Toplam 7 mesajın 1-7 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Genel Yayın Yönetmeni
    OturanBoğa Avatarı

    Gerçek Adı
    Bülent
    Üyelik Tarihi
    09.01-2003
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    07:06
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    55.874
    Alınan Beğeniler
    935
    Verilen Beğeniler
    1.231

    Zaten Değerlendirdiniz! 1 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    IBülent Küçükaslan | BİANET

    “Benim rolüm- çok iddialı bir sözcük olduğunun farkındayım- insanlara hissettiklerinden çok daha özgür olduklarını göstermek.” M. Foucault
    “İktidar, öncelikle boyun eğdirilmiş bedenler yaratmayı amaçlar” M. Foucault

    Beklenmedik bir anda karşımıza çıkan ve iliklerimize kadar acıya boğulmamıza neden olan haller vardır. Çocuğumuzun serebral palsi vb. bir rahatsızlıkla doğacak olması, denize atlayıp felç olmak, beyin kanaması geçirmek, trafik kazasında bir uzvumuzu kaybetmek gibi birçok olayla karşılaşabiliyoruz hepimiz. Bundan kaçmaya çalışsak da bunun her an olabileceği gerçeği herhalde çoğu kişinin kâbusudur. Bu korkma halinin tartışılacak birçok yönü olsa da bir yere kadar kabul edilebilir. Öyle ya, el birliğiyle yarattığımız bu toplumda bedensel ya da zihinsel kısıtlılık hali yaşamı hiç de kolaylaştırmıyor.

    Sözü buradan alıp iki şey iddia edeceğim: Birincisi, gündelik yaşamınızda alışageldiğiniz ahengin bir nedenle bozulmuş olması –sandığınızın aksine- baş edilmesi imkânsız bir hal değildir. İkincisi, o ilk travmayı -kamu kurumlarının ve zamanın da yardımıyla- atlattıktan sonra pekâlâ kendiniz için güzel bir dünya yaratabilirsiniz. İyi ama nasıl?

    Öncelikle konunun olmazsa olmazı: Kamusal gücü elinde tutanlar ve medya, sakatlığı bir travma anına indirgeyip insanları korkutmamalı, ekranda tekerlekli sandalye gösterip fonda dramatik bir müzikle insanları ajite ederek onları her an başlarına gelebilecek olaylara karşı daha en baştan güçsüz hale getirmemelidir. Aksine, şartlar ne olursa olsun her türlü zorluğa karşı bir planın bulunduğunu ve hiçbir zaman yalnız başına kalınmayacağını vurgulayan sistemli bir sosyal politika yürütülmelidir. Olayın şokuyla ne yapacağını bilemez vaziyette kalan yurttaşın ilk aklına gelen ve görece rahatlamasını sağlayacak olan şey, devlet organlarının bu duruma karşı bir planının olduğunu bilmektir.

    Avrupa’dan bir örnek vererek konuyu daha anlaşılır hale getireyim. 5 yaşında bir çocuğun trafik kazası sonucu omuriliği yaralanmış olsun. Öncelikle çocuğun acil tedavisi gerçekleştirilirken hastaneye bir sosyal hizmet uzmanı ve bir de psikolog gönderilerek o şok anında aileye profesyonel destek verilir. Rutin şekilde devam eden bu desteklerle birlikte çocuğun geleceği için planlama yapılır. Tedavi aşamasının ne kadar süreceği, bu esnada ailenin nelerle karşılaşabileceği, evinde-okulunda-arabasında ne tür düzenlemeler yapılması gerektiği en ince ayrıntısına kadar tespit edilir ve gerek ürün bazında gerekse hizmet bazında bu ihtiyaçlar karşılanır. Okula devam edebilmesi için okul yönetimi ile iletişime geçilir ve tüm mimari ve eğitsel ayarlamalar yapılır. Çocuğun tedavisi ve gündelik yaşamı için ihtiyaç duyulan tüm ama tüm ürünler koşulsuz olarak temin edilir. Tedavi süreci sona erdiğinde çocuğun hareket ve zihinsel yetilerine bağlı olarak ihtiyaç duyulan her konu profesyoneller tarafından takibe alınır. Eğitimin tamamlanması, sosyal hayatın aksamaması, iş hayatına başlanması ve bağımsız bir birey olarak ayakta kalabilmenin gereği için her ne lazımsa, tümü sosyal devlet tarafından sistemli bir şekilde karşılanır. Yani çocuk da aile de sırtını devlete yaslar, minimum hasarla süreç ilerler...

    Şimdi aynı olay Türkiye’de olursa neyle karşılaşırız, buna bakalım. 5 yaşında bir çocuk kaza geçirip hastaneye götürüldüğünde tabii ki hastanede ailesini kimse karşılamaz. Aile şokla birlikte çevrede doktor-hemşire-sekreter kim varsa ona sorar “ne olacak çocuğum” diye ve muhtemelen şöyle bir cevap alır: yaşamaz. Bismillah! Ama çocuk yaşar. Önce sekreter gelir ailenin yanına ve hastane masrafı diye kocaman bir fatura uzatır aileye, sonra doktor gelir ve çocuğun genel sağlık durumunun stabil olduğunu, burada yapacak bir şey olmadığını, artık felç olarak evde ölene kadar bakılması gerektiğini söyler. Aile çocuğu alıp eve gelir. Nasıl yemesi gerek, tuvaletini nasıl yapması gerek, mesanesini nasıl boşaltması gerek, nerede yatması-nerede oturması gerek, banyo yapabilir mi, okula gidebilecek mi, bundan sonra ne olacak vb. yüzlerce dramatik soru ve sorunla yalnız başına kalır aile. O süreçte kulağına fizik tedavi diye bir şeyler çalınmıştır ailenin. İyi bir fizik tedavi nerede alınır diye araştırmaya başlarlar. Hasbelkader bir fizik tedavi hastanesine randevu alır, ama 6 ay sonrasına! Çocuk ve ailesi 6 ay boyunca evde perişan olur. Anne-babanın işi aksar, uykusu aksar, gündelik yaşamı neredeyse tamamen yok olur. Çocuk daha beter olur. Sürekli yatmaktan dolayı kalçasında yaralar olur, mesanede enfeksiyon, eklemlerde kireçlenme başlar. tekerlekli sandalye kullanmak akıllarından bile geçmez. Her ama her şey yanlış yapılır. Kimse yol göstermez. Sonra fizik tedavi hastanesine yatılır. Muhtemelen aşırı yoğunluktan günde 10 dakika fizyoterapistle çalışır, geri kalan zamanlarda aile kendi başına fizik hareketleri uygular...
    Daha fazla uzatıp canınızı sıkmak istemiyorum. Sadece şunu bilin ki çocuk da ailesi de her şeyi yanlış yapa yapa yıllar içinde doğruyu öğrenmeye başlar. Ama en az 5-10 yıl kaybedilmiştir bile! Aile yoksul, çocuk bağımlı, eğitim yok, iş yok, sosyal hayat ve umut dramatik şekilde az. Kaybedenler Kulübü’ne merhaba!

    Bir tarafta sosyal devlet ilkesiyle işleyen canlısı kıymetli ülkeler, diğer tarafta beton ve silahla milliyetçilik gazı yemiş canı değersiz sayılan bizim gibi devletler. Bir tarafta kaza geçiren 5 yaşındaki çocuğun ve ailesinin bütün zorlukları aşmayı başardığı ülkeler, diğer tarafta dramatik hayatlar. Bir tarafta toplumsal hafızaya ve bir arada yaşama kültürüne sahip ülkeler, diğer tarafta her koyunun kendi bacağından asıldığı ülkeler.

    Konuyu bir meselle noktalayayım: Her gün yüz binlerce insanın akın akın yürüdüğü İstiklal Caddesi’ni getirin gözünüzün önüne. Caddenin değişik yerlerinde belediyenin açtığı kocaman çukurlar olsun... Her gün o çukurlara binlerce insanın düşüyor olması, düşen insanlara çukurdan çıkması için belediyenin hiçbir yardım götürmemesi, yoldan geçen insanların şaşkın bakışlarla çukurdaki insanların yanından geçmesi, bazılarının gücü yettiğince yardım etmeye çalışıp sonra yine yoluna devam etmesi, çukurdaki insanların yıllarca debelenmeye devam etmesi, hasbelkader çukurdan çıkmaya başardıklarında yoldan geçen herkesin gözyaşlarıyla bu “engelleri aşmış” insanları alkışlaması, sonra belediyenin gelip bu insanların altına dandik birer sandalye çekip onlarla mutlu-mesut resimler çektirmesi, medyanın bu “başarı öykülerini” en damardan sunması... Alın size Türkiye’deki engelli politikası!

    Sözü güzel bitirelim isterim. Sorun bedenlerimizde değil, sorun devletin/toplumun yanlış kurgulanmasında. Bu bağlamda ne yapılması gerektiği de ne yapılmaması gerektiği de belli aslında. Kamusal hafızaya ihtiyacımız var. İnsana/hayvana/yeşile kıymet veren bir kamu düzenine ihtiyacımız var. Dekoratif “engelli kardeşlerimiz” söyleminden kurtulmaya, gerçek ve bütünlüklü hak temelli bir sosyal politika yaratmaya ihtiyacımız var. Çılgın projelerle mukayese edilince, inanın bunlar düşündüğünüzden çok daha kolay.


    * Engelliler.Biz Platformu (Engelliler.Biz Platformu - SENİN BEDENİN, SORUN ETMEYİ BIRAK ARTIK!)

  2. #2
    Üye
    Islık Avatarı

    Üyelik Tarihi
    17.04-2009
    Son Giriş
    27.11-2017
    Saat
    13:41
    Mesaj
    631
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 1 Zaten Değerlendirdiniz!
    Umarım ilerde bu olumsuzlukların hepsi giderilir bizden sonra ki nesil bizim yaşadığımız acıları yaşamak zorunda kalmaz bizim ülkemiz de engelli olmak gerçekten çok zor.

  3. #3
    Üye
    Çapa63 Avatarı

    Gerçek Adı
    Mustafa
    Üyelik Tarihi
    03.10-2012
    Son Giriş
    29.11-2017
    Saat
    10:03
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    360
    Alınan Beğeniler
    3
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Teşekkürler Bülent Bey gerçekten harika bir konuya değinmişsiniz, maalesef tek suçumuz her halde hem engelli olmak ve hem de "Bir tarafta sosyal devlet ilkesiyle işleyen canlısı kıymetli ülkeler, diğer tarafta beton ve silahla milliyetçilik gazı yemiş canı değersiz sayılan bizim gibi devletler." yaşadığımız devlet farkı.

  4. #4
    Üye
    dostempati Avatarı

    Gerçek Adı
    Kalperen C* Türkoğlu
    Üyelik Tarihi
    16.02-2009
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    kalpOder Turan * Krt
    Mesaj
    1.544
    Alınan Beğeniler
    34
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Kamu dediğimiz sonuçta insanlardsn oluşur. Kamuyu düzeltmek için ne lazım: Öncelikle tecrübeli, akıllı, kapasitesi yüksek bir lider ve kapasitesi yeterli kadrolar lazım. Bu insanların eğitimli ve iyi yetişmiş olması da şart. Kuran da emaneti ehline verin ayeti vardır. Atatürk gibi bir lider olmalı. Her şeye rağmen umutları yeşil tutalım...

  5. #5
    Üye
    tsrahman Avatarı

    Gerçek Adı
    Tayyip Rahm Saltoğlu
    Üyelik Tarihi
    22.08-2013
    Son Giriş
    07.12-2017
    Saat
    07:50
    Yaşadığı Yer
    Trabzon
    Mesaj
    608
    Alınan Beğeniler
    4
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    yapılabilecekler ve düzeltebilecekler de kendi adıma bir engelli olarak ne yapabilirim diye dertleniyorum. bütün gücü yeten engellilerin kendini bir şekilde dışarı atması yada bir şekilde görünmesi lazım bence. görsel olur yazıyla resimle olur fark edilmeliyiz diye düşünüyorum. ben bir kamu çalışanıyım bulunduğum hastanede ki düzenlemelerde engellilere uygunluğunu bana soruyorlar.
    sivil toplum örgütlerinin mücadelesi küçük şehirlerde gerçekten çıkmaz sokak gibi birilerinin teklinde kalmış. bazen tırnak içinde özel günlerde hatırlanmaktan öteye geçemiyor.
    büyük şehirlerde biraz daha sayı fazlalığından olsa gerek etkinlikler ve sosyal alana engellilerin eğer isterlerse giriş imkanları çok daha fazla; bunu inkar etmemeliyiz.
    bazen yapacak hiç bir şey olmaz ama yapacak çok şey olur bu iş buna benziyor ve bize çok iş düşüyor.

  6. #6
    Üye
    burhanettin Avatarı

    Üyelik Tarihi
    09.04-2015
    Son Giriş
    14.08-2017
    Saat
    13:10
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    131
    Alınan Beğeniler
    2
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Çok değerli yorumlardan dolayı, iyikide engelliymişim diyesim geliyor, büyüksün Baba, şaka şaka, bütün arkadaşlarıma çok acil şifalar özelliklede, engelliler-biz platformunun katılımcılarına, mutlu, sağlıklı,neşeli bir yeni yıla girmeniz dileği ile hoş geldin kar, şaka şaka yeni yıl 2016
    Birbirinden değerli yorumlar, ben şöyle birşey yapacğım yapılan yorumları kafamda canlandırıp kendi aklımı kullanarak kokteyl yapacağım birazda yeni yıl sevinci,
    Kökünün ecele faydası yok, ölenlerin ölümüyle, hayat herşeye rağmen devam ediyor pes etmiyor, bizler yanı insanlar pes ediyor acılar çekiyoruz, biliyorum eksik gözlerinizi, yönlerimizi, illaki kendimizi hasbelkader çukurundan kurtarmak zorunda değiliz bu meyzusuolmayan şeytaniracim için çok kolay bir durum olur, Büyüksün Baba,
    Engelliler üzerinden, daha çok sonradan engelliler üzerinden çok oyunlar oynanıyor biz kötü olmasaydık siz iyi olamazdınız diyen, sinekten yağ çıkarırcasına hareket eden yine bizler,
    Kamu halkı kamu insanları, okadar çokki yapar olduklarımız, yapmak istedikleriniz, bu bedensel yaşama sığmaz, okadar çokki ortak kullandığımız yaşam alanlarımız ve paylaşmak istediklerimiz, Kısacası biz engeliyüz (engelli+emekli+ihtiyar+) kısırlaştırılmış bir zihniyetiz

  7. #7
    Üye
    Levent54 Avatarı

    Gerçek Adı
    Levent Karagöz
    Üyelik Tarihi
    19.03-2008
    Son Giriş
    11.12-2017
    Saat
    00:22
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    487
    Alınan Beğeniler
    25
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    Eline sağlık. Çok güzel bir yazı. Her daim güncel ve geçerli bir yazı. Bu hareketi bir girişim ile sağlam bir derneğe çevirmeni bekliyorum. Her konuda yardıma hazırım. Sevgiler.