Toplam 9 mesajın 1-9 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Genel Yayın Yönetmeni
    OturanBoğa Avatarı

    Gerçek Adı
    Bülent
    Üyelik Tarihi
    09.01-2003
    Son Giriş
    Dün
    Saat
    17:29
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    55.940
    Alınan Beğeniler
    954
    Verilen Beğeniler
    1.250

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    Bülent Küçükaslan

    Bundan 14 sene önce, 26 yaşındayken omurilik yaralanması sonucu felç olup yürüyemez hâle geldiğimde, böyle düşünemiyordum...

    Sakatlanmaktan korkmamak; başa geldiğinde her şeyin ama her şeyin olumsuz şekilde değişeceğini sanmamak, gelecekte ne olacağına dair paniğe kapılmamak, yalnızlık hissiyle ürpermemek, “keşke ölseydim” dememek, zor. Zira bildiğimizi sandığımız yaşamlarda makbul bedenin ne olduğundan da, kendine yetmenin yaşamak için olmazsa olmaz bir kural olduğundan da, neyin iyi neyin kötü olduğundan da, eminiz! Maalesef. Ne yazık ki hepimiz güçsüzlüğün, hastalığın, sakatlığın, yoksulluğun, tedirginliğin, korkunun, farklılığın, yani toplum genelinde makbul sayılmayan her hâlin gündelik yaşamda karşımıza çıkartacağı riski ve bu riski ortadan kaldırmak için o hâlin gizlenmesi gerektiğini bilecek kadar eğitildik! Hatta ruhumuza öyle bir işlendi ki tüm bunlar, gizlemenin de ötesinde, yaşamımıza girdiğinde çoğu zaman o hâle dair henüz anlamlı hiç bir deneyimimiz olmamasına rağmen, kafamızı yastığa koyduğumuzda kendimize yabancılaşıp, perişanlığımıza ve çaresizliğimize dair gözyaşı döküyoruz.

    Öğrenilmiş Çaresizlik: sakatlık

    Evet, hiç kimse sakatlanmanın beraberinde zorluklar getirmeyeceğini ya da bu yeni hale alışmanın kolay olacağını söyleyemez. Fakat sakatlanmanın tüm yaşantımızı peşinen tepetaklak edeceği, bedenimizle zihnimizin ilelebet çarpışmasına neden olacağı ve bizi çaresizce köşeye sıkıştıracağı da doğru değil. Yani, sandığımızın aksine, sakatlanınca ille de kaybetmeye mahkûm olduğumuz bir savaş başlıyor değil!

    İzin verirseniz ne söylemek istediğimi daha iyi anlatabilmek için sakatlanmayı kabaca üç kategoriye ayırmak istiyorum: birincisi bedendeki değişiklikler, ikincisi yeti yitimleri ve üçüncüsü de gündelik yaşamda başkasının yardımına muhtaç olma hali.

    Bedendeki değişiklikler

    Moda ve güzellik çağında yaşıyoruz. Doğumdan itibaren “güzel” ve “beden” deyince ne anlamamız gerektiğini öğreniyor ve sonra da bunları öğretiyoruz. “Sakatlanmak” deyince irkilmemizin birincil nedeni bu. Bir uzvumuzun en basit şekilde yaralanması veya görünür bir yerimizde yara, yanık, egzama, sedef vb. bir rahatsızlıktan dolayı bir iz olması dahi uykularımızı kâbusa çevirmeye yetiyor. Oysa bunlar ne çalışmamıza ne eğitimimizi sürdürmemize ne de alışageldiğimiz gündelik rutinlerimizi gerçekleştirmemize engeldir çoğu zaman; bunlar sadece akan yaşamlarımızın bedenlerimizde bıraktığı izlerdir, o kadar. Yaşamdaki çeşitliliğin, kırılganlığın, hüznün, acının, tatlının, atlatılan badirelerin, kısacası geçtiğimiz yolların bedenimizdeki işaretleridir o izler. Bizi olgunlaştıran, halden anlar kılan, anlamamızı ve anlaşılmamızı sağlayan, herkesçe görülebilen hikâyelerimizdir... Facebook, twitter ve kişisel bloglar aracılığıyla kendimizi görünür kılmaya, yaşamlarımızı paylaşmaya bu kadar hevesli olduğumuz şu internet çağında, bedenlerimizle birbirimize bağlanmaktan neden korkalım, hatta bundan neden keyif almayalım? Herkesin ve her şeyin bir kalıptan çıkmışçasına benzeştiği, acıların ve zorlukların gizlenip sadece mutlulukların paylaşıldığı, gerçeklikle bağı –hadi tümden demeyelim ama- koca bir yanıyla kopuk olan bir yaşam-yaşamlarımız, aslında hepimizi kendimize ve çevremize yabancılaştırmıyor mu? Olduğu hali ile gündelik yaşamda var olan biri, bu yanıyla bir samimiyetin ifadesi anlamına gelmez mi? Böylesi bir samimiyet, mutluluk maskeleri altında nefessiz kalan herkes için bir fırsat yaratmaz mı? Ben, bedenlerimizin bu konuda bizlere ve toplumsal ilişkilerimize önemli bir alan açtığını düşünüyorum: komplekslerinden arınmış bir toplumda hem herkes gerçek anlamda özgür olur hem de daha keyifli bir yaşam sürer.

    Yeti yitimi

    Çevremize baktığımızda neredeyse her şeyin erkek imgesi üzerinden kurgulandığını görebiliriz. Sadece atletik bedenlilerin ayak uydurabileceği bir tempo; anlamsız yaya geçitleri, kaldırımlar, merdivenler, binalar, kapılar, toplu taşıma araçları, duraklar, yollar vs. hepsi bir hışımla gelip aradan kıvrılarak geçebilecek, sıçrayıp aşabilecek, sıkışıp yer kapabilecek “taş gibi” adamlar için kurgulanmış. Bir başka deyişle dışlayıcı bir yaşama/çevreye mahkûm edilmişiz, kurt yavruları gibi didişiyoruz! Ama daha fenası, bizi öyle bir gaza getirmişler ki, neredeyse her zaman kendimizi yetersiz hissettiğimiz ve dilimiz dışarıda sürekli bir şeylere yetişmek zorundaymışız gibi koşturduğumuz bu manyaklığa -başka türlüsü mümkün değilmiş gibi- “yaşam” demekten de geri durmuyoruz. Bir şeyleri yapamamaya ya da yavaş yapmaya, çıldırmışçasına akan tempoya ayak uyduramamaya ya da durup dinlenme ihtiyacı hissetmeye öyle olumsuz değerler atfetmişiz, bedenimizde/zihnimizde meydana gelen en küçük bir aksamanın hayatlarımızı karatacağına ve yaşamımızı zehredeceğine öyle bir inanmışız ki, sakatlanmak ya da zayıf görünmek baş edilmesi imkânsız kâbuslarımız olarak zihnimizi esir almış.

    İyi ama bu saçma değil mi? Ne olmuş biraz yavaşsam, biraz aksıyorsam, biraz yardıma ihtiyacım varsa? Kaçımız kimseden yardım almadan her şeyi yapabiliyor? Bir kavanozu açarken, bir tepsiyi taşırken, merdiven çıkarken vs. yardıma ihtiyaç duyuyorsam, sorun ne? Bir uzvum eksikse-yoksa, işitemiyor ya da işitmek için cihaz kullanıyorsam, az görüyor ya da hiç göremiyorsam, konuşmakta ya da anlamakta zorlanıyorsam, hareket ederken tekerlekli sandalye kullanıyorsam, sonuç olarak gündelik yaşamımda küçük yardımlar almam gerekiyorsa, veya tersten bakarsak, benimleyken biraz çaba sarf etmeniz gerekiyorsa, bunun nesi ürkütücü?

    Milyonlarca değişik beden var çevremizde. Hepsinin de şekli, becerisi, kapasitesi ve ihtiyaçları farklı. Hal böyleyken birbirimizin bedenlerine ve performanslarına burun kıvırma yarışı size de aptalca gelmiyor mu? Bu yarışta herkese karşı galip geleceğinize inanıyor musunuz sahiden? Kâbus olan şey sakatlanmak, zayıf görünmek ya da bedenlerimiz mi, yoksa bedenlerimizi kompleks unsuru haline getiren ve bizleri yarış atı misali durmadan koşturan bu düzen mi? Bence bedenlerimizle didişeceğimize barışsak, tazı gibi koşturacağımıza biraz soluklansak, ancak o zaman kâbuslarımızdan kurtulabilir ve gerçekten mutlu olabiliriz... Yaşamın izlerini taşıyan bedenler, bunları hatırlamamız için etrafta parlayan deniz fenerler gibidir.

    Başkasının yardımına muhtaç olma

    Mahremiyetin büyük oranda yitirildiği, en temel sayılan hareketlerin yapılamaz olduğu, yaşamak için büyük oranda başkasına bağımlı hale gelinen, adaptasyonu en meşakkatli, bedenin en sarsılmış hali. Bakıma muhtaç olmayı bu şekilde tarif edebilirim sanırım. İster geçici olsun ister kalıcı, ister doğuştan olsun ister sonradan, alışması zaman alan; insani ilişkilerin sıcaklığı ve sosyal şemsiyenin kapsayıcılığı nispetinde baş etmesi kolaylaşan, bu yanıyla kişisel olduğundan daha çok toplumsal olan, sıra dışı gibi görünen ama aslında hepimizin yakınlardaki bir hikâyeyle aşina olduğumuz, sıradan bir hâl.

    Başta da değim gibi, 14 yıldır tekerlekli sandalyemden bir yere transfer olmak, yatmak, giyinmek, banyo yapmak ve bir yerlere gitmek için önemli oranda başka birinin yardımına ihtiyaç duyuyorum. Geçen bunca yılın ardından ben ve yakınlarım karşımıza çıkan bu durumla yaşamayı öğrendik. Bizim için artık bu durum baş edilmesi gereken bir hadise olmaktan çıktı (kabımızın şeklini aldık), dünyadaki her canlı gibi yaşam telaşındayız. Ne herkesten daha zor bir yaşantımız var ne de daha kolay. Herkes gibi daha güzel ve daha huzurlu bir yaşam sürmek arzusundayız, o kadar.

    Bu sadece benim hikâyem değil, benzer durumda olan yüzbinlerce arkadaşımın yaşamı da üç aşağı beş yukarı bu şekilde. Yani kişisel trajedi olarak dramatize edilecek yaşamlarımız yok! Ama bu demek değil ki her şey güllük gülistanlık! Bilakis, etrafımız kamusal kararların dışlayıcılığı ve çevremizdekilerin umursamazlığı nedeniyle örümcek ağlarıyla dolu. İki lafından biri “birlikte yaşamak, kardeşlik, dayanışma, aile, komşuluk, dostluk, iyilik, vicdan, saygı, özgürlük” vb. olan politikacılar, bürokratlar ve sizler, uzandığımız her yere oracıkta takılıp kalmamıza neden olan ağlar bırakıyorsunuz. Bir başka deyişle, aslında bakıma ihtiyaç duymayı zor hale getiren sizlersiniz. Sakat komşu istemeyen, ana okulundaki sakat çocukları “çocuklarımızın psikolojisi bozuluyor” diye evlerine gönderten, mahalledeki okulda eğitim görmesini engelleyen, sakatlığıyla alay edip sınıfta küçük düşüren, hasbelkader eğitim almışsa iş arkadaşı olarak görmek istemeyen, işe almayan, aşılmaz kaldırımlarla, ulaşılmaz yollarla, binilemeyen toplu taşıma araçlarıyla dışarı çıkmasını engelleyen, bakım ihtiyacı ve gelir desteği için yanlış değerlendirmeler yaparak büyük çoğunluğu sosyal güvenlik şemsiyesinin dışında tutan, bütün yükü ailenin sırtına bindiren, hastanelerde rapor çilesini ve saygısızlığı reva gören, sürücü belgesi almasını engelleyen, emeklilik hakkını bürokratik çileye döndüren, saygın vatandaşlık hakkını zekât mantığıyla iane vermeye döndüren, görüşü alınacak saygın bireyler olarak masaya oturtmayan, sevmeyen, saygı duymayan, kızına sakat damat, oğluna sakat gelin yakıştırmayan, selamı esirgeyen, hâsılı sakatları dışarda tutmak için yapılması gereken her şeyi layıkıyla yapan, sizlersiniz!

    Sahi, birbirimizin mutluluğu için elimizden gelen yardımı yapmak, birbirimize omuz vermek, keyifli ve yan yana bir yaşam sürmek için gerekli koşulları sağlamak, işin özü, çevremize karşı sorumlu hissetmek ve dünyayı herkes için daha güzel bir yer haline getirmek için elimizden gelen çabayı sarf etmek, ne zamandan beri takdir edilen ve özendirilen davranışlar olmaktan çıktı? Sahi, biz ne zaman bu kadar yoldan çıktık?

    Sakatlık halinin içinde yaşadığımız toplumu sorgulamak, onun üstündeki fiyakalı ambalaj kâğıdını kaldırmak ve yarattığı sahte beden kurgusunu deşifre edip, sahte mutluluklardan arınmak için, kırılganlığımızı hatırlayıp toplumsal ilişkilerimizi gözden geçirmek ve sahiden ne olup ne olmadığımıza dair düşünebilmek için önemli bir zemin yarattığını düşünüyorum. Hülasa, sakatlığa dair düşünmek hepimizin ufkunu açacak...

  2. #2
    Üye
    aslı dincman Avatarı

    Gerçek Adı
    Aslı
    Üyelik Tarihi
    24.03-2005
    Son Giriş
    22.02-2014
    Saat
    19:25
    Yaşadığı Yer
    İzmir
    Mesaj
    67
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    "Normal"liği, "Güzel"liği, "Kusursuz"luğu empoze eden bir toplumda sakatlığın acizlik ve yardıma muhtaçlığı çağrıştırması, bu nedenle de "istenmeyen durum" sayılması doğal bence. Temeldeki yanlış, Oturanboğa'nın da değindiği gibi, her şeyin sağlamlara göre kurulup, sonra da "Aaaaaaa, sakatlar da varmış, onlar için de bir şeyler yapmış gibi görünelim." saçmalığı...

  3. #3
    Üye
    Sehribanu Avatarı

    Üyelik Tarihi
    23.05-2003
    Son Giriş
    Dün
    Saat
    18:07
    Yaşadığı Yer
    İZMİR
    Mesaj
    7.464
    Alınan Beğeniler
    61
    Verilen Beğeniler
    9
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Yazınızı okuyunca geçenlerde bir arkadaşımın sohbet sırasında benim yaşamımın zor olduğu gibi bir laf ettiğini hatırladım.
    Benim yaşamım zor değil,herşey yolunda,mutlu ve huzurluyum şükür dedim,ama çok da inanmışa benzemiyordu Kimseyi birşeye inandırmak zorunda değilsin, salla Şehri dedim, başka da birşey demedim..İnsanlar bizim engelimize rağmen kendimizle barışık ve mutlu olmamıza inanmıyor.Benim herşeyim var,ama mutlu değilim,bu sakat hiç mutlu değildir diye düşünüp basit bir mantıkla yorum yapma cüretinde bulunuyor...
    İnsanlık her yerde aynı ...

  4. #4
    Üye
    mek1973 Avatarı

    Üyelik Tarihi
    20.02-2013
    Son Giriş
    17.11-2017
    Saat
    12:57
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    41
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Merhaba,

    Ben % 42 ortopedik engelliyim, belki de bu durumda yaşayıp en şanslı olanlardanım. Çok iyi bir eşim, çok iyi bir işim ve çok güzel 2 kızım var Allah'a şükür..

    Bugüne kadar ailem başta olmak üzere çevremde hiç kimse durumumu hissettirecek bir davranışta bulunmadı.
    Ta ki erken emeklilik için başvuruda bulunana kadar. Hastane köşelerinde rapor için beklerken bunu fazlasıyla hissettim veya hissettirildim. Daha mücadelem bitmedi, Ankara'dan gelecek olan rapor sonuçlarımı bekliyorum. Belki de raporum onaylanmazsa asıl mücadele bundan sonra başlayacak benim için. Sigortalı olarak 7000 iş günü ile hakkım olan erken emeklilik için uğraşacağım. 1991 yılında ve 2013 yılında almış olduğum % 42 engelli raporum var. Aslında bu süre zarfında hayatımda değişen bir durum olmadı, yani hareket etmem sadece otez cihaza bağlı. Raporun derecesini düşürürlerse neye göre değerlendirip düşürecekler anlayamıyorum..

    Demek istediğim şu ki; klasik bir söz vardır, engellileri topluma kazandırmak diye.. Aslında bizleri dışlamasanız kazandırmak gibi gereksiz bir duruma da gerek kalmayacaktır...

    Biz de her birey gibi normaliz.


    Sevgiyle kalın...

  5. #5
    Üye
    H.P Avatarı

    Gerçek Adı
    Fatih
    Üyelik Tarihi
    23.10-2003
    Son Giriş
    17.05-2014
    Saat
    21:02
    Yaşadığı Yer
    Malatya
    Mesaj
    193
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    7

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Tespitlerine bir itirazım yok; ancak gerçekçi olmak gerekirse, yapay bir teselliden öteye gitmez. Aksine bir tek Kadir Inanır. İnanan Kadir'e de Polyanna bile güler. Dünya böyle gelmiş, böyle gider. Kaç bilgin, kaç filozof eskitti bu alem. Onlar bilmiyor muydu sanıyorsun? Yok birader, yok. Herkes her şeyin farkında; ama insan degismez, degisemez.

    Duygular var ya, duygular; ne isterse o olur. Onlar akıldan daha güçlüler...

  6. #6
    Editör
    KKELEBEKK Avatarı

    Gerçek Adı
    Kısmet
    Üyelik Tarihi
    23.10-2010
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    00:58
    Yaşadığı Yer
    KONYA
    Mesaj
    22.077
    Alınan Beğeniler
    197
    Verilen Beğeniler
    87

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Alıntı Alıntı Yapılan Kişi: OturanBoğa Mesajı Gör
    Bedendeki değişiklikler
    Facebook, twitter ve kişisel bloglar aracılığıyla kendimizi görünür kılmaya, yaşamlarımızı paylaşmaya bu kadar hevesli olduğumuz şu internet çağında, bedenlerimizle birbirimize bağlanmaktan neden korkalım, hatta bundan neden keyif almayalım? Herkesin ve her şeyin bir kalıptan çıkmışçasına benzeştiği, acıların ve zorlukların gizlenip sadece mutlulukların paylaşıldığı, gerçeklikle bağı –hadi tümden demeyelim ama- koca bir yanıyla kopuk olan bir yaşam-yaşamlarımız, aslında hepimizi kendimize ve çevremize yabancılaştırmıyor mu? Olduğu hali ile gündelik yaşamda var olan biri, bu yanıyla bir samimiyetin ifadesi anlamına gelmez mi? Böylesi bir samimiyet, mutluluk maskeleri altında nefessiz kalan herkes için bir fırsat yaratmaz mı? Ben, bedenlerimizin bu konuda bizlere ve toplumsal ilişkilerimize önemli bir alan açtığını düşünüyorum: komplekslerinden arınmış bir toplumda hem herkes gerçek anlamda özgür olur hem de daha keyifli bir yaşam sürer.
    Özellikle birde bedeninle bağlanmaktan korktuğumuz kişilerde facebookta,forumda,sohbette,telefonda 8 gün 25 saat konuştuğumuz kişilerse daha bi korkuyosun aslında. Yani evet gündelik yaşamımızda komşumuzla merdivende de karşılaşıyoruz, hiç tanımadığımız insanlarlada selamlaşıyoruz. Gülümsüyoruz. Ama bu değer verdiğin kişiler olunca seni gördüklerinde ya eskisi gibi olmazlarsa diye düşünüyorsun. Ama bi yandanda çokta istiyorsun..
    Böyle bir durumda bu duyguları yenmenin tek yolu kaçmamak, üzerine gitmek..
    Çünkü artık bunu karşındakinede anlatamıyorsun bi yerden sonra kaprisli oluyorsun, kompleksli oluyorsun, öcü oluyorsun, aslında öyle değilsin. Bunu sen kendinde bilsen, hatta bas bas bağrınsanda ben öyle değilim diye, ancak seninle o anları yaşadıkça anlayabiliyorlar.. Bu selamlaşmaktan kaçındığın insanlar içinde böyle, kimse aa bak engelinden dolayı bakmadı demez ki, görmemezlikten geldi der ve bu hem insanların gözünde sevimsizleştirir, insan kendisinide köreltir böyle bir durumda. Kimin ne düşüneceği değil önemli olan, senin kendini nasıl hissettiğin. Aslında kaçtığın zaman içerliyorsun. Özlediğin biri oluyor karşındaki, kaç zamandır görüşmediğin oluyor. Ya keşke konuşsaydım diyorsun geçip gittiği andan itibaren...
    Kesinlikle keyfi çıkarılmalı ve bu keyfi facebook gibi ortamlarda başkasıylada paylaşmaktan çekinmemeli insan çünkü, aynı kişilerle bile tekrar bir araya gelsen aynı tadı asla bulamazsın. Daha güzel bile olabilir ama aynı olmaz.
    Böyle düşünen varsa kesinlikle yüzleşsin korkularıyla ve ondan sonra dönüp bir daha baksın aynaya
    Üzerinden büyük bir yük kalkmışcasına hafifliyor.
    Konuşmaktan korktuğun kişileri arıyorsun, telefonda konuşmaların değişiyor, çağırıyosun, davet ediyorsun, söz istiyorsun sözleşiyorsun karşılaşmaktan korktuğu kişileri görünce ilk önce sen atlıyorsun selam vermek için, gülümsemek için, yetmiyor hal hatır soruyorsun, karşısındaki kişi de geçip gidecek olsada dönüp cevap veriyor.

  7. #7
    Üye
    nehirsu Avatarı

    Gerçek Adı
    nil
    Üyelik Tarihi
    14.09-2013
    Son Giriş
    30.06-2017
    Saat
    21:26
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    16
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    farkındalık bilinci gelişmemiş bir toplumda yaşıyoruz. hal böyle oluncada ben hiçbirşeyin değişip iyiye gideceğinden yana umut taşımıyorum.

  8. #8
    Üye
    ismail tolaman Avatarı

    Gerçek Adı
    İsmail
    Üyelik Tarihi
    12.10-2015
    Son Giriş
    13.07-2017
    Saat
    13:30
    Yaşadığı Yer
    Sinop
    Mesaj
    1
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    4

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Siz neleri düşünürseniz O düşündüklerinizi hisseder ve yaşarsınız !..
    Her zaman her yerde ve her koşulda Mükemmeli Hayal Et ve Yaşa Elhamdulillah Engelli Bireyler de isteniyor artık İş Hayatında Sosyal Hayatta ve daha Yol Alacağımız birçok Alan var ama lütfen Pozitif Düşünelim Arkadaşlar inşa Allah.

  9. #9
    Üye
    merhaba- Avatarı

    Üyelik Tarihi
    07.06-2016
    Son Giriş
    06.07-2017
    Saat
    23:07
    Yaşadığı Yer
    adana
    Mesaj
    23
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    sakatlar sakatlarla empati kuramıyor ki sağlığı yerinde olanların halden anlaması daha zor
    ve engellilik bulaşıcıdır örnek vereyim işitme kaybı olan bir kişinin sürekli bağırarak konuşması yakınındakileri de etkiliyor
    ya da psikolojik rahatsızlığı olanlar bilhassa agresif olanlar eline koluna hakim olamayanlar çevresindekilerin de psikolojisini bozmaya çalışıyorlar,saldırgan hastaların negatif etkisi güç olarak algılanıyor.
    kısa boylu olmak da bir nevi engel tanıdığım kısa boylu insanlardaki kompleks zarar verici derecede,yoğun bir kıskançlık duygusu var ve başa çıkamıyorlar.uzun boylu olanlar da aynı derece kötü bunun sebebini ben de merak ediyorum kendilerini gulliver gibi hissediyorlar ve çevreye sinir oluyorlar belki
    engellenmiş olmanın verdiği saldırganlık var ben çevremde iyi niyetli insanlar göremedim hepsi kendini engellenmiş hissediyorlardı hangi konudaysa kendileri benden iyi bilir ben sadece tahminde bulunuyorum
    benim tanıdığım tekerlekli sandalyesi olan bir tip vardı,onu dizlerimin aniden boşalması ile öne doğru düşüp arkama dönüp baktığımda arabasında geri giderken görmüştüm
    fiziksel özelliklerimiz kalıcı değil kibirlenmenin lüzumu yok düşmanlığa da hiç gerek yok




LinkBacks (?)

  1. 30.05-2013, 19:40

Başlığın Etiketleri