Toplam 15 mesajın 1-15 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Üye
    zhl06 Avatarı

    Üyelik Tarihi
    16.02-2012
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    42
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    öncelikle hepinize çok geçmiş olsun arkadaşlar. benim hikayem yok ama benim de çocuğum engelli olarak hayata gözlerini aştı bu o kadar üzücü bi durumki şuan yazarken bile insan duygulanıyo her anne gibi bende çocuğumu sağlıklı olarak dünyaya getirmeyi tabikide isterdim ama bu nihayetinde RABBİMİN takdiri. o ne isterse o olur deyip kadere boyun eğdim.

    ama eşim hiç bi zaman çocuğu kabullenmedi. çocuğun sorunlu olduğunu 7.5 aylıkken öğrendik ama elden gelen bişi yoktu bu allahın takdiriydi.doktorlar işte dediler doğarsa yürüyemez koşamaz yaşıtları gibi asla olmazlar en önemlisi idrarını vede büyük abdestini hiç bilmezler dedi tabi eşim bunları duyunca illa aldırcaksın o çocuğu dedi bana .ben nasıl olur o allahın bize verdiği bi emanet asla yapamam ben dedim ve de doğumu bekledim. tam 40 gün sonra bebeğim dünyaya geldi ve gerçektende o çok sorunluydu. eşim bebeğin zaten doğmasını hiç istemediği için doğumda yanıma bile gelmedi annemler vardı hep yanımda.

    bebeğimin belinde böyle boloncuk gibi bi kese vardı ve o kesenin içinde su vardı. ben dedim kendi kendimce heralde o keseyi ordan alırlar ameliyatla herşey düzelir diye ümit ediyodum fakat hiç öle olmadı. kese kendiliğinden 10 günlükken patladı ve daha sonra acil ameliyata alındı bebeğim 10 günlükken soğuk ameliyat odasıyla karşılaştı o narkoza nasıl dayandı ben tabi o günleri hatırlamak bile istemiyom hiç. o kalpsiz o vicdansız babası olcak adam bizimle hiç ilgilenmedi ALLAH onu kahretsin herzaman şu gün olmuş beddua ediyom. insan kendi öz evladının ölmesini nasıl ister ya bilemiyorum bu kadar mı kalpsiz olur bi insan. neyse onu ALLAHA havale ediyom.

    bebeğim ilaçlarla serumlarla boğuştu tam 1 hafta küvezde kaldı. kendine gelince taburcu ettiler ben her sorunun bittşğini sanırken meğersem asıl sorunlar ondan sonra başlıycakmış nerden bilirdim ki. bebeğim 21 günlük olmuştu doktorun bize dediği sürekli gözetim altında tutun bebeği dedi çünkü başı büyüyebilir demişti. dedikleri gibi de olmuştu gerçekten bebeğim 21 günlük olmuştu ki birden ben farkettim anneme dedim bu çocuğun kafası büyüyo dedim inanmadılar sana öyle geliyo dediler ama annelik yüreği işte gene benim dikkatimle öne geldi çocuğun kafası gerçektende büyümüştü hemen acile götürdük çocuğu yeniden ameliyat dediler. garibim bu sefer de kafadan ameliyat oldu 21 günlükken kafasına şant denilen bi alet takıldı bu alet sayesinde kafasının büyümesi durdurulmuştu. bebeğim gene küveze alındı kendine gelmesi tam 10 gün sürdü. o kadar çok acılar çektik ki bebeğimle beraber ne lohusalığımı yaşayabilmiştim ne de hamileliğimi. sürekli olarak ağlıyodum üzülüyodum.

    bu arada babası olcak o adi adam hiç bir ameliyatında bulunmadı hep onun ölmesini istiyodu. bırakın ölsün dedi hep yaşasa ondan ne hayır gelcek dedi hep. ama ben hep mücadelemi verdim tek başıma o adi şerefsizden boşandık baktım hiç bi faydası yok ne benle nede çocukla hiç bi zaman ilgilenmedi vede ayrıldık sonunda
    ailem en büyük destekcimdi ilk başlarda onlarda sonradan çocuğu istemediler. bu çocuk sana çok ayak bağı olur dedi annem gidin yuvayamı veriyonuz kocanın üstüne mi atıyon napıyosanız yap dedi annem bana. bi anne nasıl olurda böyle çaresiz bırakır ki bana destek olcakları yerde daha beter psikolojimi hepden bozdular.

    şuan çocuğum tam 12 yaşında olmasına rağmen ben halen hastanelerde gün geçiriyom. tek başıma yıllardır mücadele verdim. o kadar acı ve üzücü bir durum ki çocuğunuz hergün gözlerinizin önünde eriyo ama ben hiç bişey yapamıyom. çünkü çaresi olmayan bi hastalığın pençesinde hem engelli hem de hasta. yürüyemiyo doğru düzgün denge sağlayamıyo çarpık yürüyo tek başına ayakta duramıyo sürekli altına ediyo his yok çocukta. okula bile almadılar sadece evde eğitim alıyo 3 yıl oldu ona da. onun diğer çocuklara ayak uyduramaması beni çok üzüyo kahrediyo bi anne olarak içim acıyo ama napıyım elimden geleni yapmaya çalışıyom. tek başıma mücadele veriyom hiç bi yerden hiç bi destek almadan ancak becerebiliyom.

    arkadaşlar biraz uzun oldu kusura bakmayın ama aynı durumda hastalar var mı varsa lütfen burdan bana da bilgi verir misiniz ne yapmam gerek nasıl davranmam gerek. bu çocuk büyüdükce zorlaşıyo bakımı. topluma çıkartamıyom dışarı çıkmak istemiyo hiç. sürekli evde olmak istiyo ne yapmalıyım. durumunu ona nasıl kabul ettirmeliyim.
    lütfen banada yardımcı olun.

  2. #2
    Üye
    FaCia Avatarı

    Gerçek Adı
    FaCia
    Üyelik Tarihi
    08.04-2008
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    Karabuk
    Mesaj
    1.362
    Alınan Beğeniler
    6
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Çocuğunuzun engeli nedir? Çevresındekı arkadasları çok önemli...

  3. #3
    Üye
    basays Avatarı

    Gerçek Adı
    hüseyin
    Üyelik Tarihi
    23.11-2012
    Son Giriş
    18.06-2017
    Saat
    16:24
    Yaşadığı Yer
    Denizli
    Mesaj
    171
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    4

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    geçmiş olsun. çevrenin davranışlarının çocuğa yansıması ya da anne babaların yansıtmaları bunu tetikliyor. psikoloğa götürün rehber olur.
    Ama işin büyük kısmı size düşecek. Kolay gelsin.

  4. #4
    Üye
    denizin kızı Avatarı

    Gerçek Adı
    Nihal
    Üyelik Tarihi
    07.11-2012
    Son Giriş
    11.12-2017
    Saat
    23:04
    Yaşadığı Yer
    Çanakkale
    Mesaj
    212
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    kesinlikle uzman desteği almalı geçmiş olsun

  5. #5
    Üye
    VİSAL-İ BAKİ Avatarı

    Gerçek Adı
    Nur..
    Üyelik Tarihi
    18.03-2010
    Son Giriş
    04.09-2017
    Saat
    22:31
    Yaşadığı Yer
    Ege
    Mesaj
    65
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Bence iş tamamen Siz ebeveynde iş bitiyor. çocuğunuza o özgüveni davranışlarınız ve sözlerinizle siz vereceksiniz inşaALLAH .. ALLAH CC yar ve yardımcınız olsun ..

  6. #6
    Üye
    Danua. Avatarı

    Üyelik Tarihi
    27.01-2003
    Son Giriş
    30.09-2017
    Saat
    15:02
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    544
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Peki arkadaşlarını eve çağırıyor musunuz o durumda tutumu nedir ?

  7. #7
    Editör
    KKELEBEKK Avatarı

    Gerçek Adı
    Kısmet
    Üyelik Tarihi
    23.10-2010
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    13:00
    Yaşadığı Yer
    KONYA
    Mesaj
    22.074
    Alınan Beğeniler
    197
    Verilen Beğeniler
    87

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Dışarı çıkardığınızda nereye götürmek istiyorsunuz? Psiyatriste çocuğunuzla birlikte sizde gidin ki neler yapabileceğiniz konusunda sizde bilinçlenin bence. Diyaloğunuz nasıl ve çocuğunuz kendisini ne derece ifade edebiliyor biz bilemiyoruz ama, onu nerelere götürebilirsiniz, daha bilmediğiniz hoşlandığı şeyler varsa onları keşfetmek için yapabileceklerinizi öğrenebilirsiniz. Sizinle daha çok iletişim kurmasını sağlayabilirsiniz, 'belkide' demişsiniz çünkü size anlatmasının farklı yolları olabilir belki bunları öğrenmeniz açısından güzel olabilir. Gittiği herhangi bir rehabilasyon vs. yoksa arkadaş olabileceği ortamlar oluşturabilirsiniz. Bi kaç aileyle açık havada bile buluşmalar düzenleyebilirsiniz örneğin. En azından kendisini rahat hissetmesini sağlayabilirsiniz belki.

    Çocuğunuzun yaşı kaç bilmiyorum ama çok küçükse henüz ona bakan bakışların, kendisini hayatın güzelliklerinden yoksun bırakmaya değmeyeceğini şuan anlamak istemeyebilir. Ama gerek psikolojik destekler, gerek arkadaşlarıyla yapacağı sohbetler ve sizinde yardımlarınızla büyüdükçe bunu kabullenecektir. Sonuçta bi dönem herkes yaşayabilir bu duyguları hele ki çocuk yaşlarda.. Çok geç olmadan şimdiden önlemini almanız ileride daha büyük sorunlar yaşamamanız için çocuğunuz içinde sizin içinde en sağlıklısı olur.

  8. #8
    Üye
    aLaimisema Avatarı

    Üyelik Tarihi
    01.04-2007
    Son Giriş
    29.11-2017
    Saat
    13:27
    Yaşadığı Yer
    ...
    Mesaj
    461
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    2

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Çevresinde ondan başka engelli arkadaşı yok ise, bundan sonra olsun. Bu gerçekten çok çok önemli.

    Seneler öncesinde taşıdığım hastalığın sadece bende olduğuna inanan bir çocuk idim. Ailem özgüvenimin yerine gelmesi için bir çok yol denedi belki de.
    Tüm bunlara rağmen gerçekten çekingen biriydim. Taa ki, rahatsızlığımı kendim araştıracağım yaşa geldiğimde, gitmeye karar verdiğim o doktora gittiğimde, çevremde benim gibi bir sürü çocuk gördüğüm an'a kadar.

    Sonra, en en büyük etkenlerden biri de bu site oldu. Çocuğunuz kaç yaşında bilmiyorum ama okuma yazması var ise, mutlaka buraya girmeli - araştırmalı - okumalı - bizlerle konuşmalı - öğrenmeli.

    Sevgiler,

  9. #9
    Üye
    zhl06 Avatarı

    Üyelik Tarihi
    16.02-2012
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    42
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    çocuğum 12 yaşında ve ben 12 yıldır tek başıma mücadele veriyom ama bi yere kadar çünkü o erkek çocuğu ben ona ne deyim durumunu nasıl kabullendireyim. çevresinde hiç onun denginde bi arkadaşı yok okula bile almadılar çocuğu. rehabilitasyonada gönderemiyom.
    bi keresinde düzgünce iletişim kurmaya çalıştım dedim oğlum neden gitmek istemiyosun rehabilitasyona dediğimde bana verdiği cevap çok şaşırtıcıydı. napıyım ordaki fizik öğretmeni bana hep kızıyodu dedi ve ayaklarıma sürekli elektrik verip canımı acıtıyolardı dedi. ben artık oraya gitmiycem diyo başka bişey demiyo ikna edemiyom dışarıya da çıkmak istemiyo onun da nedenini sorduğumda bana şöyle dedi. sanki herkes bana bakıyo ayaklarıma yürüyüşüme bakıyo dedi ben çok utanıyom dedi.
    ne diyceğimi bilemedim doğrusu.oğlum utanılcak bişey yok diyorum bu bi hastalık diyorum

    onlar kendilerine baksın bu sonuçta ayıplancak bişey değil diye ikna etmeye çalışıyom .tek başıma gerçekten çok zor bu çocuğu nasıl yetiştircem ben de şaşırdım kaldım.

    sipina bifida.meningomyolosel+hidrosefali

  10. #10
    Üye
    türkan34 Avatarı

    Üyelik Tarihi
    13.05-2013
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    162
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    öncelikle geçmiş olsun kesinlikle bir pskyatr desteği almalısınız sadece çocuğunuza değil kendiniz içinde çünkü topluma kazandırmak için sizin bilinçli olmanız gerekir hepimiz zaman zaman aynı yanlızlığı yaşıyoruz bu sizi daha güçlü kılmalı çocuğunuzun size ihtiyacı var yıkılmamalısınız untmayın siz bir ANNESİNİZ

  11. #11
    Üye
    zhl06 Avatarı

    Üyelik Tarihi
    16.02-2012
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    42
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    çok doğru söylüyonuz ama bazen o kadar çaresiz kalıyorumki herşeye yetişemiyom .hergünümüz hastanelerde geçiyo.başımızda adam gibi adam olsaydı destek olsaydı o adi babası olcak adam hiç arayıp sormuyo bile.daha nereye kadar dayanabilirimki tek başıma çok yoruldum artık.hayat öyle acımasızki.

  12. #12
    Üye
    türkan34 Avatarı

    Üyelik Tarihi
    13.05-2013
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    162
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    çocuğunuz sizi ne kadar ayakta görürse o kadar güçlü olacaktır bende engelli annesiyim empati kurun nelerden keyif aldığını en iyi siz bilebilirsiniz sevdiği şeyleri almaya birlikte çıkın çok umutsuz görünüyorsunuz çocuğunuz sizi model alıyor hayata pozitif bakmaya çalışın

  13. #13
    Üye
    araştırmacı953 Avatarı

    Gerçek Adı
    şerif
    Üyelik Tarihi
    15.10-2012
    Son Giriş
    03.10-2014
    Saat
    15:56
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    26
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    bende sonradan engelli oldum bu hayatta ne zaman ne getircegi belli degil sabredin yüce yaradana sıgının evladınızın yanında güçlü görünün böyle demesi kolay biliyorum yazımız böyle aynı sıkıntıları bire bir ben yaşıyorum sizi çok iyi anlıyorum tek çare mevlaya sıgınmak emin olun çocugunuz tam ergenlik zammanı psikolok en iyi tedavi olacaktır allah şifa versin evladınıza sizede güç versin eli öpülecek anasınız allah razı olsun sizden

  14. #14
    Üye
    dünyalı Avatarı

    Gerçek Adı
    efe
    Üyelik Tarihi
    20.12-2011
    Son Giriş
    Dün
    Saat
    18:05
    Yaşadığı Yer
    düzce
    Mesaj
    164
    Alınan Beğeniler
    20
    Verilen Beğeniler
    6

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    tavsiyem ikinizinde psikolojik yardım almanız çocuğunuza çevre edindirmeye çalışın engelli derneklerine üye olun varsa toplantılarına katılın tek tekerlekli sandalye kullanıcısının kendisi olmadığını görsün bide babasına beddua etmeyi bırakın bok heriften ayrılmışsınız zaten

  15. #15
    Üye
    kutup yıldızı Avatarı

    Üyelik Tarihi
    05.10-2009
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    .....
    Mesaj
    4.518
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    insan kaderine ne yazılmışsa onu yaşarmış.herkes bu dünyada sınavda herkes sınavına girer kimi başarıyla çıkacak kimi sınıfda kalacak.önemli olan huzura borçlu çıkmamak.özel çocuk demek 2 kat daha Yaradanın nazarında degerlisiniz demek.ne mutluki Yüce Yaradan böyle bir şans vermiş size.beterin beteri var.pes etmeyin,inancınızı kaybetmeyin.ve hiçbir zaman sevginizi eksik etmeyin.o size emanet emanete en güzel ve özel şekilde itina gösterin.mutlak alacaksınız karşılıgını.gerçi insan evlat diyince karşılık beklemenize bile gerek yok.o annelik içgüdüsü varya offff ne güçlü bir duygudur.bunu ancak yaşayan bilir.kötülüklere karşı panter kesiliyo bir dev gücünde oluyor insanın evladı söz konusu olunca.Allah yar ve yardımcınız olsun.sevginizi hiçbir zaman esirgemeyin.of demeyin!ona engelli farklı bir insan hissidini yaşatmayın.dışardan uzaylıymış gibi bakmaları,ezikmiş zavallıymış gibi acımalı bakışları görmezden gelin arsız olun ve onunda bunu hissetmesine engel olun.normal gittiğiniz yerlere götürün hiçbir zaman ben nasıl götürürüm engelli diye düşünmeyin.siz bunu derseniz dışardakiler neler neler der ve ezilirsiniz.dediğim gibi herşey sizde bitiyor.güçlü bir anne olursanız emin olun dışardaki bakışlar tavırlar o kadar basit geliyorki siz HAMİ olun.sevgiler..