Sayfa 1 / 2 12 SonSon
Toplam 28 mesajın 1-15 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Üye
    ebru^_^ Avatarı

    Üyelik Tarihi
    12.02-2013
    Son Giriş
    23.10-2015
    Saat
    01:08
    Yaşadığı Yer
    karabük
    Mesaj
    25
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    2

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    Sonradan engelli olmak gercekten cok zor bunu atlatanlar .

  2. #2
    Üye
    cemal1453 Avatarı

    Gerçek Adı
    cemal çabuk
    Üyelik Tarihi
    22.02-2011
    Son Giriş
    05.12-2017
    Saat
    18:56
    Mesaj
    149
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    ben engelli olalı 4 yıl olacak çok kötü değilim ama hala yeni durumuma alışmış değilim kazadan önce ölümü pek düşünezdim ama daha çok ölümü düşünür oldum daha kolay hasta olur oldum kazadan önce yerinde duramayan biriydim kazadan sonra çok tembelleştim hiç bir şey yapmak istemez oldum hiç bir şey beni mutlu edemez oldu ama şükür etmek lazım her halimize daha beter olabirdim ve öyle kalabilirdim

  3. #3
    Üye
    Since1905OnLyGS Avatarı

    Gerçek Adı
    Nezihe
    Üyelik Tarihi
    28.04-2014
    Son Giriş
    21.08-2017
    Saat
    12:46
    Yaşadığı Yer
    Antalya
    Mesaj
    687
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    1
    Blog Mesajları
    2

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    6 yaşından sonra engelli oldum, çocukluğumu tam anlamıyla yaşayamadım belki... Koşamadım mesela, içimde ukte olarak kalan bisiklete 2 tekerlekli biçimde hiç binemedim, paten süremedim belki ama okudum tüm engellere rağmen okudum, çocukken annemin kucağında ağlardım ben neden böyle oldum diye çocuk aklı işte bilmiyordum bunun bir sınama şekli olduğunu ama artık biliyorum ve hayatıma bir çok sağlıklı insandan daha mutlu devam ediyorum, birçoğundan daha sosyalım, bağlandığım şeyler var GALATASARAY gibi, kediler gibi, baboşum gibi, kardeşlerim gibi ve tabiki annem gibi... Bana her şeyi 2 kez öğreten, bazen bağrışıp çağrışsakta benim kanatsız meleğim, her şeyim... Ben belkide bu rahatsızlıkla büyümenin etkisiyle alıştım, kabullendim...
    Konu Since1905OnLyGS tarafından değiştirilmiştir (04.07-2014 Saat 12:59 ).

  4. #4
    Üye
    bendevrim Avatarı

    Üyelik Tarihi
    14.09-2012
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    16:52
    Yaşadığı Yer
    balıkesir
    Mesaj
    42
    Alınan Beğeniler
    18
    Verilen Beğeniler
    2

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    36 yaşındayım, 18 yaşında geçirdiğim kaza sonucu bir kolumu ve bacağımı kaybederek ilk engelimi kazandım, kolaymı oldu? sevenlerim ve sevdiklerimin desteğiyle beklenenden daha kolay oldu evet, atlattım, lakin hiç birşey eskisi gibi olmadı bedenen. yapacak birşey yoktu, kabullendim, eşim, oğullarım ve ailemle elimden geldiğince güzel güzel yaşamak var artık önümde...

  5. #5
    Üye
    Plumeria Avatarı

    Gerçek Adı
    Gül
    Üyelik Tarihi
    12.10-2010
    Son Giriş
    24.10-2017
    Saat
    15:38
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    2.387
    Alınan Beğeniler
    10
    Verilen Beğeniler
    3

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Herkese çok geçmiş olsun.
    4 yıldır işitme engelliyim dudak okuyarak anlaşabiliyorum ki eskiden müzik bölümü okuyordum.
    Kalakaldım öyle yani
    Şuan hiç duymuyorum.
    Herkese Allah acil şifalar versin.
    Amin

  6. #6
    Üye
    turan yılmaz Avatarı

    Gerçek Adı
    duran
    Üyelik Tarihi
    16.04-2013
    Son Giriş
    07.10-2017
    Saat
    21:34
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    1.357
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    17 yaşında kaza sonucu sol diz altı ayağımı kaybettim

    ilk zamanlar buna alışamayacağımı ve aklıma ölümü getirirdim milletin bakışlarından konuşmaları icimi acıtırdı
    o günden bu yana 12 yıl oldu bisiklete binemesemde koşamasamda top oynayamasamda içimde ukte ama ne yaparsın hayat işte

    bugun kimseye muhtaç olmadan ailemi ve yuvama bakabiliyorsam ne mutlu bana herşey geliyor geciyor
    insan oğlu herşeye alışıyoruz hergün ağlayarak sızlayarak moral bozarak hayat gecmez

    1 gün dahi yaşayacaksan dolu dolu yaşa boş ver yüzün gülsün için kan ağlasada

    allah yar ve yardımcımız olsun

  7. #7
    Üye
    kaderimsee çekerim.. Avatarı

    Üyelik Tarihi
    08.05-2011
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    15:33
    Yaşadığı Yer
    Ürgüp
    Mesaj
    986
    Alınan Beğeniler
    3
    Verilen Beğeniler
    85

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    askerden geldim çok mutluydum 7-8 ay sonra elim bir iş kazası sonucu sağ bacağımı kalçadan kaybettim. karnımda kalıcı büyük hasar lar mevcut. 4 sene oldu kazaya bağlı rahatsızlıklarım geçmedi hala. evlenecektim çocuklarımla ve eşimle güzel bir hayat yaşamak istiyordum. aktiftim,sosyaldim kanı hızlı akanlardan dım. hepsi artık bir hayal oldu

    ölmeyi çok istedim,intihar girişimler oldu ama iyiki de sonuçlanmadı. kafam yerinde değildi sağlıklı düşünemiyordum. nitekim dünya ahiret hayatımı zındana çevrilirdi ALLAH korudu çok şükür.

    ''her zaman her halimize şükretmeliyiz'' doğru yoldan ayrılmayalım,nasıl olsa; ''her nefis ölümü tadacaktır'' nokta..

  8. #8
    Üye
    enes75 Avatarı

    Gerçek Adı
    şahin yılmaz
    Üyelik Tarihi
    03.05-2014
    Son Giriş
    Dün
    Saat
    17:38
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    990
    Alınan Beğeniler
    42
    Verilen Beğeniler
    13

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    engelli bi hayata merhaba deyiş öyküsü.........

    yıl 20.08.2012 saat 01:00 ramazan bayramın 1. günü
    yaş 24 evliydim 6 aylık bi oğlum vardı
    bayramın verdiği sevinçle bayramın 2. gününe hazırlık yapıyorduk
    bi yerden bi yere aracımla giderken kaza yaptım
    araç içinde iki kişiydik sürücü bendim arkadaşım araçta fırlıyarak çıkmış.
    beni de hemen kaldırmışlar hastaneye,gözleri mi aştım_____
    evet gözlerimi açtım ki kurban bayramına bile 1 ay kalmış yani 1.5 ay sonra gözlerimi açtım.

    SONUÇ: araç içi trafik kazası T2 seviyesi omurilik zedelenmesi (O.F)

    kaza tarihinde 6 aylık olan oğlum şimdi 2.5 yaşında
    Ben Eşim vee Oğlum hayata kaldığımız yerden devam ediyoruz
    ne kadar da engelli hayata alışmak zor olsada alıştım gibi.
    beterin beteri var (kollarım ve beynimde sorun yok) diyerek
    mutlu şekilde yaşama devam ediyoruz.
    ALLAH HEPİMİZE ŞİFA VERSİN.

  9. #9
    Üye
    ebru^_^ Avatarı

    Üyelik Tarihi
    12.02-2013
    Son Giriş
    23.10-2015
    Saat
    01:08
    Yaşadığı Yer
    karabük
    Mesaj
    25
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    2

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Bir bayram sabahiydi herseyden habersiz yatagimdan kalkmak istedim ama olmadi bacaklarimi hissetmiyorum ayaga bile kalkamadan bayramim bittmisti bir hastalik gecirmistim bu hastalik benden bacaklarimi ellerimi nefesimi almisti.anldim ki artik hic birsey eskisi gibi olmayackti.Engelli olmayi kabullenmem zor oldu ama artik boyle yasayamaya alismaya calisiyorum.size soyliyim hastaligikin aldiklari nefesim ellerim eskisi gibi oldu simidi sadece bacaklarimin iyilesmesini diliyorum zorda olsada.... Tabiki birde bunun aile kismi var eger ben simdi bu kadar iyilestiysem bir tek kisinin emegi cok oda Annem ben iki kere dogdum oda beni bebekler gibi iki kere buyuttu hakkini ödeyemem.

  10. #10
    Üye
    tılafsınlı Avatarı

    Gerçek Adı
    Katip
    Üyelik Tarihi
    07.10-2009
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    Yaşamak istemediğim bir yer.
    Mesaj
    1.355
    Alınan Beğeniler
    30
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    4. Sınıfa geçmiştim, okullar açılmıştı, P.tesi başlıcaktım... Olmadı kaza geçirdim sakat kaldım. 14-15 yyaşlarına kadar hep yürücem iyileşince sanıyordum.. Farkına geç vardım ve 20 yaşıma kadar vücuduma yapmadığım kalmadı. Son bi kaç yıldır evden önemli bi işim olmazsa çıkmıyorum, gündüzleri uyuyarak vakit geçiriyorum yapacak bi birşey yok lanet bi köy de yaşıyorum. Yılın 3-4 ayı Antalya da kalıyorum. Hayatımdan memnun değilim, ebedi hayatım güzel olsun istiyorum. İsyan yok artık.

    Ve harbi GALATASAY'lıyım

  11. #11
    Üye
    cesar39 Avatarı

    Gerçek Adı
    Cess
    Üyelik Tarihi
    17.05-2007
    Son Giriş
    01.08-2017
    Saat
    18:14
    Yaşadığı Yer
    Bolu
    Mesaj
    219
    Alınan Beğeniler
    2
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Yıl 2002. Turizm otelcilik lisesinden mezun olmuşum, büyük bir hevesle bir an önce meslek hayatına atılıp ülkenin belkide avrupanın en iyi Barmenlerinden biri olabilmenin hırsı ve azmiyle dönemin en iyi zincir otellerinden birinden aldığım iş teklifinin heyecanı içimde. yaklaşık 6 aydır sol bacağımda süren ağrının nedenini bulmak tedavi olmak ve öyle antalyaya gitmek için ankara hacettepe üni tıp fakültesi hastanesine normal sağlam bir birey olarak giriş yaptım. 1,5 ay sonra hastaneden bir bacağını kaybetmiş 18 yaşında geleceği,hayalleri,yitip gitmiş yaşam sevinci arzusu çalınmış engelli bir birey olarak çıktım. Üstüne üstlük bacağımı kaybetmeme neden hastalık olan kanserle 1.5 sene savaşarak hayata bir şekilde tutundum. Onca sıkıntı stres hayata küsmüşlük dine inancını kaybetmişliğin içinde beni hayata bağlayan iki şey vardı sadece. 1.si oğullları için tüm herşeyini feda etmiş ve sıfırı tüketmiş ailem 2.si beni hayata bağlayan renklerine aşık olduğum FENERBAHÇEM. İleride alacağım yüksek öğrenim hayalim,meselki kariyerimde atacağım adımlar ve kendime olan güvenim,hayata bağlılığım,yaşam sevincim tamamen yerle bir olmuş bambaşka bir insan olarak 18 yaşından beri engelli bir birey olarak yaşamaya çalışıyorum. Şükür her türlü imkanım,maddi manevi desteğim sahip olduğum onca şey var ama bu ülkede bu toplumda engelli bir birey olarak hele hele yaşam sevinci tavan, yerinde duramayan kıpır kıpır, sosyal, girişimci bir bireyken engelli olarak 2. sınıf insan muamelesi görmek bu toplumda heleki %90 dan fazlası müslüman olan bu toplumda yaşamak sahiden çok zor!! İlk yıllar kendimi hayattan tamamen soyutlamış gündüzleri evde gece yarısına kadar uyuyp geceleri sabah gün ağarana kadar yaşayan biriyken 2005 yılından bu yana sosyal,kendini geliştirmiş girişimci aktif bir kimliğe büründüm.Uzun zamandır Çalışıyorum güzelde bir mesleğim var. Normal insanlar gibi yaşıyor gezıyor oturup kalkıyor tatiline gidiyor onlar gibi hayatımı devam ettirıyorum her ne kadar onlar bana bir engelli olarak baksa da sağlıklı kolu bacagı olan birçok insandan daha Sosyalim Sonuçta yaşam devam ediyor bir şekilde sana acıyarak bakan gözelere arkandan söylenen sözlere bir zaman sonra alışıyor yada kulak tıkamayı öğrenıyorsun. Kaybettiğim dini inancımıda eskisi kadar olmasa da kazanmış durumdayım ama kimi zaman isyan etmiyor değilim. Diyeceğim doğuştan engelli olmak ile sonradan engelli olmak arasında siyah ile beyaz arasında ki fark kadar fark var.. Umarım varsa eğer başka bir dünya orada istediğimiz düşlediğimiz hayatı yaşayabiliriz..

  12. #12
    Üye
    <<ömür>> Avatarı

    Gerçek Adı
    Ömür
    Üyelik Tarihi
    08.06-2008
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    16:48
    Yaşadığı Yer
    Kahramanmaraş
    Mesaj
    4.156
    Alınan Beğeniler
    62
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Yaş:3
    Yürüyen koşan yerinde duramayan ben yavaş yavaş tüm bu yeteneklerimi kaybediyorum… Hastalık yavaş yavaş ilerliyor… Bu zaman zarfında annem ve babam benden 2 yaş küçük kardeşimin rahatsızlığı nedeni ile Adana Balcalı Hastanesinde kalıyorlar… Annem yanımda olmadığı için hastalığımın henüz kimse farkında değil… Derken ablam (benden iki yaş büyük) elim bir trafik kazası geçiriyor ve koma halinde hastaneye yetiştiriliyor… Annem Adanada kalıyor babam Kahramanmaraş’a dönmek zorunda kalıyor… Ve ben bu durumda köyde babaannem ile kala kalıyorum… Zaman akıp giderken kardeşim yaşamını yitiriyor… Annem bir aklı Adana da bir aklı Kahramanmaraş’da bir aklıda bende yaşam mücadelesi veriyor. Kardeşim vefat edince annem ablamın yanına geliyor ve ablam günler sonra komadan çıkıyor doktorların umudu kestikleri halde… Ablam komadan çıktıktan sonra benim farkıma varıyorlar… Ama zaman artık çok geç olmuş oluyor… Ve ben yürüyemiyorum… Ablam iyileşiyor ve ben çocukluğumu yürüyemeyerek geçiriyorum… Taaa ki 6 yaşına kadar.. Altı yaşından sonra yeni doğan cocuk gibi önce emekleyerek sonrada çat pat yürüyerek yürümeye başlıyorum… Bu bir mucize diyorum… Ve bacaklarıma tekrar kavuştuğum şükür ediyorum.. Bir durak erken iniyorum eve giderken yolumu uzatıyorum… Ve hastalığımı ortaokuldan sonra kabullenmek zorunda olduğumu anladım ve hayatımı ona göre çizdim… belki sevdiğim mesleği yapmıyorum ama şu an iyi bir kurumda çalışıyorum... Hayat devam ediyor...

  13. #13
    Üye
    ebru^_^ Avatarı

    Üyelik Tarihi
    12.02-2013
    Son Giriş
    23.10-2015
    Saat
    01:08
    Yaşadığı Yer
    karabük
    Mesaj
    25
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    2

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    İnsanlarin size söyledigi laflar arkanizdan aciyarak bakmasi ilk zamanlar beni cok yormustu.ilk zamanlar tekerlekli sandalyeye oturmak bile istemedim disari cikmak istemedim ama sonuc:bir süre sonra hayatimin önemli bir parcasi olduğunu anldim. artik cok sikilmistim insanlarin hastaligimi sormalarindan şuan hic birseye eskisi gibi uzulmuyorum engelli bir insan oldugumu hala kabul etmedemiyorum sadece bu duruma alistim galiba.

  14. #14
    Üye
    keyvan Avatarı

    Üyelik Tarihi
    12.08-2010
    Son Giriş
    19.01-2016
    Saat
    08:59
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    162
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    6 aylıkken polio sekeli olmuşum ... sonradan olanların hayatının zor olduğu , Doguştan engellilerin sanki kolaymış gibi düşünülmesini istemedigimden yazma geregi duydum.
    Hiç bir zaman aksamadan nasıl yürünür bilemedim ,ben yürürken bakışlar üzerimdeydi hep diger türlüsünü hiç bilmedim kısacası sonradan engelli olmuş arkadaşlar kimse engele doguştan diye alışık olmuyor merak etmeyin bazen diyorum ki sonradan engelli olsaydım engelli olana kadar normal yaşadıgım hayatım bana teselli olurdu Ya şimdi ? o sebeple alışmaya çalışmaktan başka çaremiz yok ayrıca engelli insanlar normal insanlardan daha güçlüdür çünkü; zorluklarla başa çıkmak için sabretmek zorundadır ve degişik sorunları hep vardır onlar sorunlu olduğundan degil hayatları sorun ürettigi için ..... Biz özeliz unutmayalım ve her ne olursa olsun hayatta normal insanlardan daha çok güçlüyüz ...
    Sevgiyle kalın

  15. #15
    Üye
    turan yılmaz Avatarı

    Gerçek Adı
    duran
    Üyelik Tarihi
    16.04-2013
    Son Giriş
    07.10-2017
    Saat
    21:34
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    1.357
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    12 sene olmasına rağmen bazen diyorum acaba bi rüyadayımda uyanacağım sonra kendime kendini kandırma

    ne rüye ne hayal yaşadıkların bire bir gerçek acıda olsa hayat öğretiyor insana acınarak acıyarak ağlayarak YAŞAMAYI

    VE YÜZÜN DEVAMLI GÜLSEDE ŞEN ŞAKRAK OLSANDA ASLINDA İÇİN HALA KAN AĞLIYOR OYSA




Sayfa 1 / 2 12 SonSon