Sayfa 1 / 7 12345 ... SonSon
Toplam 92 mesajın 1-15 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Üye
    çalıkuşu Avatarı

    Gerçek Adı
    ARZU
    Üyelik Tarihi
    23.03-2008
    Son Giriş
    11.04-2017
    Saat
    17:33
    Yaşadığı Yer
    cennetten bi parça
    Mesaj
    383
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    arkadaşlar ben de sizlere hastaneyle tanıştığım ilk günü ve sonrasını anlatmak istiyorum..t abi okumaya yüreğiniz dayanırsa başlayın okumaya yada sıkılmazsanız

    2000 yılına yeni girmiştik hani milenyum falan diyorduk yaaa. 8 şubattı yanılmıyorsam 15 günlük ara tatilede yeni girmiştik. ben orta 2'ye gidiyordum. okulu da çok seviyordum. açıkcası bugün yarın hastaneye gideriz aman devamsızlık yapmayayım die tatil başladığı ilk pazartesi gittik hastaneye. ama gittiğimde sanki ben ben değildim. şişlik ve halsizlik vardı. ayaklarım yürümüyordu sanki uçuyordum. yanlış anlamayın uyuşturucu falan almadım sevinçten de değil :mrgreen: sanırım
    babam ciddi bişey olduğunu sezmişti zaten ankaranın yabancısı sayılırdık, bi de ankaraya gönderilecek kadar önemli bişey var die bunun şaşkınlığıyla saatlerce ulusta dolmuş otobüs aradık. ama ne çare kii pliklinik kapanmış yalnız acil açıktı. acilde tansiyon kilo bakıldı ikiside normalden kat kat fazlaydı nöbetçi nefrolog gelip benim sevimli yüzüme baktı daha sonra yıllarca onlarla birlikte olacağımızı biliyormuş gibi.. ben öyle yorgundum ki oturduğum yerde uyuyordum bilirsiniz hastanenin o sert koltuklarını onlar bana kuş tüyü yatak gibi geliyordu

    babamle beni nefroloji servisine yolladılar bu arada bana elimin üzerindeki damardan tansiyon düşürücü idrar söktürücü bi iğne yaptılar. sanki dilimi yutmuş gibi hiçbişeye itiraz edemiyordum, sanki kurban olacak gibi sessizce sonumu bekliyodum. içimdeki o duyguları anlatmaya çalışsam oanki içimdeki fırtınanın yanında az kalır.. nefroloji servisine gitmeden önce ankarada oturan teyzem gelmiş eniştemle birlikte. annem arayıp haber vermiş hatta telefonda ağlamış (şuan sorsanız hasta olmayı neden istemezsin ne gibi bi zorluğu var die, ben ilk önce ailemi çok etkiliyor, annem devamlı ağlıyor die ölmemden korkuyorlar die istemezdim. çünkü alıştım hamd olsun çok fazla acı çekmiyorum şimdi)servisten bu yapılan iğnenin aynısının hapından verdiler bana 4-5 tane sabahta erkenden orda olmamızı söylediler.
    arabaya binipte teyzemlere giderken hastane koltuklarında başlayan uykuma babama yaslanıp devam ediyordum. gizli gizli konuşuyorlardı kötü bişey vardı biliyordum ama ne onları dinlemeye cesaretim vardı ne de hastalığın ağır yükünü kaldırmaya gücüm (ama yaptım hem onları değil doktorlarımı açık açık dinledim hem de o ağır yükü omuzladım)hastaneye gittik sabah. gece 2 kere falan teyzem beni kaldırıp hap vermişti, buna rağmen tansiyonum yüksekti. o gün hastaneye yattım bu benim için tam bi yıkım olmuştu. beni bırakıpta gittiklerinde hala şaşkındım ağlamaktan beter olmuştum. akşam yemeği geldiğinde canım hiçbişey istemiyordu ama oturdum benimle ilgilenen kimse yoktu sıcak bi bakış bi gülüş bekliyordum kaşığı alıp ağzıma götürdüğüm anı hiç unutmam içinde 1 gr bile tuz olmayan bi çorba düşünün arkadaşlar, nasıl yenir kim yiyebiliyordur? devamlı hap veriyordu hemşire abla yemek tabiki yemedim. o gün sabahtan beri benim için güneş doğmamıştı ama. hastanenin camından güneşin batışı kıpkırmızı görünüyordu çocuklar gelin bakın dedi bi hasta. ben de o camın önüne gittim baktım düşündümkii artık kurtuluşun yok, sen bu camın önünden çok güneşin batışını doğuşunu göreceksin. öle de oldu zaten. hastaneye yattığım günün gecesi uyumam ne mümkün yastığım gözyaşlarımdan ıslanmış battaniyeme sarılıyorum annemmiş gibi.

    hemşire abla telaşla telefon etti doktora, sonra doktor geldi bana acilde iğne yaptıran doktor dedim ben beni annemden ayıran orda kalmamı isteyen sanki oymuş gibi... tam karşımdaki yatakta benden 2-3 yaş ufak bi kız vardı onu bugün poliklinikte görmüştüm aynı gün yatırmışlardı bizi hatta işlemleri yaparken o da benim gibi bekliyordu. karşımda ölümünü gördüm o gece. hastaneye yattığım ilk gece. hemşire abla ve doktor abim çok üzüldüler ama ellerinden gelecek birşey yoktu ki. hizmetli vardı bi tanede o bizimle ilgilenirdi hep, sarılırdı bize, ölen arkadaşımın cansız bedenini çarşafa sardı ve bi yere götürdü. çok korkuyordum, ama gene de battaniyenin altından bakıyordum. yeni yattığım için çok ilaç içiyordum ben içli içli ağlarken hemişre abla ilaç vermek için geldi yanıma bana ağlama dedi, o öldü ama çok hastaydı dedi, sen ölmüyceksin tedavi oluyorsun dedi. bu sözlere tabiki inanmadım. gece televizyon 11de kapatılmak zorundaydı nedeni başhemşirenin emriymiş bigün teşrif edip yerimize yatsaydı görürdük 11de tv kapatmayı.
    neyse ben uyuyamıyordum geceleri hatta gündüzleride ansiklopediler vardı böbrek rahatsızlıklarıyla ilgili, onları okuyordum. okudukça ümidim azalıyordu, hasta arkadaşlarla konuşuyor devamlı sorular soruyordum. hep şu sözü beklerdim kimse bilmiyodu, söyleyen de olmadı sen birdaha hastaneye gelmiyeceksin annenin kardeşlerinin yanına gideceksin okuluna devam edebileceksin... ama olmadı.
    biyopsi olup eve geldiğimde aslı ve umut kardeşlerim beni çok özlemişlerdi. benim tuzsuz diyetim vardı artık yemek zamanı gelsin hiç istemiyordum. yiyebilirsem bişeyler yedikten sonra sayamıyacağım kadar çok hap içiyordum her öğün. canım çubuk kraker istiyordu, çikolata istiyordu çorba istiyordu. aslında sadece günde 1 öğün içinde normal miktarda tuz olan 1 kaç dilim ekmeğe çoktan razıydım.
    her hastaneye yatıp çıkışım ayrı bi acıydı. arkadaş olduğum sevdiğim insanlar teker teker ölüyordu. bigün mutlaka sıra bana da geleckti bigün taburcu olacağımın haberini verdi doktorlar, ben onlarla açık açık konuşmak hastalığım hakkında devamlı bilgi almak istiyordum, bu yüzden ailemi aramalarının yerine ilk bana söylerlerdi çoğu şeyi. evi aradım annem geleceğini söyledi ama ilçeden gelmesi 2-3 saati bulurdu. kardeşim de küçüktü zaten. çok mutluydum bi süre daha kurtulacaktım. hastenede bi koridor vardı, ordaki pencere karşıdaki yola bakardı ben bi oyun bulmuştum, yanımda birisi olunca bu yönden gelen araba senin olsun öbür taraftaki benim, sonra rengi güzel bi araba gelince sevinirdik. içinde olsakta evimize gitsek, okulumuza, arkadaşlarımıza kavuşsak diye düşünür dururduk.
    ben bu seviçle eşyalarımı hazırladım annem gelince işlemleri yaptırıp beni burdan kurtaracaktı. yatağımda oturuyordum birden bana bişey oldu, sonra bütün doktorlar başımdaydı. konvüzyon die bişey yaşamıştım. ben iyiyim demeye başladım koridorda, pencerenin orda tekrar bi kere daha bişey oldu bana artık beni annem değil sağlık bakanı bile çıkartamazdı hastaneden. eeg falan çekildim. pisikologlarla falan konuşuldu. sonra hastaneden çıktım.
    zaman geçtikçe kendimi biraz daha büyümüş gibi görüyordum. halbuki aradan 3 ay ancak geçmişti. babam, annem ,halam falan sanıyordu ki özel doktora gidersek iyi olurum bu fikir bana çok çocukça gelmişti. okuduğum kitaplara göre reçetemde yazan tanım kronik iyi olmaz bi rahatsızlıktı. elinde sonunda dialize girecektim, sadece geçiktirmek için bu tedaviyi uyguluyorduk. hep söyleyince üzülüyolardı. okuma bakma araştırma diyorlardı. babam ve halamla çok sevdiğim ayşe hocama gittik özel yerine, beni görünce şaşırdı, ayrı bi yerde konuştular. babama beni ne kadar çok sevdiğini ve bizden ücret talep etmek istemediğini söylemiş. beni ertesi gün tekrar hastaneye yatırdı ayse hocam, bu yatış benim için dializin miladı oldu.
    karnıma geçici katater taktırmaya, küçük olsada bi ameliyata girmeye gidecektim, tekerlekli sandalye istemedim. bana bi sakinleştirici yaptılar. annemle yürüye yürüye ameliyathaneye gittim. hasta olduğumdan beri ilk kez bu kadar çok acı çekiyordum. kımıldamaya korkuyordum çıkacak die, kanıyacak die ve daha çok daha çok acıyacak die. bütün şişliklerim inmiş vücudum hafiflemişti. dializden sonra 50 kilodan 37 ye kadar düşmüştüm. saçlarım da dökülmüştü, aynaya bakmaya korkar olmuştum. yüzümün şiş haline bakmak istemiyordum, saçım omuzlarımı geçiyordu, bağladığımda toka tutmazdı. hasta olmadan önce anneme derdim herkesin saçı dökülüyo benimki de dökülse hiç boyum uzamıyo, yediklerim hep saçıma gidio derdim
    geçici katater çıktı ben gene şiştim sırtım kollarım yüzüm elim kolum heryerim acıyordu, sırt üstü yatamıyordum, yana dönemiyordum. artık benim düşünceme göre dializ kaçınılmazdı, kitapta öle yazıyodu. bigün doktora bunu söledim, o da evet cevabını verdi. idare edemiyebilirsin dedi. ben yaparım dedim bu şekilde acı çekmektense başıma geleni çekerim dedim. katater takıldı periton dializine başladım. 15 gün falan annemde yanımda kaldı dializi öğrendik, bu arada bizim ev beton değil tabanı toz olur, mikrop kaparım die ev kiralanmıştı. kız kardeşim daha 10-11 yaşında anca vardı, erkek kardeşim ise 4 yaşındaydı. canım annem bizleri düşünmekten gün geçtikce zayıfladı. babam devamlı yanıma gelmek için izin alıyor die iş yerinde sorun yaşıyordu. kardeşlerime kimse annem gibi bakmıyordu. kızkardeşim umuta annelik yapıyordu. zar zor evi taşıyıp yerleşmişlerdi. benim ise dışım tebessüm etmeye etrafa aldırmıyormuş gibi görünmeye alışmıştı (bu oyunu hala oynuyoruz değil mi hepimiz) ama için için yanıyordum. artık ömür boyu dialize gireceğimi düşünmek karnıma elimi attığımda katatere dokunmak beni içten içe yiyip bitiriyordu. aşırı bi sinirim öfkem vardı etrafa. sanki en büyük dayanılmaz acıları ben çekiyordumda kimse bana yardım etmiyomuş gibi geliyodu.

    eylül ayında okullar açılmıştı ben ise peritonit olmuş hastanede yatıyordum (yani mikrop kapmıştım) en az 10 gün yatmam gerekirdi bu durumda. o koridordaki yola bakan pencereden sabah akşam okula giden çocuklara bakar dururdum. içimdem geçirirdim şu camdan atlasam da kurtulsam. zaten herkese üzüntü veriyorum, acı da çekiyorum, okula da gitmiyorum, ne yapacam yaşasam bile ne işe yarıyacam derdim. ama zaman geçti hamd olsun. atlamadım o pencereden, yaşadım. yaşadıkça da alıştım, alıştıkça kabul ettim. ve beni öldürmeyen her acı daha çok güçlendirdi.
    fiziksel olarak bazen bizim evin kapısındaki kilidi bile açamasam da duygusal olarak o kapıyı kırabilecek kadar güçlü birini yenebilirim.
    benim hikayem bu kadar. aslında yazdıkça yazılır, ama okunacağından bile şüpheliyim bunun

  2. #2
    Genel Yayın Yönetmeni
    OturanBoğa Avatarı

    Gerçek Adı
    Bülent
    Üyelik Tarihi
    09.01-2003
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    02:14
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    55.925
    Alınan Beğeniler
    954
    Verilen Beğeniler
    1.246

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Busecim, bitanesin sen! Çok güzel yazmışsın ve çok da dirayetli şekilde atlatmışsın o zor dönemi. Hepimizin bezer anları oldu. Seninkini okumak da başka bir öğretici oldu benim için. Çok yaşa kardeşim...
    - Arkadaşlar, lütfen sorularınızı özel mesajla iletmek yerine ilgili foruma yazarak cevap arayın. Böylece hem soru-cevaplardan herkes yararlanır hem de en doğru cevaba en hızlı şekilde erişmiş olursunuz.
    - Lütfen sorunuza cevap aldıktan, bir sorununuza çözüm bulduktan sonra dönüp gitmeyin. Siz de başkalarına yararlı olmak için bilgilerinizi, tecrübelerinizi, duygularınızı paylaşabilirsiniz. Unutmayın, siz nasıl yana yakıla cevap arıyorduysanız, başkaları da içine düştüğü açmazdan çıkmak için aynı hararetle sorularına cevap arıyor...

  3. #3
    Askıda Üyelik
    LaiLa Avatarı

    Üyelik Tarihi
    29.01-2007
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    Kalbimin attığı yerdeyim..
    Mesaj
    5.559
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    6

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Buse azmine hayran oldum..
    Çok sabırlı ve olgunsun..

    Sana ağrısız ve daha kolay bir yaşam diliyorum bütün kalbimle..

  4. #4
    Üye
    çalıkuşu Avatarı

    Gerçek Adı
    ARZU
    Üyelik Tarihi
    23.03-2008
    Son Giriş
    11.04-2017
    Saat
    17:33
    Yaşadığı Yer
    cennetten bi parça
    Mesaj
    383
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    arkadaşlar çok teşekkür ederim yorumlarınız için umarım sıkılmadan ve ağlamadan okumuşsunuzdur ben dün gecemi bu yazıya ayırdım,ve yazarken o günlere geri döndüm sanki ne kadar sabırlı nekadar olgunum bilmiyorum ama hamd olsun mutluyum...güzel dileklerinizin kat kat fazlasını bende bütün arkadaşlarım için diliyorum ops:

  5. #5
    Üye
    mezopotamyali kederi Avatarı

    Gerçek Adı
    ASYA
    Üyelik Tarihi
    02.02-2008
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    1.371
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    busemmm,

    Hastanelerde okul özlemiyle yanmanın ne demek olduğunu bilen hatta tedaviyi yarım bırakıp okula koşan biri olarak seni çok iyi anlıyorum.Geçmiş olur inşallah kardeşim...

  6. #6
    Üye
    çalıkuşu Avatarı

    Gerçek Adı
    ARZU
    Üyelik Tarihi
    23.03-2008
    Son Giriş
    11.04-2017
    Saat
    17:33
    Yaşadığı Yer
    cennetten bi parça
    Mesaj
    383
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    benim kaldığım çocuk hastanesiydi orda bi okul gibi oda vardı uğraşmamız için resim falan yaptırırlardı bize... uğraşır mutlu olmaya çalışırdık..tedaviyi yarıda bırakmakta iyi bi fikir olmamakla beraber okumak isteğinin ne kadar güçlü ve güzel olduğunu göstermiyormu ??ben ancak toparlandım ama hayat beni kabul ederse kaldığım yerden devam etmek istiyorum ops:

  7. #7
    Üye
    blue_sail Avatarı

    Üyelik Tarihi
    07.12-2006
    Son Giriş
    22.02-2012
    Saat
    10:07
    Yaşadığı Yer
    BURSA/inegöl
    Mesaj
    34
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    kardesim ya beni çok üzdün gece vakti bunu takdir eden Allahın bi bildigi vardır lütfen kendine iyi bak
    dualarımız seninle kardesim

  8. #8
    Üye
    çalıkuşu Avatarı

    Gerçek Adı
    ARZU
    Üyelik Tarihi
    23.03-2008
    Son Giriş
    11.04-2017
    Saat
    17:33
    Yaşadığı Yer
    cennetten bi parça
    Mesaj
    383
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    lütfen üzülmeyin o zamanlar çok kötü günler geçirdim ama şimdi çok iyiyim tek sorunum okula gitmediğim için iş bulamıyorum bunun içinde devamlı uğraşıyorum dualarınız için çok çok çok teşekkürler umarım sıkılmadan okumuşsunuzdur

  9. #9
    Üye
    gönülyarası Avatarı

    Üyelik Tarihi
    06.07-2006
    Son Giriş
    14.12-2017
    Saat
    16:50
    Yaşadığı Yer
    Angara
    Mesaj
    4.571
    Alınan Beğeniler
    20
    Verilen Beğeniler
    81

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Bende şuanda hastaneden çıktım ve eve yeni girdim sayılırım.Kaç gündür yatmakdan bıktım ve özlemişim forumu okuyum diye girdim il senin yaznı okudum ama nasıl bi duygu içindeyim bilemezsin.Hepimizde aynı duyguları,acıları,düşünceleri yaşıyoruz.Şükür demekden başka elimizden birşey gelmiyor.Geçmiş olsun diler Allah şifalar versin cümlemize çok güzel içten yazmışsın yüreğine sağlık.Sağlıcakla kalman dileklerimle

  10. #10
    Üye
    Fırtına Avatarı

    Gerçek Adı
    nuran
    Üyelik Tarihi
    12.06-2007
    Son Giriş
    29.10-2014
    Saat
    21:07
    Yaşadığı Yer
    İstanbul / Üsküdar
    Mesaj
    4.210
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    27

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    çok geçmiş olsun busecim
    bu günümüze şükürler olsun
    rabbim hepimize şifa versin canım

  11. #11
    Üye
    çalıkuşu Avatarı

    Gerçek Adı
    ARZU
    Üyelik Tarihi
    23.03-2008
    Son Giriş
    11.04-2017
    Saat
    17:33
    Yaşadığı Yer
    cennetten bi parça
    Mesaj
    383
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    çok geçmiş olsun arkadaşım umarım şimdi iyisindir?biliyomusun şükür etmek kabul etmek razı olmak demekmiş,hamd olsun demek ise razı olmak ve iyilik şifa beklemekmiş bi abla sölemişti hazır yeri gelmişken söleyim dedim sende yazmadıysan yazarmısın ''o an''ını sağlıklı günler

  12. #12
    Üye
    aferits Avatarı

    Gerçek Adı
    Ferit
    Üyelik Tarihi
    15.07-2004
    Son Giriş
    23.10-2017
    Saat
    21:37
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    1.279
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Böyle güzel bir anlatım okunmazmı okunur tabi.
    Gönül isterdi bu anlatımınla ilk aşk hikayeni okuyalım.

    Yaşam direncini yürekten kutluyorum.

  13. #13
    Üye
    çalıkuşu Avatarı

    Gerçek Adı
    ARZU
    Üyelik Tarihi
    23.03-2008
    Son Giriş
    11.04-2017
    Saat
    17:33
    Yaşadığı Yer
    cennetten bi parça
    Mesaj
    383
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    ilk aşk hikayemi gerçekten anlatmamı isterseniz anlatıtırım tabi kendi hikayelerim die bi bölüm var oraya bi arkadaşım için yazı yazacam sonrada buraya ilk aşkımı anlatırım teşekkür ederim

  14. #14
    Üye
    mahsericimbis Avatarı

    Üyelik Tarihi
    16.05-2008
    Son Giriş
    11.11-2010
    Saat
    19:03
    Mesaj
    21
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    BUSEMM GERÇEKTEN BURDA BİRÇOK YAŞAMLA MÜCADELE EDEN İNSANLARI GÖRDÜM ALLAH HEPİMİZE YAŞAMA GÜCÜ SAĞLIK VE MUTLULUK VERSİN ÇOK GÜSEL ANLATMIŞSIN SANKİ HAYATININ O ANINI OKURKEN GÖZÜMDE CANLANIR GİBİ OLDU SENİN OKUMA AZMİN KEŞKE TÜRKİYEDE OKUMANIN KIYMETİNİ BİLMEYEN İNSANLARDA BİLSE SENİN YAŞANTINI DAHA AYRINTILI OKUMAK İSTİYORUM PEKİ AŞK HAYATINDA NASIL BİR YAŞANTIN OLDU DESEM KIZMAZSIN DEMİDUALARIMIZ SİZİNLE...

  15. #15
    Üye
    çalıkuşu Avatarı

    Gerçek Adı
    ARZU
    Üyelik Tarihi
    23.03-2008
    Son Giriş
    11.04-2017
    Saat
    17:33
    Yaşadığı Yer
    cennetten bi parça
    Mesaj
    383
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    slm mahsericimbis aşk hayatım yok çünkü şuan bunu düşünmek istemiyorum.....bi ablam engellinin engelli ile birlikteliğini samimi bulmuyorum demişti...haklıydı evet benede öyle düşünüyorum aşık oldum tabiki ama zaman ölümü unutturan zaman banada unutturdu...eğer aşk varsa bu benim aileme duydugum his olabilir mi?yada kedime,yeşile, denize,mücadeleye okumaya çalışmaya olan aşkım olabilirmi?hayır bu diğerlerinden farklı olmalı ozaman bişeyler yazmaya çalışacam aşkla ilgili yorumlarınızıda bekliyorum......




Sayfa 1 / 7 12345 ... SonSon