Sayfa 2 / 4 İlkİlk 1234 SonSon
Toplam 58 mesajın 16-30 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #16
    Üye
    mahmut81tr Avatarı

    Üyelik Tarihi
    09.11-2004
    Son Giriş
    08.08-2005
    Saat
    08:40
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    3
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    Öncelile şunu söylemeliyim. Bu bölümdeki tüm mesajları okudum. Hemen hemen hepsi müthiş. Benim hikayem ise
    Ben engelli olduğumu da ha 4 ay önce öğrendim. Üniversiteyi bitirip askere gittiğim de öğrendim.O zamana kadar gözlerimdeki rahatsızlığım ile yaşamasını öğrenmiştim hala aynı. Askere gittikten 35 gün sonra doktor kontrolünden sonra beni askerlikten muaf yaptılar.Ardından engelli raporu aldım.engelimi tescillediler güya.Şunu söylemeliyim farklı duygular içindeyim.
    Bugüne kadar hiç böyle birşey gündeme gelmemişti.Tabi zaman zaman engelim yüzünden bazı zorluklar yaşadım. Ama hiç üstünde durmazdım. Çünkü ailem ve arkadaşlarım hiç bir zaman beni engelli olarak görmedi. Böyle görenlerden zaten uzak durdum.
    Şimdi iş arıyorum. Bir kaç yerle konuştum. Cevap bekliyorum. Engelli personel için başvuru yapmadım. Benden daha çok ihtiyacı olan arkadaşlar olabilir.
    Bu olaylardan sonra hayatımda hiç birşeyin değişmedi ve değişmesine izin vermem Bir arkadaşın dediği gibi ben engelinmin peşinde koşmam o benim peşimden sürüklensin. Aynı şekilde bana bakıp cık cık yapanları da arkamdan sürüklerim.

  2. #17
    Üye
    mevenkli Avatarı

    Üyelik Tarihi
    22.09-2004
    Son Giriş
    13.12-2005
    Saat
    13:28
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    2
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    ben bu sitedeki arkadaşların yazılarını okudukça ağlıyorum
    çünkü çok az bir özürüm olmasına rağmen hala kabullenememiştim
    ama görüyorumki ben ne kadar yanlış yapmışım
    ve şimdi beni ve özürlü arkadaşlarımı hor görenleri ben BEN BEYİN ÖZÜRLÜ ilan ettim ,,,,insan nekadar haline şükretse azdır diyorum
    bu sitedeki tüm arkadaşlarımı canu gönülden sevdiğimi bilmenizi isterim
    hepimiz Allahın verdiği canı özürlüde olsak taşıyoruz daha bundan büyük nimet olmaz....

  3. #18
    Üye
    Serap Avatarı

    Üyelik Tarihi
    28.10-2004
    Son Giriş
    24.01-2007
    Saat
    17:19
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    12
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Yeditepe, bende işitme engelliyim ve yazını okuyunca bu benim hayatım dedim, yalnız benimki ilkokul beşteyken teşhis edildi. O yılları hazırladıkça gülümsüyorum, arkadaşlarım bana kulağımdaki cihazın ne olduğunu sorarlardı bende 'küpe' derdim. Daha bir meraklı bakarlardı bu da benim hoşuma giderdi. Ama ortaokulda bu yalan tutmadı tabi Galiba engelli olduğumu hissetmemde ortaokulda başladı, çünkü anadolu lisesinde hazırlık sınıfına başlamıştım ve ingilizce benim başımın belasıydı, artık işitme kaybım çok ilerlemişti ve yeni bir dil öğrenmek tam bir işkenceydi. Hocam, duyamadığımı anlamıyordu ve tembel olduğum için başarısız olduğumu sanıyordu. Bana ingilizceyi hiç bir zaman öğrenemeyeceğimi bile söyledi. Hazırlık sınıfını bir şekilde atlattıktan sonra kendimi toparladım ama kendimi tam olarak kabullenmem üniversitede oldu. İngilizce hocama inat ODTÜ yü kazandım, ve hala öğrenciyim, şimdi çok rahat engelli olduğumu söyleyebiliyorum. Ama bazen kalabaklıktan kaçtığımı ve bazen derslerden sonra dersi duyamadığım için saatlerce ağladığımı itiraf edebilirim...Ama eminim bunlarda geçecek...

    Ya benim hikayem de böyle işte....

  4. #19
    Üye
    archimuge Avatarı

    Üyelik Tarihi
    30.10-2004
    Son Giriş
    27.07-2011
    Saat
    01:39
    Yaşadığı Yer
    eskısehır/kocaeli
    Mesaj
    54
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    arkadaşlar hepimizin bir hikayesi var gerçekten ve ben bunları okurken şunu düşündüm.bizler mücadeleyi seviyoruz ve mücadelemizle de mutluyuz.paylasımlarınız ıcın tesekkurler

  5. #20
    Üye
    nuran Avatarı

    Üyelik Tarihi
    01.06-2004
    Son Giriş
    03.12-2017
    Saat
    22:04
    Mesaj
    372
    Alınan Beğeniler
    3
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    yeditepe sanki beni anlatmışsın(benim annem kabullendi ama) üniv. bende bazen derslerden kaçardım.
    ders notlarını hep arkadaşlarımdan alırdım...hatta bikeresinde "gidip not tutsana biz nasıl tutuyoruz...aman sen keyfini bozma"diyen birisi olmuştu nasıl bozulmuştum...salak gibi gidip ağlamıştım....tabi sonrasında onun dönem ödevlerini gizlice mürekkebe batırdım....hemde teslim etmeye bigün kala ...napim elimde değildi...nasılki gördüğümüzü ,kokladığımızı kabul edebiliyoruz ben de o şekilde engelli olmayıda gayet doğal bişey gibi kabul ettim....benim zorlandığım çevremdekilere kabul ettirmek oldu....ha bu arada !bu siteye yazınca engelli olmakla alakalı bişeyleri paylaşınca sanki engelli olmanın yükü biraz daha hafifliyor.... :wink:

  6. #21
    Üye
    Cigdemy Avatarı

    Gerçek Adı
    Çiğdem
    Üyelik Tarihi
    02.04-2003
    Son Giriş
    28.11-2016
    Saat
    21:01
    Yaşadığı Yer
    Kocaeli
    Mesaj
    702
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Burada okuduğum her yeni anıda, her duygu, düşüncede dünyam daha bir genişliyor sanki... bazen şaşılacak derecede aynı şeyler yaşıyoruz yani ne kadar farklı olsakta ortak noktamız o kadar çok ki

  7. #22
    Üye
    gringo Avatarı

    Üyelik Tarihi
    04.03-2003
    Son Giriş
    18.04-2015
    Saat
    23:01
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    133
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Hayatım bir kamyonun freni ile bir anda değişti...Daha yaşım 11'di..Tam 6 ay hastane yaşantısı ve 6 ameliyat...Zor toparladılar vücudumu...Kendime geldiğimde vücudumda bişeylerin eksikliğini hemen anlamıştım...Ama acılarım dindiği için bu durum çokta önemli değildi...Ama yaşım ilerledikçe ve insanların arasına girmeye başlayınca vücudumdaki eksiklik daha da dert olmaya başladı bende...
    -Ben ne evlenebilirim nede bi iş sahibi olabilirim..!! korkusu çok zaman derin düşüncelere atıyordu beni...Ama hayata küsmedim,yılmadım ve daha fazla çalıştım...BAŞARDIM...!!!! Şimdi severek çalıştığım bir işim,güzel bir ailem ve dünya tatlısı bir oğlum var...HAYAT GERÇEKTEN ONLARLA ÇOK GÜZEL...

    LÜTFEN YAŞAMA SIMSIKI SARILIN...

  8. #23
    Üye
    aferits Avatarı

    Gerçek Adı
    Ferit
    Üyelik Tarihi
    15.07-2004
    Son Giriş
    23.10-2017
    Saat
    21:37
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    1.279
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ben hele öyle bir sinsi sinsi yatay geçiş yaptım ki asla bana başıma neler geleceğini hissettirmedi. Neticede topal kaldım.

    Sadece bazı aktiviteleri yapamayan biri gibi görüyordum kendimi.

    Evet bu durum can sıkıcı idi ama ben canımı fazla sıkmadım. Artık eksikliğimi diğer meleklerimi zorlayarak geliştirerek baş etmeye başladım.
    Tabi bunda ailemin vede çevremin büyük yardımı oldu.

    Birde ben engelin kafasını kullanan biri için avantaj olacağını da keşfetmiştim.

    İki üçbin kişilik okullarda okurken beni tanımayan yoktu. Çünkü çok iyi bir kartvizitim vardı.

    "Topal" vede fiziken çok güçlüydüm. Üstüne üstlük en çok sıkıntı çekebileceğim orta okul sıralarında birde yanımda baston vardı. Tam bir ninja gibi bastonum benim en büyük yardımcımdı. Kimse bana yan bakamazdı. Bilirdiki bastonumu çok iyi kullanırdım.
    Sonraları devreye kızlar girdi. Artık bastona veda etme zamanı gelmişti. Ani bir kararla bastonu biraktım. Kendimi sosyal alanda iyice geliştirerek açıklarımı kapattım. Artık hayatta yapamıyacağım şeyler çok azalmıştı İstediklerimi elde etmeye başlamıştım. Sıkıştığım durularda engelimide kullanıyordum. Eee madem herzaman yanımda taşıyordum bari hiç olmazsa bazı konularda bir işe yarasın bana yardımcı olsun.Bilgimi ve dilimi geliştirmiştim. Hayat mücadeleme onlarla devam etmeye karar vermiştim.

    Sonra kısa bir işsizlikten sonra hiç hayalini bile kurmadığı bankaclık mesleğine girdim. İş hayatımda da çok iyiç evre edindim. Ben insanların benim kişiliğime, karekterime bakmalarını sağlamıştım. Bana baktıklarında verilen her işi dürt dörtlük yapan sözüne güvenilir güçlü kişilği olan biri olarak gördüler.

    Sosyal hayatımda da sakatlığım bana çelme takamadı. İşte olduğu kadar sosyal hayatta da her zaman ilk sıralardaydım.

    Artık iyice olgunlaşmıştım ve bu arada sakatlığımı da terbiye etmiştim. Artık benim emrimdeydi.

    Yeri gelir dağa tırmanırım hiç sakatlığım söz konusu olmaz. Yeri gelir iki adım atmam çünkü ben sakatım. :lol:

    Bu taktiği bana devlet öğretmişti. Yıllarca işine geldiği zaman beni sağlam sınıfına koydu, işine gelmediği zaman da sakat sınıfına koydu.

    Yani sizin anlayacağınız sakatlığımın benden daha çok çekeceği var.

  9. #24
    Üye
    naimsav Avatarı

    Gerçek Adı
    Naim
    Üyelik Tarihi
    08.08-2003
    Son Giriş
    28.08-2017
    Saat
    15:07
    Yaşadığı Yer
    Susurluk, Turkey
    Mesaj
    154
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Kaza geçireli 30 yıllı geçti , kazadan hemen sonra Anne, Babamın ölümü ,beni hayatla mucadelemde yanlız bıraktı ,tam parapleji 'yim acılar ,zorluklar beni yıldırmadı mutluluğumu engeleyemedi yıllardır yanlız yaşıyorum ,bir çok sağlam kişilerden mutluyum ,başarılıyım ,bu durumumu hiç sorun yapmam , her engel benim mucadelemi artırır, engelleri aşmayı başarırım , kendi halime oturup ağlanıp sızlanmayı sevmem, ne kadar engel o kadar başarı , engeller yıldırmaz beni , saygılarımla

  10. #25
    Üye
    ayhan Avatarı

    Gerçek Adı
    Ayhan
    Üyelik Tarihi
    03.04-2004
    Son Giriş
    17.02-2016
    Saat
    22:03
    Yaşadığı Yer
    Bursa
    Mesaj
    48
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    engelliliği kabullenmek?
    red etme şansım hiç olmadı galiba hani dayatırlar ya illa bu diye!!!!!!
    arife tarif gerekmez ya onun gibi bir şey kabullenmekte kasıt sorunu kafada yenmekmi?
    eğer sorunun cevabı bu paraleldeyse 41 yıl oldu beraber geçinip gidiyoruz seviyor beni namussuz bırakmadı galiba bırakmayacak.
    işin aslı galiba Babam ölünce onunla başbaşa kaldım.gerçek o zaman gösterdi yüzünü :P
    süpriz her zaman hayat kolaydı yada kolaylaştırıcı biri vardı yanımda arkamda hiç eksiklik his ettirmedi bana amaaaaaaa bir gün hayatın gerçeği dikildi ve benim yapacaklarımın sınırlı olduğunu ifade etti eh ondan sonra roman gibi hikaye gibi bir şey çoğumuzun yaşadığı olaylarla benzeşir.
    sonuç!!!!!!!
    işte ben AYHAN kolay olmadı tabi ama hala sevemediğim yerleri var engelli olmanın.
    Çünki onu mecburen seviyorum seçme şansım yok kavga etmektense geçinmeyi tercih ediyorum galiba sevişip gidiyoruz işte ne yaparsın el mahkum ayak gardiyan :wink: :wink: :wink:

  11. #26
    Üye
    Baris Gurol Avatarı

    Gerçek Adı
    Barıi
    Üyelik Tarihi
    10.03-2005
    Son Giriş
    24.11-2005
    Saat
    17:08
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    176
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ben kendimi bildim bileli çok halsizdim. Çocukken pek dışarı çıkarmazlar, parka götürseler yorulmamamı, fazla koşmamamı söylerlerdi. Bir de sürekli dalak, ciğer yedirtirlerdi. (Iyyyy...) Çocukluğumun bir kısmı hastanelerde yatarak geçti. Daha sonra da düzenli hastane yolcusu oldum. İlkokuldayken arkadaşlarıma hergün iğne olduğumu söylediğimde, kendimi kahraman gibi hissediyordum. (Ben ne iğneler oluyorum pöh, sizin iğne korkunuz ne ki?) Sonra beden dersleri başlayınca sağolsun bizimkiler rapor aldılar yine yorulmayayım diye. Arkadaşlarım imrenerek bakardı bana, "ne güzel beden dersine girmek zorunda değilsin." derlerdi. Öğretmenlerin de özel ilgisine mazhardım. Sağolsun annem çevremdeki herkesi bilgilendirdiği için bu çok doğal oldu benim için de, ben de kendimi bildim bileli her zaman hastalığımı herkese söyledim, anlattım. Üniversitedeyken babam arazi çalışmasına gitmeme izin vermedi, iki hafta uzakta olacaktım ama bilmiyorum hastalığımı bahane etti. Sonra ben dağcılık yapmak isteyince de izin vermemişti. Yalvar yakar izin alabilmiştim. Doktoruma sordum. Tedavini aksatmadığın sürece herşeyi yapabilirsin ama 3000 m.yi aşmasan iyi olur dedi. (Ben de 3800'e çıktım en yüksek..) Birgün hastanede benim gibi talasemili bir arkadaşım "Özürlü kartın var mı Barış?" dedi, ne? ne özürlü kartı? dedim ben de..
    Sonra özürlü kartım oldu. O güne kadar kendimin engelli olarak tanımlandığını bilmiyordum. Şimdi de bazı arkadaşlarım engelli olmadıklarını söylüyor ama ben bunu normal karşılıyorum. Çünkü kendisini öyle hissetmiyor, hatta bazıları kendilerini hasta bile hissetmiyor. Gelgelelim bu her zaman iyi bir şey değil çünkü tedaviyi reddetme, hastalığını kabullenmeme durumları oluyor. Uzun sözün kısası bu, ben de bazılarınız gibi engelli olduğumun geç farkına vardım. Özürlü kartımı örneğin ilk zamanlar kullanırken yüzümü bir sıcaklık kaplıyordu ama artık alıştım, kimliğimi gösterir gibi gösteriyorum.
    İyi ki engelli olduğumun farkına vardım, sizin bir parçanız olmak beni mutlu ediyor.

  12. #27
    Üye
    semra çetindağ Avatarı

    Gerçek Adı
    Semra
    Üyelik Tarihi
    01.02-2005
    Son Giriş
    06.09-2012
    Saat
    00:17
    Yaşadığı Yer
    İzmir
    Mesaj
    188
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ben kendimi bildim bileli işitme sorunum olduğunun farkındaydım ,ama annem bana yaşadığı sürece kulaklık görevi yaptı hemde hiç incitmeden hiç sıkılmadan yardım etti ,ondan çok şanslıyım ben ,işitme cihazınıda onu kaybetmeden az önce almıştım sesini gerçek anlamda duydum ve en uzun kullandığım gün onun son günüydü ,iyiki böle bir angelim var çok keskin gözlem gücü kazandırdı gözler radar gibi çalışıyo ben hiç isyan falan etmedim burada bazı arkadaşlar benim sorunumun sorun olmadığını söylüyorlar sıkıntı yaratıyorsa sorundur bu sadece sen onu büyütürsün yada çok küçültürsün ....

  13. #28
    Üye
    Lionheart Avatarı

    Üyelik Tarihi
    05.04-2005
    Son Giriş
    17.04-2005
    Saat
    23:44
    Mesaj
    9
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Ben üniversiteye kadar işitme cihazı takmayı kabul etmedim.

  14. #29
    Üye
    Yavuz Avatarı

    Üyelik Tarihi
    12.09-2004
    Son Giriş
    02.06-2010
    Saat
    22:50
    Yaşadığı Yer
    Bursa
    Mesaj
    116
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    çok şükür ki ailem ve çevrem deki insanlar sayesinde böyle bir sorunum olmadı ama
    yinede kendi kendime biçok sıkıntılar da çektirmedim değil

  15. #30
    Üye
    aslı dincman Avatarı

    Gerçek Adı
    Aslı
    Üyelik Tarihi
    24.03-2005
    Son Giriş
    22.02-2014
    Saat
    19:25
    Yaşadığı Yer
    İzmir
    Mesaj
    67
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    ARKADAŞLAR LÜTFEN ENGELİNİZİ KABULLENMEYİN...,
    Kabullenme, ideal tutum değldir ve bizi içten çökertir.
    Ben, doğum anında oksijensiz kalmama bağlı,Cerebral Palsy'liyim ve sakatlığımı benimsiyorum.
    Kabullenme ile benimseme arasında dağlar kadar fark vardır.
    Lütfen, hiçbir şeyi ZORLA KABULLENMEYİN...




Sayfa 2 / 4 İlkİlk 1234 SonSon