası/dayısı vs. kimse, onun da sizinle aynı amaca yönelik sohbetlere girişmesini sağlayabilirsiniz.
    Bu konu akıl almaz şekilde soru işaretleri yaratıyor kafamda. Çcouk işin içinde olunca, hiç bir şey de geçiştirilemez ki. Onu ikna etmek olmazsa olmaz bir şart
    Bu konuda olabildiğince çok tecrübe ve görüş okumak isterim doğrusu. Dilerim çok kişi bu başlığa tecrübesini aktarır...
    Ben de düşünüp daha somut önerilerde bulunmaya çalışacağım...
    - Arkadaşlar, lütfen sorularınızı özel mesajla iletmek yerine ilgili foruma yazarak cevap arayın. Böylece hem soru-cevaplardan herkes yararlanır hem de en doğru cevaba en hızlı şekilde erişmiş olursunuz.
    - Lütfen sorunuza cevap aldıktan, bir sorununuza çözüm bulduktan sonra dönüp gitmeyin. Siz de başkalarına yararlı olmak için bilgilerinizi, tecrübelerinizi, duygularınızı paylaşabilirsiniz. Unutmayın, siz nasıl yana yakıla cevap arıyorduysanız, başkaları da içine düştüğü açmazdan çıkmak için aynı hararetle sorularına cevap arıyor...

  6. #6
    Üye
    shukufe Avatarı

    Üyelik Tarihi
    20.01-2007
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    5.453
    Alınan Beğeniler
    114
    Verilen Beğeniler
    168

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    kız cocukları oglan cocuklara gore daha cabuk gelısır daha cabuk farkeder cevresını ınsanları
    cocuk bu tabıı gurur duyacagı gorunumu ıster sus ıster guzellık ıster hala hanım da oyleyse gezerken onunla gorunmek daha hosuna gıdıcektır kucuk seytanın
    anne baba kısıtlar cocugu sevenler sımartır buda artısı
    ıkıncı bahar gıbımı oldune....

  7. #7
    Üye
    defne Avatarı

    Gerçek Adı
    Defne
    Üyelik Tarihi
    31.03-2006
    Son Giriş
    02.06-2014
    Saat
    20:01
    Yaşadığı Yer
    zonguldak
    Mesaj
    161
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    çevresindeki bakışların annesine yöneldigini çocukların arasında kendini farklı hisseddigini anlamıştır toplumumuzun kafasında normal ve anormal diye bi yargı var bunu çocuklarına bile aşılıyolar

  8. #8
    Üye
    timsahi Avatarı

    Üyelik Tarihi
    25.05-2008
    Son Giriş
    25.03-2014
    Saat
    19:02
    Yaşadığı Yer
    Bursa
    Mesaj
    51
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Genelde çocukların duygusal özellikleri aile yapısına uygun gelişiyor.Örneğin benim afacan ne olursa olsun benimle yapmak istiyor istediklerini.Yapacağı şeyin ne kadar olduğu yada olmadığı onun için pek önem taşımıyor.Önemli olan benim onun yanında olmam ve o anki duygularını paylaşmam.Ben başlarda pozitif anlamda yanında olmamaya özen gösteriyordum.Yapmak istediği neyse nasıl yaşaması gerekiyorsa onu yaşasın diye .Ama şunu ısrarla istediğini hissettim.Ben yanında olmassam yaptığının ona zevk vermediği gerçeğini gördüm.Düşünsene benimle top oynamak istiyor ama oynarkende benim engelimi gözardı etmiyor ve ona göre oynuyor.Bu ona güven duygusu hissettiriyor sanırım.

  9. #9
    Üye
    nüans Avatarı

    Üyelik Tarihi
    12.03-2007
    Son Giriş
    19.05-2016
    Saat
    21:51
    Mesaj
    306
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Kaç yaşında olursa olsun, çocuklar; önemsenmek,ilgilenilmek, odak noktası olmak ister.
    4-5 yaş, utanma duygusundan çok, merak duygusunun yoğun olarak yaşandığı bir evredir. O yaştaki çocuk, kendisine yakın olan kişileri hele de anne babayı sakatlıklarıyla değerlendiremez. Çocuk için önemli olan, etrafındaki kişiler onu ne kadar önemsiyor, ne kadar şımartıyor ya da ne kadar önemli olduğunu ona hissettiriyorlar... Çocuk, bunları değerlendirir ve kendisine, anne-babanın dışında birisini seçer. Buda genellikle, hala, teyze, dayı,amca gibi 1. derece akrabalardan olur.
    Evli değilim, öğretmen adayıyım, çocuklarla fazla haşır neşirim, çocuk gelişimi konusunu hem önemsiyor hem de seviyorum.
    7 yaşında bir yeğenim var. Ben onun engelli halasıyım : ) yaklaşık üç yıldan beri, belli zamanlarda özel gezilerimiz, eğlencelerimiz, ortak paylaşımlarımız oluyor.Evcilik oynadığımız zaman, bana plastik fincan takımında çay ikram ettiğinde teşekkür etmem, ayhh bu pastayı sen mi yaptın dediğimde; gülerek hı hııı evet demek, hele hele ellerine sağlık çok güzel olmuş, tarifini bana da verirmisin dediğimde öyle mutlu oluyor ki anlatamam. Sadece ona özel harcanan zamanın, O da farkında. O yaşlarda mümkün olduğunca özel ve önemli olduğunu hissettirin. Hadi hazırlan gel, hamburger yemeye gidiyoruz dediğimde; odada ikimiz olmasına rağmen, kısık bir sesle:
    -Halaaa... İkimiz gidiyoz dimiii?
    -İstersen Ahmet Berke (kardeşi)'yi de alalım... Ne dersin ? (Götürceğimden değil biraz haddinden fazla yaramazdır kendileri : D Sadece Ayşenur'un tepkisini görmek hoşuma gittiği için bu soruyu sorarım :lol: )
    -Yok hala yaaa... O yaramazla mı uğraşcaz...
    (tekrar kısık bir sesle...)
    -ikimiz gidelim ikimiiiiz...
    -Peki derim bende : D

    Sizin kızınız da, halasıyla kimbilir nasıl bir bağ kurmuştur...Aklınıza olumsuz şeyler getirmeyin derim ben. Parka götürme konusunda üzülmeniz, utanmasından korkmanız şuan için yersiz.
    Şuan için diyorum, çünkü; tehlikeli döneme yaklaşıyorsunuz. Okul dönemiyle bambaşka bir süreç başlayacak. Kıyaslamaların,karşılaştırmaların yapıldığı dönem...
    Arkadaşlarının anne babasıyla, kendi anne babasını; onların ortamıyla kendi ortamını en küçük ayrıntısına kadar inceleyecek, belki de sorularıyla canınızı sıkacaktır. Herşeye hazırlıklı olmak lazım.

    Size tavsiyem, gerek kreş döneminde gerekse ilkokula başladığı zaman öğretmenleriyle hep diyalog halinde olun.Sınıf içerisinde engelli kişilerin başarılarından, acınılacak,utanılacak kişiler olmadıklarından bahsetmesini ,hikayeler anlatarak çocuklara göstermesini isteyin.
    Mesela, ilköğretim 3. sınıfı okutan bir öğretmen arkadaşım var. Beni sınıfında misafir etmek ve öğrencileriyle tanıştırmak istediğini söyledi. Ben de seve seve kabul ettim.
    Son olarak, zorlandığınızı hissettiğiniz zaman, mutlaka bir uzmana danışın.

  10. #10
    Üye
    ÖNDİŞ Avatarı

    Üyelik Tarihi
    27.09-2007
    Son Giriş
    22.04-2013
    Saat
    14:24
    Mesaj
    53
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    benim eşim engelli ve bizimde 22 aylık bir oğlumuz var.şimdiden benzer korkuları bende yaşamaya başladım.henüz tabiki birçok şeyin farkında değil ama şimdi bile top oynamak için babasını seçmiyor.

  11. #11
    Üye
    Öyküm Avatarı

    Gerçek Adı
    Öyküm
    Üyelik Tarihi
    29.06-2008
    Son Giriş
    02.12-2017
    Saat
    14:40
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    222
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Mrb
    Bende yeni anne oldum.Oğlum 9 aylık o bile anlıyo herşeyi .En basit örnek size, uykusu geldiği zaman ben ayağımda sallayamadığım için babaya bakarak ağlar sallasın diye Açıkcası büyümesi benide ürkütüyo ona yetebilecekmiyim korkusu sarıyo .Eşim engelli değil onun desteğini çok görüyorum bu konuda .Ben yetemediğim durumlarda hep yardımıma o koşuyo.Bu da beni açıkcası birazda olsa rahatlatıyo.İlerde nasıl olur herşey bilemem zaman göstercek.

  12. #12
    Üye
    nuriye taşçı Avatarı

    Üyelik Tarihi
    24.03-2008
    Son Giriş
    05.01-2012
    Saat
    13:48
    Yaşadığı Yer
    ANKARA
    Mesaj
    169
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    benim bir arkadaşın kızıda annesinin okula gelmesini istemiyormuş
    çünkü annesi sağır ve dilsiz olduğu için konuşurken çıkardığı sesleri taklit ederek arkadaşları dalga geçiyormuş
    beni babaannem okula getirsin sen getirme diyormuş arkadaşım çok üzülüyor

    ne yazikki böyle bir sorun var

  13. #13
    Kalem
    Misafir Üye
    Kalem Avatarı

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    sevgili nuriye anlattıklarınız çok önemli . annesi çocuguyla bunu konuşmalı.

    çünkü özellikle çocuklar farklılıkları kullanmayı sever. oyun aracıdır bu onlarda. ve sonra yanlış eğitim sonucu bu oyun, artık beyinlere yerleşir. kalıplaşır.yoksa doğalarında farklılıkları aşağılamak, ayrıştırmak yoktur.
    sadece bilmiyolardır.

    çocuklar çok zekidir. anne, toplum içinde ayrıştırıldığını düşünüyor ve buna üzülüyorsa bunu çocugu hemen anlayacaktır.

    bu durumda çocuk annesinin üzüleceğini hesaplar. o annesinden utanmıyordur. ama annesinin artık toplumda farklı görüldüğünü farkeder. bunla tek başına baş edemez. içinde önce endişe duyacaktır. koruma reflelksi geliştirecektir. annesini toplumdan uzak kılarak koruyacağını hesaplayacaktır kendince. ama gün geçtikçe bu onda da değişime yol açacaktır. bu durumu toplumun bilinçsizliği olarak değil de
    sadece kendi başlarına gelmiş bir talihsizlik olarak görmeye başlayacaktır.
    gün geçtikçe bu kendi beyninin kuyularında çözüme kavuşmadığı için en diplerde kalacak ve başka sorunlara da yol açacaktır.

    bilinmezlik çocukları daima hırpalar. karşılaştıgı bu durumun tanımını yapmakta ve anlamakta zorlandıkça artık o da bunları düşünmemeyi tercih edip gormezden gelerek kaçışı düşünecektir.
    halbuki gerçeği gözüne sokmak gerekir. gerçekle tanıştırmak.
    burada diyalog çok önemli. anneye,öğretmene ve çevresindekilere büyük görevler düşüyor.

    anne bu durumu onun öğretmeniyle en kıa zamanda görüşmelidir. hatta okul rehber ogretmeniyle de.
    ve anne özellikle çocuğuyla kısa aralıklarla diyaloglar gerçekleştirmelidir.
    insanın farklılarına dikkat çekmelidir. bunun gayet dogal oldugunu ve kendisinin buna uzulmediğini...
    işte bu nokta şimdi çok önemli...
    çocuk önce annesi uzuluyor diye takarken daha sonra bu durumdan utanç duymaya da başlayabilir. ileriki safhalarda. genellikle ergenlik dönemlerinde...
    çocuk etrafında ne kadar farklılıklar gorurse bu duruma daha kolay alışacaktır.
    o annesi gibi binlerce farklılıkların birlikte yaşayabildiğine şahit olmalı.
    ve farklılıkları ayrıştıran zihniyetin çağın gerisinde kaldığını görmeli!

    işte burada okul devreye girmeli! burada artık okulun buyuk bir sorumluluğu var.

    ve bunu annenin okula hatırlatması gerek!

    sık sık giderek.

  14. #14
    Üye
    HAYDDY Avatarı

    Üyelik Tarihi
    19.11-2007
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    ist
    Mesaj
    54
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Merhabalar...

    ya siz ne güzel anneler olmuşsunuz bırakın yaşayın anneliği en güzel şekilde biz büyüdük bu yaşlara geldik nasıl geldik ki onlar engelsiz..

    ANNE olmak gibi kutsal bir görevi üstlenmişsiniz dünyanın en mutlusu siz olun bence hiçbirşeyi de takmayın...

    öpüyorum şeker yeğenlerimi çoooookkkkkk.....

  15. #15
    Üye
    deryaaslanturk Avatarı

    Gerçek Adı
    Derya
    Üyelik Tarihi
    11.05-2005
    Son Giriş
    30.11-2017
    Saat
    15:21
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    385
    Alınan Beğeniler
    12
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    Galiba bu sorunu ufaktanda olsa kreşe başladıkları ilk dönemlerde bizde kızımızda yaşadık.
    babalar günüydü. Babalar kahvaltıya davetliydi. Benim çocuklarım ikiz ve ikisi aynı kreşte aynı sınıftaydı. Oğlum babası kreşe gideceği onlarla birlikte vakit geçireceği için hoplamaya zıplamaya başladı. Kızımda tam tersine üzüldü. Babası kızım sevinmiyormusun gelcem kreşinize diye sorduğunda baba o zaman değneklerini kreşe girerken bırak dedi. O anda eyvah dedim başlıyoruz Derya.

    Tabi hemen akabinde öğretmenleri ile konuştum ve bir veli toplantımızda velilere çocuklarına engelliliğin sadece bir farklılık olduğunu utanılacak sıkılacak bir şey olmadığını bunun normal olduğunu anlatmalarını istediğimi dile getirdim. Ve hatta kendilerininde engelli bir insan gördüklerinde normal karşılamalarını mümkünse dönüp ikinci kez bakmamalarını onların davranışlarının çocukları çok etkilediğini anlattım. Ve sonrasında kreşe daha sık gitmeye başladım. Çocuklara kitaplar okuduk masallar anlattık eşim onlara bağlama çaldı birlikte türküler söyledik oynadık.
    Kreşte atlattık bu dönemi.
    Ama çok uğraştım ben. Belki çok modern bir üniversitede çalışıyor olmam bunda çok etkili.
    Şimdi çocuklarım okula başlayacak yaşa geldiler. Daha farklı bir ortama girecekler. Aileler çalıştığım kurumdaki gibi kültürlü olmayacak belki. İşim daha zor. Ancak ben çocuklarımın ipini bırakmaya niyetli değilim. Çocuklarımın okulunu daha sık ziyaret edip onlarla daha çok vakit geçirmeye kararlıyım. Bunuda atlatacağız inanıyorum.

    Bir seferinde de hiç unutmam sınıfta bir arkadaşlarının babası onu havalarda uçurarak getiriyordu sınıfa. Anne bizim babamız yapamaz dimi bunu dediler.

    Bende onlara sorun bakalım onun annesi arabayı benim gibi kullanabiliyormuymuş babası babanız gibi bağlama çalabiliyormuymuş dedim.

    Akşam onları alırken çok gururluydular anne hayır annesi kokuyormuş araba kullanamıyormuş babasıda hiç bir müzik aletini çalamıyormuş ayrıca annesi senin kadar güzel değil diyip boynuma sarıldılar.

    Birde bir şey eklemek istiyorum.
    Ben çocuklarım kreşe başlayana kadar 75 kilo idim. Ne zamanki kızım bana anne kendine bakmıyoysun demeye başladı derhal diyet yapıp 55 kiloya indim. Saçıma başıma daha dikkat etmeye kendime daha çok bakmaya başladım. Çocuklar bakımlı anne istiyorlar kabul edelim. Ve kendimizi lütfen bırakmayalım. İmkanlarımız dahilinde en iyisini yapmak için uğraşalım.

    Sevgilerimle.




Sayfa 1 / 2 12 SonSon