Sayfa 1 / 4 1234 SonSon
Toplam 58 mesajın 1-15 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Üye
    archimuge Avatarı

    Üyelik Tarihi
    30.10-2004
    Son Giriş
    27.07-2011
    Saat
    01:39
    Yaşadığı Yer
    eskısehır/kocaeli
    Mesaj
    54
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    cevremdekı cogu engellı arkadasım ve ıtıraf edeyım ben de kendımı kabul etmekte zorlanmıstım.ozellıkle genclıgın baslangıc yıllarında.herseyı yapabılecegımı dusunur ama bır turlu o cekıngenlıgımı atamazdım.gırıskendım ama yakın cevremde.yenı gırısımler daıma ertelenırdı.
    sonra her gecenın gunduze donmesı gıbı ben de kendımle barıstım.basarısız olmaktan korkmadım ve denemekten de sıkılmadım.ben anca bu kadar mutlu olabılırım dıyebılıyorum ve ıyıkı bu bedenı tasıyorum ya sız?

  2. #2
    Genel Yayın Yönetmeni
    OturanBoğa Avatarı

    Gerçek Adı
    Bülent
    Üyelik Tarihi
    09.01-2003
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    09:35
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    55.925
    Alınan Beğeniler
    954
    Verilen Beğeniler
    1.246

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Nedense, oturuyor olmaktan dolayı kendimde "kabul etmek" olarak niteleyebileceğim bir kaygım hiç olmadı. Engelli olmayı kendime hiç kompleks yapmadım.
    Tabi ki, çevremdekilerin ve ailemin büyük desteği oldu bu konuda. Onlarsız bunu "başarmak" çok zor olurdu.
    Sonuçta sağlıklı biri de çoğu zamanını işyerinde, bürosunda, evinde, otobüste, tatilde vs. oturarak geçirmiyor mu? Ben sandalyemi yanımda gezdiriyorum, o kadar.
    Sanırım burada önemli olan, kendi özgüvenimiz. Yapmamız gereken, bu özgüveni sağlayacak ve pekiştirecek eğitimi, kültürü vs. alabilmek. Bunun için mücadele etmek. Hatta örgütlü ve hep beraber mücadele etmek.
    Keza bu mücadelenin bir diğer katkısı da, bir amacın doğması ve bir sınıfa (engelli) aidiyetlik hissinin oluşmasıdır. Bunun sonucunda, yalnız olmadığını bilmek ve aşılması gereken sorunların üstüne yürümek daha bir kolay oluyor.

  3. #3
    Üye
    Aslı* Avatarı

    Gerçek Adı
    Aslı
    Üyelik Tarihi
    20.07-2004
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    Antalya
    Mesaj
    216
    Alınan Beğeniler
    5
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ben hala kabul edemiyorum...

  4. #4
    Üye
    archimuge Avatarı

    Üyelik Tarihi
    30.10-2004
    Son Giriş
    27.07-2011
    Saat
    01:39
    Yaşadığı Yer
    eskısehır/kocaeli
    Mesaj
    54
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    oturanboga aslında sana tamamen katılıyorumve bu bılıncın uyanmasında aılenın ve yakın cevrenın etkısının oldugunda da hem fıkırız.aslında olay bıreyde bıtıyor.bu gucunden ve gucumuzden beraber bır seyler cıkabılırızı dusunuyorum.bunu dıle getırmemın sebebı zaten buydu.yazdıkların ıcın ve zaman ayrırıp okudugun ıcın tesekkurler.
    bıblo sana gelınce bence kendını kabul etmek ıcın gec degıl.ıcıne don maddenı bıraktıgın gun kendını bulursun.esas gucun bedenınde degıl ıcınde yatıyor.emın ol senı en ıyı tasıyan sey beynın.bedenın sadece arac.bunu dusun.zaman ayırdıgın ıcın sana da tesekkur ederım.sevgıler

  5. #5
    Üye
    meopius Avatarı

    Üyelik Tarihi
    28.10-2004
    Son Giriş
    30.07-2010
    Saat
    15:50
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    1.119
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Kendimi mahkeme salonundaymış gibi hissediyorum, soruyorlar:
    -Engelli misin?
    -Evet engelliyim, bir mahsuru mu vardı?

    bir taraftan sorduğun için engelli olduğumu kabul ediyorum. Tıpkı Oturanboğa'nın bahsettiği gibi NE VAR BUNDA diyeceğim. sorun yok bende alışmışım bunlara, ne güzel yaşayıp gidiyoruz.
    Diğer taraftan kusuru yüzüme vurduğunuz için BİBLO'nun bahsettiği gibi hayır ben engelli değilim diyeceğim. Bir görev verin bana yapacağım bir görev:gel gör en güzelini biz yaparız. Öyle değil mi?

    Ben hayatımı buraya kadar yaşamışsam iyi yada kötü, size ne canım...
    Sizlere gaz vereyim bu arada, lisansüstü eğitimi almaya karar verdim ve gözüm döndü...

  6. #6
    Üye
    Aslı* Avatarı

    Gerçek Adı
    Aslı
    Üyelik Tarihi
    20.07-2004
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    Antalya
    Mesaj
    216
    Alınan Beğeniler
    5
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Bir tek dua ederken bunu kabulleniyorum ve mutlu oluyorum. Allah kullarını bir annenin çocuğunu sevdiğinden daha çok severmiş. Ve dua ederken başka kimse umrumda olmuyor. Allah'ın beni böyle yarattığını ve sevdiğini düşünüyorum. Ötesi yalan geliyor. Hem hayat fani. Diğer tarafta herkes eşit. Bunu düşünmek te acımı dindiriyor fakat genel yaşantımda çoğunlukla bunu kabullenemiyorum işte. Belki de karşılaştığım kişiler buna neden oluyor. O bakışlar buna neden oluyor. O bakışlar... içimi nasıl delip geçiyor, ruhumu nasıl eziyor kelimelerle ifade edemiyorum...Anladığınızı biliyorum...

  7. #7
    Üye
    Oya Tekin Avatarı

    Üyelik Tarihi
    14.07-2004
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    İzmir
    Mesaj
    567
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Otuz yaşıma kadar engelli olduğumu bilmeden yaşadım.Birgün bendeki kusurun engel olduğunu söylediler ve öğrendim bu bir engelmiş.Benim için ne değişti?Hiçbirşey.Çünki hiçbir zaman şekilci olmadım çevremde de şekilciliye önem veren insanlara yer vermedim vermemde.Benim yanımda engelimi ön planda gören beni ben olarak görmeyen insanlar zaten benim dostum olamaz.Hayatıma böyle insanları sokmam.

    Ben kendimi çok iyi tanıyan ve ne istediğimi bilen biriyim ve hiç bir zaman çalıştığım,yaşadığım ortamlarda insanların bana acıyarak baktıklarınıda görmedim.Çünki buna fırsat vermedim, vermem.

    Ben engelimle yaşamadım engelim benimle yaşıyor ve bana ayak uyduruyor.Benim gibi esnemesini,aktif olmasını ve gevşemesini biliyor.Ezmeyi bilgiyle yapıyor,gücünü bilgiyle gösteriyor,azmini koşmadan projeleriyle ve kendine olan öz güveniyle gösteriyor.Şekilci kişileri öz güveniyle siliyor, yok ediyor.Saygıyı bilgiye yönlendiriyor yani o beni örnek alıyor ben engelimi örnek almıyorum.Benim arkamdan koşuyor çok yoruluyor ama durmadan aynı hızla koşuyor.Bana ayak uydurmayı başarıyor bu yüzden herşeyin gerisinde onu unutuyorum onun varlığını hiç hissetmiyorum.

    Ben onunla oda benimle var biz mutluyuz bunu bizi seven dostlarımız çok iyi biliyor,bilmeyenlerde bizden çok şey öğreniyor.Korkmadan onu konuşuyorum oda beni konuşuyor.Yani benim en yakın arkadaşım.

    Ve ben Allahın sevgili kuluyum diyorum.Çünki Allah sevdiği kulunu farklı yaratır.Ben farklıyım bunu biliyorum dahada farklı olmak için kendimi zenginleştirmenin çabasında olmalıyım diyorum ve bunu yapıyorum.Bence hepimiz bunu yapmalıyız mutlu olmanın en kolay yolu hayata ters bakmaktan geçer.Ben hayata tersinden bakıyorum ve çok mutluyum.

  8. #8
    Üye
    Nafiye Avatarı

    Gerçek Adı
    Nafiye
    Üyelik Tarihi
    17.06-2004
    Son Giriş
    26.07-2016
    Saat
    19:00
    Mesaj
    243
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ya herhalde benim kabul etmem çok kolay oldu . Neden mi? çünkü ayaklarım kesilmeden önce o kadar ağrılarım varki morfinler kar etmiyordu. Ayaklarım diz altı kesildiğinde ağrılar kesildi inanamamıştım söylüyorlardı ama kesildiğinde rahatlıyacaksın diye iyiki kesilmiş diyorum çünkü ağrılarım yok.Ama tabi birden başıma bu olay gelseydi belki daha zor olurdu.Ama sonuçta çaresi var oturanboğanın dediği gibi o tekerlikli sandalyeyle bende ilerde protezlerle beraber rahatlıkla yürüyeceğime göre neden engelli olduğumuzu kabullenmeyelim ki.....Doktorlar bana fantom ağrılarımın olacağını söylemişler di ama diger hastalara göre ben çok az fantom ağrı çektim. Neden mi çünkü beynimde olayı bitirmişte ondan.....
    Sevgiler
    Nafiye

  9. #9
    Üye
    iskenderun Avatarı

    Üyelik Tarihi
    06.11-2004
    Son Giriş
    29.10-2017
    Saat
    23:59
    Yaşadığı Yer
    iskenderun
    Mesaj
    58
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    ben ne olduğunu pek anlamadım diyebilirim: çocuk yaşta olmamdan belki.ilkokul son sınıfa gidiyordum o sıralar,sonra yanımda bir silah patladı,sonrasında sürekli hastaneler,uzun süren rehabilitasyon,taşkardi,böbrek yetmezliği,yatak yaraları derken baktım ki çoğu geçmiş,sınıf arkadaşalarımdan üç yaş büyük olarak ortaokula başlamışım,hayat devam ediyor ama sadece şekli biraz değişmiş,1 metre 40 cm dolayları göz hizasından takip ediyorum

    şekli ne olursa olsun yaşamın içinde olmak isteyip istemediği kendime sorduğumda (ergenlik dönemlerimdi) 'evet,kesinlikle' dedim.kabullenmek buysa o zaman kabullenmiştim sanırım

    oturanboğanın "bürosunda, evinde, otobüste, tatilde vs. oturarak geçirmiyor mu? Ben sandalyemi yanımda gezdiriyorum, o kadar." deyişine ek olarak; hiç olmazsa ayalarıma kara sular indi diye bir şikayetimiz olmayacak

    meopius dostum lisans üstü eğitimde başarılar dilerim

  10. #10
    Üye
    Christian Avatarı

    Gerçek Adı
    n0aX
    Üyelik Tarihi
    08.09-2003
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    -
    Mesaj
    259
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Benim bir sansim yoktu, pek cok sey ters gitti yasamda, bu ulkenin olanaksizliklariydi tedavimi bitirmeme neden olan, belki de "ne kadar daha tedavi olmayi umuyorsun ki? sakatsin iste" diyen prof un soyledikleri.
    Yo yo. Kabullenmiyorum ben engelli oldugumu. Hic bir engelim yok benim onumde, bana engel koyan baskalari..

    Bir de,her gece hayata bakip bazi seyleri dusunurum,kimi zaman bazi seyler aglatir beni. Her insan gibi.. bu gece de "O bakışlar... içimi nasıl delip geçiyor, ruhumu nasıl eziyor kelimelerle ifade edemiyorum... Anladığınızı biliyorum..." buna bakip dusunecegim.. Kimbilir, gecmise aglamak neyi degistirecekse?

    Tesekkurler..

    Saygilarimla
    Christian

  11. #11
    Üye
    botanical Avatarı

    Üyelik Tarihi
    29.07-2004
    Son Giriş
    09.08-2015
    Saat
    15:23
    Yaşadığı Yer
    samsun
    Mesaj
    39
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Benim engelimi kabullenmem yada kabullenmemem diye birşey hiç yaşamadım.Sanırım buda engelimin çok küçük yaşta başlamasından yani kendimi hep böyle bildiğimden oldu. Tabi buna ailem ve çevremdeki insanların davranışlarınında büyük payı olduğunu düşünüyorum. Her zaman normal insanlardan beklenen şeyleri yapmamı istediler benden. Zaman zaman bunun beni yorduğunu ve yıprattığını hissettiğimde oldu. Bu zamana kadar hayat mücadelesinde genellikle yalnızdım yani manevi olarak çevremde ailem ve arkadaşlarım hep oldu ama yaşamak yapmam gereken herşeyi sonuçta pek yardım almadan yaptım. Bunu yapamayacağıma inansalardı mutlaka somut olarakta yanımda olurlardı.
    Bu konuda biraz Oya arkadaşıma benziyorum. Bana acıyan insanların benim yanımda hiç yeri olmadı olmazda. Zaten ben bu şekilde de normal insanların bile yapamadığı birçok şeyi başardığıma inanıyorum.Birkaç yaşadığım şeylarden dikkatimi çektide genelde belli bir kültür almış insan bir engelliye bakarken acıma değilde seven bir tavarla yaklaşıyor. Diğer yandan bakıyorsun kendisi acınacak halde birisi bir engelli gördüğünde acıdığını öyle kaba bir şekilde belli ediyorki. Mesela cık cık diye gözüne baka baka ses çıkarıyor.Bunu ben yaşadım. Böyle bir davranışla karşılaştığımda eğer yer ve zaman benim için uygunsa ona kesinlikle cevabını verir yada bakışlarımla ne demek istediğimi anlatırım.Beni deli eden tek davranış şekli budur kısacası. Bununla ilgili birtek çocukları anlayışla karşılarım çünkü onlar çok meraklı ve herşeyi bilmek istiyorlar.Bu konuda onlarla çabuk iletişim kurar ve onların seviyesine inerek açıklarım durum. Bunun dışında engelimle son derece barışık biriyimdir.Çünkü böyle kendimi çok seviyorum. Hatta bazan düşünüyorum da acaba böyle olmasaydım yine de kendimi bu kadar sevebilirmiydim diye.

  12. #12
    Üye
    kanka46 Avatarı

    Gerçek Adı
    murat çınar
    Üyelik Tarihi
    14.09-2004
    Son Giriş
    28.03-2016
    Saat
    09:35
    Yaşadığı Yer
    k.maraş
    Mesaj
    34
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    ben kendimi ilk zamanlar dünyada bir ben engelliyim diye düşünürdüm ama sonradan sonraya alıştım artık bana ne deseler umruda değil bir zamanlar ... neyse hatırlamayayım o günleri en iyi günler sizin olsun arkadaşlar

  13. #13
    Üye
    Engellektuel Avatarı

    Gerçek Adı
    Aykan
    Üyelik Tarihi
    08.11-2004
    Son Giriş
    14.12-2017
    Saat
    21:25
    Yaşadığı Yer
    İzmir
    Mesaj
    984
    Alınan Beğeniler
    23
    Verilen Beğeniler
    21
    Blog Mesajları
    21

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Engelli olduğumu bildiğim halde tüm eğitim öğretim hayatımı ve öss sınavlara normal kişi olarak girdim

    lise bitti össde iyi puan alamadım ve bir hocamın önerisi ile özürlü raporu aldım ve işte o gün ben engelliyim dedim
    ve o günden bu yana 3 yıl oldu ankara yolları ile tanıştım
    her sınava girdim çoğunda başarılı oldum ancak sonuç hala işsizim


    Bu arada ilk defa bu sene össye özürlü olarak başvurdum ama bi fark göremedim
    ek puan umuyordum boş çıktı
    Normmal koşulda girdiğim öss den tek farkı yanım da bir kişinin beni izlemesi oldu

  14. #14
    Üye
    Cigdemy Avatarı

    Gerçek Adı
    Çiğdem
    Üyelik Tarihi
    02.04-2003
    Son Giriş
    28.11-2016
    Saat
    21:01
    Yaşadığı Yer
    Kocaeli
    Mesaj
    702
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Topal diye bilirdim ben kendimi küçükken öyle seslenirdi sokakta çocuklar üzülürdüm, ağlardım ama pek üzerinde durmazdım, unutuverirdim eee çocuktum nede olsa.....
    ilk defa aşık olduğumda kafamı kurcalamaya başladı, acaba böyle olmasaydım beni sever miydi?????

    İşte ondan sonra başladı cevabını bulamadığım sorular uçuşmaya hayatımda, isyanlarım çoktu anneme kızıyordum niye beni doğurdun diye, hayat hem benim için hem ailem için çekilmez bir hal almıştı, onlar hep sabrettiler ailem, dostlarım onlar sabretti ama bende sabır yoktu.... Kendimi toparlamış o buhranlı dönemleri atlatmıştım ki ( ailem ve dostlarım sayesinde ) sevdiğim insan ve ailesi bir kez daha yüzüme vurdu farklılığımı...

    ....herkese kızgındım....

    Sonra bir gün harika bir insanla tanıştım o benim meleğim, o benim hayatımın sihirli değneği....onun sayesinde ben yenilendim ve gerçek ben oldum, hayatına çıkan tüm engellere, tüm engellenmişliğine rağmen yılmamış ve mücadele etmiş, bana mücadeleyi öğreten dostum....ve tabii diğer dostlarım.......

    Benim gibi hayatı farklı yaşayan dostlarımın her birini tanımama vesile olan farkındalığımı seviyorum, o olmasaydı son birkaç yıldır tanıdığım dostlarımda olmayacaktı........
    Ruhum serbest artık ama hala düzelmesi gereken çok şey var ki fiziken engellenmişliğim ortadan kalksın.......

  15. #15
    Üye
    Sema Avatarı

    Gerçek Adı
    Sema
    Üyelik Tarihi
    28.07-2004
    Son Giriş
    12.12-2017
    Saat
    17:16
    Yaşadığı Yer
    A.
    Mesaj
    4.345
    Alınan Beğeniler
    33
    Verilen Beğeniler
    17
    Blog Mesajları
    28

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    2,5 yaşından beri engelliyim. Ailemde ve bulunduğum çevrede hep sevgiyle yaklaşıldı. Açıkçası çok korunup kollandım, şımartıldım da biraz. Bana hiçbir zaman “ sen bunu yapamazsın” diyen olmadı çevremde. Engelimden çok başka özelliklerim ön plana çıktı. Okulda hep başarılıydım, arkadaşlarımı ders çalıştırır , sürekli öğretmenlerden takdir alır, örnek gösterilirdim. Oyun oynarken aralarına katılırdım, izlemem gerektiği zaman , seyredip eğlenirdim. Ameliyatlarımda bile , “arkadaşlarım gezip oynarken ben böyle acı çekiyorum” demek aklıma gelmedi hiçbir zaman , olduğu gibi kabullenmiştim herşeyi çocuk aklımla...

    Böyle güllük gülistanlık her şey yolunda gitti... Ta ki 22 yaşında , okulu bitirip çalışmak isteyene kadar. Bir takım kendini bilmez insanlarla karşılaştım, acımasızca yüzüme vurdular engelimi. Sanki engelsiz personeller çalışırken akrobasi yapıyormuş gibi, masabaşı işini çok gördüler. Aynı şekilde evlilik gündeme geldiği zaman hatırlattı benzer kendini bilmez insanlar, rencide etmeye çalışırken ne kadar basit olduklarının hiçbir zaman farkına varmayarak... Bugün bunların hiçbirisinin anlamı yok gözümde, belki inançlarım çok kuvvetli olduğu için “ Allah beni korumuş, herşeyin hayırlısı” diyorum, geriye kalan ise hatırladığımda küçük bir mide bulantısı ... Hiç kimseye aldırmadan , dimdik yoluma devam ediyorum , yüreğim de , ruhum da , karekterim de engelsiz...




Sayfa 1 / 4 1234 SonSon