Merhaba,

Şu ana kadar 3 defa kulak ameliyatı olmamın sonucu bir kulağımda işitme kaybı olsada, ALLAH bana yeter Elhamdûlillah. Herkesin kendine ait derdi tasası vardır. Bundan 2 yıl öncesinde twitter üzerinden Başbakan'a okullarda seçmeli ders olarak beden dili eğitimi verilmesi gerektiğini belirten bir twit atmıştım.


4-5 ay öncesinde yaşadığım şehirde Başkan yardımcısı ile görüşerek Belediyenin düzenlediği kurslar arasına beden dilininde eklenmesinin halkımız için iyi olacağını dile getirdim ve Okulların başlayacağı dönemde gündeme alabileceklerini ifade ettiler. Çünkü mevcut kurslar ya erkekler için ya bayanlar için. Bu konu her kesime hitap ediyordu. Halkın kaynaşması için güzel bir kurs olabilirdi.

Bizler ya engelliyiz ya da engelli adayıyız. Mevlâm zihinsel ve ya kalbi engelli olanlardan eylemesin.

Yaşadığım şehirde annem ile beraber alışverişe çıkmıştık. Bu esnada iki bayanın beden diliyle iletişim kurduklarını gördüm. İlk başlarda birisinin işitme engelli olduğunu ve diğerinin onu anlamak için bu dili öğrendiğini düşünmüştüm. Son günlerde ki aklımı meşgul eden beden dili eğitimi konusundan dolayı, iki bayana yaklaşmaya başladım.

Özür dileyerek konuya girdim fakat ilk tepki bir tokat niteliğindeydi. İkiside işitemediklerini belirten bir işarette bulundular. O esnada tekrar özür dilemek için tekrar bir girişimde bulunmak istedim fakat hemen hatırladım ikiside işitmiyordu. Üzgün olduğumu belirten bir yüz ifadesi ve tebessümle bulunduğum reyondan biraz uzaklaştım ve izlemeye devam ettim.

Annem bu durum karşısında ne olduğunu sordu ve ben cevap veremedim. Aradan bir kaç dakika geçti ve neden o esnada telefon kullanmadığım konusunda kendime kızmıştım. Hemen telefonumdan not defterini açarak sormak istediğim soruyu hazırlayıp tekrardan yanlarına sokuldum ve ekranı gösterdim.

Bayanlardan bir tanesi telefonu eline alarak sorumu okudu.

+İşaret dilini nereden öğrendiniz? Ben de öğrenmek istiyorum.

Daha sonra ikisi aralarında gülüşerek bir kaç hareket yaptılar ve telefonumu eline alan kız cevaplarını belirten bir açıklama yazdılar.

- Konya da bunun için kurs var.

Ama ben Konya'da yaşamıyorum ki, Bildiğim kadarıyla yaşadığım şehirde bu eğitimi veren de yok. Eğitim için sürekli Konya'ya da gidemem.

Bir kaç anlık beklemeden sonra bir başka soru yönelttim.

+Burada var mı?
- Hayır yok.
+Anladım
- Ama internette var
+Tamam halledeceğim, teşekkürler.
- Teşekkürler iyi günler.
+İyi günler.

ve oradan yavaş yavaş anneme doğru yaklaştım. Bir kaç dakika kendime gelemedim. Bu süreçte zaman sanki donmuştu. Kendimi ifade edememiştim. Belki de işitme yetimi yavaş yavaş kaybetmemin verdiği bir korkuydu. Peki bu benim gelecekte ki korkumsa bu insanlar nasıl bu kadar mutluydu, kulluk bilinci mi? şükür mü?

O gün boyunca bu iki bayanın hâl durumu beni sürekli meşgul etti. Bir kaç defa aynı alışveriş merkezine gitsemde onlara rastlayamadım.

Konu biraz uzadı bunun için üzgünüm ama bu işte benim o an'ım.