daha dün kendi aracıma binmeyip bizlere tahsis edilen süper özelliklere sahip ( sanırım 302 model ve en az 20 yaşında bi otobüstü) engelli otobüsü ile gitmek istediğim yere ulaşayım dedim. tabi önce aracı nereden nasıl bulacağımı öğrendim. çok kolaymış aracın şoförüne cepten ulaşıp istediğin yere çağırıyorsun ve istediğin yerede bırakıyormuş .
neyse aradım ve yaklaşık 1 saat sonra araç geldi. rampayı indirdiler bindim araca ve başladık yolculuğa. inanılmaz sıkıcıydı. yalnız başıma, sevgili vatandaşlarımdan uzak asosyal bi yolculuktu.
ya işin enteresan tarafı bu hizmeti veren belediye kendiyle övünüyor. engellileri evlerinden çıkardık sosyalleşsinler diye. çözümde tam da bize yakışır şekilde arabaya sağlam insanlarla binemezsin yalnız başına bi yolculuk. sonra al sana sosyal engelli protitipi. yüzümdeki gülümsemeyi görmeliydiniz.

saçmaladım ve kopuk oldu farkındayım. ama özündeki gerçekliği anladığınızdan kuşkum yok arkadaşlar. paylaştım işte. sıkıcıydı evet gerçekten sıkıcı. kendimi salgın bi hastalığa yakalanmış ve toplumdan tecrit edilmiş gibi hissettim.
özeltle evet böyle hissettim.ya siz okurken ne hissettiniz. hiçbir şey mi olması gereken de bu olmalıydı zaten. neyse indim ben hadin hoşcakalın