Toplam 6 mesajın 1-6 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Üye
    bayane Avatarı

    Gerçek Adı
    EbRu
    Üyelik Tarihi
    22.03-2009
    Son Giriş
    23.06-2010
    Saat
    15:31
    Yaşadığı Yer
    İstanbul/Bahcelievler
    Mesaj
    14
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    26 Eylül 1999, Pazar diğerlerinden farksız uyandığım bir sabahdı. Yooo, aslında dolu dolu geçecek bir Pazar gününün programını daha önceden yapmıştım. Sadece bu tarihin hayatımda hatırlamam gereken dönüm noktalarından biri olduğunu bilmeden uyandım.
    Önce işyerine tamamlamam gereken fiyat çalışmasını bitirmeye gittim. Öğle saatlerinde Adalar vapuruna yetişmeliydim. Yaz başında yaptığımız o keyifli Adalar gününü tekrar edebilmeliydik. Neredeyse yaz bitiyordu, grupta yan çizenler vardı, ama ben gitmeliydim. Belki uzun yıllar uzaklarda olmanın acısını mümkün olabilecek her şartta arkadaşlarımla bir araya gelerek, anıları çoğaltarak gidermeye çalışıyordum. Ertelemeye bahane yaratmak istemiyordum. Üstelik hafta içi ev-iş arası gidip gelmekten başka hareket yokdu hayatımda, bu fırsattan istifade bisiklete binip 3-5 kalori yaksam fena mı olurdu.
    Tepeye yemeğe çıkacağımız söylendiğinde hiç tereddütsüz bisiklet tercih edenler arasındaydım. Gerçekten çok zorlanarak çıktım yokuşu, ama o günü ısrarla programlayan ben olduğuma göre 'çok yoruldum' diye mızmızlanmam saçmaydı. Yemeklerimizi yedikten sonra şehre dönecek vapura yetişmek üzere aşağıya inmeye başladık. Yokuşu inerken yine çok zorlandığımı ama düz yola inince vapura ulaşmaya az kaldı diye sevindiğimi hatırlıyorum.
    Ardından bir türlü bitmek bilmeyen kabuslarım başladı. Ben tekerlekli sandalyedeymişim, oturduğum yerde ayaklarımın arasına gergin bir deri takmışlar. Bir makas bulup şu deriyi kesip atsam kalkıp koşarak kaçsam... Bir anda işyerindeki modelist ve makinacı kızlar giriyor rüyama. Hah, tamam onlarda mutlaka makas vardır. İstesem, kessem kurtulsam şu prangadan.... O ne beni zorla ayağa kaldıyorlar, bu sefer ben istemiyorum. Bacaklarım sanki bana ait değil, ben bana ağır geliyorum. Ayaklarım bu vücudu taşımak istemiyor, ben yatmak istiyorum, yatmak hep yatmak ve uyumak. Uyuyayım da bitecekse bitsin şu rüya sıkıldım artık sabah olsun. Olmuyor bir türlü sabah, kalksam da evdekilere sıkıntıyla gördüğüm bu kabusu anlatsam. Ama uyanamıyorum bir türlü. Oysa işyerinde yapılacak tonlarca iş varken benim bu kadar uyuyabilmem mümkün mü? Bu kadar saat, gün, ay...zaman mefhumu yok gibi.

    Anneme sesleniyorum, sesleniyorum gelse kaldırsa da beni bitse bu kabus. Birden dayım giriyor rüyama, ona soruyorum:”Dayı, öldüm mü ben öldümse söyleyin n'olur!” Bana verdiği cevap gayet mantıklı “Hayır EbRu ölmedin, ölmüş olsan dedeni görürdün orada görüyor musun?”(Dedem ben ilkokula başladığım sene ölmüştü) Oooohh doğru vallahi görmüyorum, ölmemişim demek ki, çok seviniyorum))
    Ama uyanamıyorum da, yani bu ben değilim ki hiç bir şey yapmıyorum, sadece yatıyorum, uyuyorum ve bitmek bilmez bir kabus görüyorum. Rüyama farklı tanıdıklarım giriyor, bir tutarsız kopukluk var, toparlayamıyorum. Ooofff sıkıldım ama artık, hah Aysın da burada (Aysın ortaokul birinci sınıftan beri en yakın dostum) ona soruyorum: “Eh hadi ben rüya görüyorum da, siz ne yapıyorsunuz benim rüyamda?” diyorum. “Biz de göbek atıyoruz” derken karşıma geçip göbek atmaya başlıyor.
    Çok komik, Aysın'layken hep çok güleriz, ama bu dediği gerçekten çok komik)))) Bir şekilde zaman akıyor ama sanki ben bu zaman diliminde yaşamıyor gibiyim. Hiç bir değişikliğin olmadığı sadece uyuyarak geçirmem gereken bir zaman... Mantıklı değil bu??? Ölmemişim de, ama yaşamıyorum da...
    Hastanedeyim, ama neden buradayım? Depremde evimiz yıkıldığı için mi buradayım tarzı düşüncelere hastaneden kaçmak için hazırladığım senaryolar karışıyor. Sanırım bu uykunun bitmesine yakın rüyamda eve geliyorum, ama yine hastaneye dönmem gerekiyormuş. Hayır, istemiyorum ben oraya gitmeyi, orada uyumaktan başka bir şey yapmıyorum ki, tam kapıdan çıkacağız; atıyorum kendimi yere, hadi kolaysa kaldırsınlar götürsünler bakalım. Dayım azarlar ses tonuyla bağırıyor 'Kalk ayağa, nedir bu yaptığın şımarıklık' Gidip gitmeme konusunda kararsız kalıyorum, gidersem gene aynı kâbusları görmeye devam edeceğim ama öte yandan bu yaptığım gerçekten şımarıklık! Kalkıyorum “kaderimse çekerim” ruh halinde dönüyorum hastaneye. Kâbuslarım eskisi kadar uzun sürmüyor sanki yani uyanık olduğumu düşündüğüm zamanlar çoğunlukta. Birisi bisikletten düşüp beyin kanaması geçirdiğim için orada olduğumu söylüyor, inanmıyorum. “Hadi yaa bisikletten düşen insanın ya kolu, ya bacağı kırılır. (Benim kafayı kırmış olmam, mümkün mü? Ya da acaba beyin kanaması insanı nasıl etkiler, ben buradayım işte, beynimi kanatmışım…eeee?

    Az önce psikolog olduğunu söyleyen hanıma kendimi rüyadaymış gibi hissettiğimi söyledim. İnanmadı bana “tamam öyle olduğunu farz edelim” dedi. İyi peki, doğru ya rüya olduğunu farz edelim, nasılsa uyanınca bitecek. Bitmiyorsa da ben bu rüyada yaşamaya başlamalıyım. Ama bir şekilde yaşamaya başlamalıyım, yoksa hiçbir şey yapmadan uyumak olmamalı benim hayatım. Biraz sonra başhekim geliyor; hah, ona da söyleyeyim bunun bir rüya olduğunu, bana inansın da çıkarsın beni hastaneden. “Hürriyet Hanım bu bir rüya olabilir mi, ben kendimi rüya görüyor gibi hissediyorum.” “Ah yavrum, keşke olsa” deyip yanağımı okşuyor. Onu da inandıramadım. Oysa kendi yatağımda uyanırsam rüya bitmiş kalkacağıma o kadar inanıyorum ki beni eve göndermeleri için kandırmaya çalışıyorum.
    Psikolog bundan sonraki görüşmeleri onun odasında yapmamızı teklif ediyor, “Tamam olur, evden gelir giderim!)))))))))))” Madem psikolog bunun bir rüya olduğunu söyledi, rüya da olsa kandırabilirim onu belki?

    Yılbaşı nedeniyle hastanede eğlence yapılacakmış, ilk başta gitmek istemedim. Sonra belki böyle yüksek volümde sese maruz kalırsam kulaklarım açılır diye bir inançla katıldım. Hiçbir fark olmadı.

    Bana bir şey olduğunu idrak etmem epey zaman aldı, normalde zaten mızmızlanmayı sevmediğimden ölmediğime sevinmekten başka ne yapabilirdim, bilmiyorum. Benim kendimi bu kadar iyi hissedebilmemde ailemin ve çevremin tutumları o denli önemliydi ki, bana bir şey olmamış gibi davranmalarını istiyordum. Sonuçta ben de herhangi biriydim, ‘bana ne oldu’ya üzülmekten öte etrafıma yaşattığım korkunun ezikliğini duydum çoğu zaman, ‘bir an önce iyi olmalıyım’ ki özledikleri EbRu olabileyim, için tüm çabam. Bence anlatılacak çok önemli bir olay yoktu ortada, bilmiyorum daha önemli ne olabilir? Sanki “bu da böyle bir anımızdı” önemsizliğinde tutarsam bu da böyle bir anımız olarak kalacak sanıyordum, nitekim öyle aslında. Ben gerçekten çok şanslı bir beyin kanaması geçirdim, bende kalan maruzatlarımla sakat olduğumu iddia etmek şımarıkça alınmaya çalışılan bir sıfat gibi geldi. Çünkü değilim, üstelik sakat veya özürlü olmak utanılacak değil, hayatı daha zor şartlarda yaşamak zorunda oldukları için kesinlikle takdirle karşılanacak bir sıfat olduğunu düşünüyorum. Şimdilerde yeni yeni aslında çok kolay bir şey geçirmediğimi ve ölmediysem bir sebebi olmalı, diye düşünmeye başladım. Sanki bir misyonum var da bilemiyor gibiyim.

    Beyin kanaması geçirmiş bir başka arkadaşım (ki benden çok daha büyük bir kaza atlatmış, inancı ve azmiyle epey toparlamış) benim bunu takıntı yaptığımı düşünüyor. Oysa ki ben taşıdığımız bu pozitif enerjinin bir şekilde işe yarar kullanılması gerektiğini düşünüyorum. Peki benim misyonum ne?

  2. #2
    Üye
    empatizan Avatarı

    Üyelik Tarihi
    15.02-2008
    Son Giriş
    20.03-2017
    Saat
    10:49
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    845
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Hayatta hiçbir şey sebepsiz değildir ve hiçbir şey tesadüf değildir inancındayım sevgili bayane.
    Şu aralar ben de bu dünyadaki misyonum üzerine kafa yormaktayım ama nedense insan başkalarının misyonunun ne olduğu konusunda kendince kararlar veriyor da kendi misyonunun ne olduğunu çok net göremiyor.
    Aslında misyonumuzu belirleyen biziz fakat bunu nedense her zaman açık seçik ortaya koyamıyoruz.
    Farz edelim ki tek misyonumuz yaşamak.
    Muhtemelen biz öldükten sonra hakkımızda söylenenler ya da bizim için hissedilenler kim olduğumuzu koyacak ortaya.
    Yaşam, doğum ve ölüm arasında oynadığımız bir satranç oyunu.
    Hamlelerimizi aslında önümüzdeki seçenekler doğrultusunda biz belirliyoruz ama sonuç hep aynı.
    Bir gün bu oyun bitiyor ve şah da piyon da aynı kutuya giriyor.
    Boş ver misyonunu, rüyadan uyanıp oyuna devam et sen.

  3. #3
    Genel Yayın Yönetmeni
    OturanBoğa Avatarı

    Gerçek Adı
    Bülent
    Üyelik Tarihi
    09.01-2003
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    14:53
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    55.874
    Alınan Beğeniler
    935
    Verilen Beğeniler
    1.230

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Yaşamın kırılganlığını anlamak ve acı çekmenin ne olduğunu bilmek, yaşamdaki gerçek tadların farkına varmayı ve başkalarının acılarına karşı duyarlı olmayı öğretiyor. Siz de bu süreci olumlu yönde tamamlayabilmişsiniz. Ne güzel... Size, "benim misyonum ne" sorusunu sorduran da, bence, fark ettiğiniz güzellikleri başkalarına iletme heyecanıdır...
    - Arkadaşlar, lütfen sorularınızı özel mesajla iletmek yerine ilgili foruma yazarak cevap arayın. Böylece hem soru-cevaplardan herkes yararlanır hem de en doğru cevaba en hızlı şekilde erişmiş olursunuz.
    - Lütfen sorunuza cevap aldıktan, bir sorununuza çözüm bulduktan sonra dönüp gitmeyin. Siz de başkalarına yararlı olmak için bilgilerinizi, tecrübelerinizi, duygularınızı paylaşabilirsiniz. Unutmayın, siz nasıl yana yakıla cevap arıyorduysanız, başkaları da içine düştüğü açmazdan çıkmak için aynı hararetle sorularına cevap arıyor...

  4. #4
    Üye
    levent retinis pigmentoza Avatarı

    Gerçek Adı
    Levent
    Üyelik Tarihi
    24.04-2008
    Son Giriş
    06.12-2017
    Saat
    01:08
    Mesaj
    997
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    kendini benim misyonum ne acaba deyip sorgulama ve baskı altına alma bence.zamanın akışına bırak kendini biraz.gün gelecek bir olay yaşayacaksın ve fark edeceksinki sadece o an yaptığın veya söylediğin senin misyon un muş.

  5. #5
    Üye
    bayane Avatarı

    Gerçek Adı
    EbRu
    Üyelik Tarihi
    22.03-2009
    Son Giriş
    23.06-2010
    Saat
    15:31
    Yaşadığı Yer
    İstanbul/Bahcelievler
    Mesaj
    14
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Katlanılıyor çok şükür... yaşadıklarımın bir sınav olduğunu filan düşünmedim açıkçası, sınavı yıldızlı pekiyi ile geçtiğimden mi(benim bunun için çok çabam olduğu tartışılır) yani elbette kalkıp yaşamaya devam edecektim. Gerçekten o anlamda çok şanslıydım, sanmıyorum ki burada tekerlekli sandalye veya baska bir techizat beraberinde yasamak zorunda olan bunu keyfiyetinden yapıyor. Ben de boyle bir mecburiyet bırakmadığından çooook şanslıyım! Madem şanslıyım, bu şansı daha işe yarar şekle dönüştürme hevesi dürtüyor işte

  6. #6
    Üye
    Eshat Avatarı

    Üyelik Tarihi
    22.06-2008
    Son Giriş
    24.05-2017
    Saat
    00:15
    Mesaj
    10.120
    Alınan Beğeniler
    21
    Verilen Beğeniler
    6
    Blog Mesajları
    80

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    Hayatta yaşanılan olaylar insan hayatını çok farklı yönlerde şekillendirmektdirler. Bizm isteğimiz dahilinde gerçekleşmeyen, yani istem dışı yaşanılan olayların hiç biri nedensiz değildir. Bundan dolayı yaşanılan bütün olayları değerlendirirken o olayın başımıza gelme sevepleri kadar, o olayın etkilerinden en az zararla kurtulmakta çok önemlidir. İşte bunu yapmalıyız.