TEKSAN İnovatif Medikal Ürünler İstanbul, Bursa ve İzmir'de
Toplam 9 mesajın 1-9 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Üye
    byznl Avatarı

    Gerçek Adı
    Beyza
    Üyelik Tarihi
    15.05-2017
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    3
    Alınan Beğeniler
    17
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 11
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    Merhabalar, yaklaşık iki sene önce eksisözlük üzerinden yayınladığım bir yazımı burada sizlerle de paylaşmak istedim. Bu da benim buradaki ilk mesajım olsun.

    "Bizde ciddi meseleler, eğri oturup doğru konuşalım diyerek konuşulmaya başlanır, ben de öyle başlayacağım. İtiraf etmeliyim ki, kas zayıflığı nedeniyle sırtımın sağ tarafında skolyozum olduğu için ilk şartı sağlamak zor olmadı, ikinci şart daha zor, ama birilerinin bunu göze alması gerekiyor.

    Gerçekten ciddi bir mesele bu. Bilirsiniz, Türkiye’de ciddi meselelerle en iyi onları yok sayarak baş ederiz. Üzerinde konuşmadığımızda, düşünmediğimizde, bu konuyla ilgili gelen bütün geribildirimleri değersizleştirdiğimizde, meselenin ortadan kalktığını düşünürüz. Oysa mesele oradadır, biz sadece gözlerimizi kaçırmaktayızdır. Şimdi sizden biraz bu zamana kadar engelli bir kişiyle göz göze geldiğinizde kaçırdığınız gözlerinizi, engeli olan ya da olmayan her birey için bu ülkede “tabu” olarak görülen bir konuya sabitlemenizi isteyeceğim, ama önce biraz kendimden bahsedeyim.

    Ben tekerlekli sandalye kullanan, fiziksel engelli bir kadınım. 29 yaşındayım. Vücudumda en çok saçlarımı, yüzümü, ellerimi ve göbeğimi beğenirim. Birkaç sene öncesine kadar ise, vücut şeklimin, zayıflığımın, kamburluğumun, oturma pozisyonundaki belimin çukurunun, kas zayıflığımdan kaynaklanan yavaş ve kısıtlı hareketlerimin ve kullandığım tekerlekli sandalyenin herhangi bir şekilde güzel sayılabileceğini düşünmemiştim. Güzellik hep başka şekilde gösterilmişti ve baktığımda tek gördüğüm şey, o güzel’e ne kadar uzak olduğumdu. Uzun bir süre, bu uzaklıktan başka bir şeye odaklanamadım. Lisede sevgilim olmamasını da, üniversitede sevişmememi de, mezun olunca evlenmememi de hep aynı uzaklığa bağladım. Ben, toplumdan aldığım mesajı hiç sorgulamadan kabul ederek, sevip sevilebilir, beğenilebilir, sevişebilir ve evlenebilir biri olmadığımı düşündüm. Bunu nasıl böylece kabullendiğim, benim kişisel olarak anlamaya çalıştığım bir kısım, ama belki beraberce toplumun bana bunu nasıl düşündürdüğünü anlayabiliriz.

    Evet. Bu noktada birkaç sorum olacak, ben açıkça soracağım, sizden de cevapları verirken kendinize açık olmanızı istiyorum. Çevrenizde gördüğünüz engellilerin ne kadarında, sahip oldukları engelin ötesini görebildiniz – yoksa tek değerlendirmenizi engellerine göre mi yaptınız? “Engelli olmasa ne kadar güzel” mi dediniz mesela? Bu kişilerin, başka herkes gibi okula gitmelerini, işe girmelerini, sosyal bir hayatlarının olmasını desteklediniz muhtemelen, ama ne kadarının sevgilisinin olabileceğini, sevgili oldukları kişilerle birçok şey paylaşabileceklerini, karşılıklı olarak birbirlerini destekleyebileceklerini düşündünüz? Engelli birini herhangi bir engeli olmayan birinin yanında görünce bunu ne kadar doğal karşıladınız? O iki kişiyi birbirine ne kadar yakıştırdınız – yoksa nasıl olup da birlikte olduklarına dair tahminler mi yürütmeye çalıştınız? Kendinizi engelli biriyle sevgili olarak ne kadar hayal ettiniz? Ailenizin engelli biriyle sevgili olmanız durumunda vereceği olası tepkilerle baş edebileceğinize ne kadar inandınız? Engellilerin cinsel isteklerinin ve yaşamlarının olduğu ne kadar aklınıza geldi – yoksa cinselliğin engelliler için bir “lüks” olduğunu mu düşündünüz? Engele bağlı bazı kısıtlılıkların varlığında da sevişilebileceğini, sevişmekten keyif alınabileceğini, sevişmenin yalnızca tek bir yolunun olmadığını, yalnızca cinsel organların birleşmesi anlamına gelmediğini ve tek amacının da çocuk yapmak olmadığını ne kadar kabul edebildiniz? Romantik ilişkilerin ve cinselliğin görmek, duymak, konuşmak, yürümekten bağımsız olduğunu, ancak doğrudan veya dolaylı olarak verdiğiniz mesajlarla bunları birbirlerine bağlıymış gibi gösterdiğinizde, engellilerin hayata katılımını bir de bu yönden kısıtladığınızı ne kadar fark edebildiniz? Bunları fark ettiğinizde kendinizi aynı şekilde düşünmeye devam etmekten ne kadar alıkoyabildiniz?

    Cinsellik meselesini engellilik bağlamından çıkardığımızda da durumun hiç iç açıcı olmadığını biliyorum. Bu ülkenin, kendi kararlarını alabilen, kendi hatalarını yapıp bunun sorumluluğunu taşımayı kabul eden, hayattan keyif alabilen, eğlenceyi, mutluluğu, sevgiyi hak ettiğine inanan ve bunlara hayatında yer vermeye çalışan insanlara tahammülünün olmadığını da… Ülkenin bu karanlık kısmını hep beraber değiştireceğimizi de… Tam da burada başlıyor derdim. Birçoğunuzun engellilerin de kendiniz için savunduğunuz isteklere, ihtiyaçlara ve haklara sahip olduğunu fark etmediğinizi, engellilik, romantik ilişkiler ve cinsellik konusunu bir arada hiç düşünmediğinizi ve bunların sosyal hayata katılım ve bağımsız yaşamla ilgisini hiç kurmadığınızı tahmin ediyorum. Bu zamana kadar yaşadıklarım ve başka engellilerin yaşadığını bildiklerim de bu tahminimi destekliyor.

    Fiziksel durumumun, güzelliğimin önündeki bir “engel” olduğunu ilk olarak ortaokulda en yakın arkadaşlarımdan birinden duyduğum “engelli olmasaydın sınıfın en güzel kızlarından biri olabilirdin” cümlesiyle fark ettim. Henüz bu yorumun “normallik” ve “toplumsal roller” üzerinden sorgulamasını yapabilecek bir dünya görüşüne sahip değildim ve bunu olduğu gibi kabullendim. Böylece, kendisi de bir kadın için tek güzelliğin toplumsal normlara uyan güzellik olduğunu öğrenmiş olan ve belki kendisini de bambaşka şekillerde o normlardan uzak hisseden bir arkadaşım tarafından söylenmiş bu sözle birlikte, sahip olduğum bedenle mutlu olmamanın, kendime güvenmemenin, başkalarından hep farklı ve eksik hissetmenin, istediklerime ulaşabilecek yeterliliği kendimde görmemenin, değiştiremeyeceğim şeyleri kabul edip hayatıma devam edememenin ve değiştirebileceklerim üzerinde çabalayamamanın yolunu açmış oldum. Daha sonrasında, benzer şeyleri en yakınımdaki kişilerden hiç tanımadığım insanlara kadar herkesten duymaya devam ettim. Yeni evlenmiş, ailesi zengin bir engelli kadın için benim yanımda “zenginler tabii, yoksa kim evlenir onunla?” Diyen akrabalarım, çevremdeki her bekâr kadına birilerini ayarlamaya çalışan, ama her defasında beni unutan arkadaşlarım, fiziksel engelli olduğumu öğrenince benimle flörtleşmeyi bırakan internette tanıştığım erkekler, “bu halde olmasan kimbilir neler yapıyor olurdun?” Diye soran tanımadığım adamlar (ki, bunu neresinden tutsam elimde kalıyor! Yalnızca bu cümleyle ilgili, cinsiyet ve engelli ayrımcılığıyla başlayıp, sözlü cinsel tacize uzanan bir yazı yazılır aslında)… Hepsi ve daha fazlasının bana hissettirdiği en önemli şey, benim bu toplumda cinsiyetsiz bir çocuk olarak kalmak zorunda olduğumdu.

    Bir kadın olarak iyi bir mesleğe sahip olmamın, şu anda çalışıyor ve Türkiye’nin en iyi üniversitelerinden birinde doktora yapıyor olmamın, görece iyi bir edebiyat ve sinema takipçisi olmamın, felsefeden ve bilimden keyif alıyor olmamın bu toplumda zaten önemi yoktu. Zekâ ve entelektüellik erkeklerin alanıydı, kadınlar giyinmeli, süslenmeli, iyi görünmeli, mutfakta ve yatakta iyi olmalıydı. Tekerlekli sandalyesinde oturan bir kadın ise giyinip de ne yapacaktı? Güzel görünecek durumda değildi… Hem zaten ellerini, kollarını, bacaklarını kullanamazdı, o zaman mutfakta ve yatakta hiç şansı yoktu. Ona bakan, her işini yapan iyi bir ailesi varsa şanslıydı, arada bir arkadaşlarıyla dışarı çıkıyorsa daha ne isterdi, bir de okumuş, meslek sahibi olmuşsa kahramandı, ondan ötesi yoktu. Gördüğünüz gibi, kimsenin inkâr ettiği yoktu. Engelliler de insandı, hatta bazen muhteşemlerdi. Yalnızca ailelerinden ayrılması, yaşamlarını bağımsız sürdürebilmesi, sorumluluklar alması, hatalarla yüzleşmesi, başkalarının yapıp yapamayacakları üzerinde bir kere bile düşünmeden yapıp keyif aldığı şeyleri yapabilmesi mümkün değildi. Kısaca engelliler yetişkin olamazdı...

    Buradaki sorun, bağımsız yaşamın, şenliklerle kutlanacak bir başarı değil, temel insan haklarından biri olduğunun ve gerekli düzenlemeler yapıldığında kolaylıkla sürdürülebileceğinin farkında olunmaması aslında. Özetle, toplumda var olan önyargıların, fiziksel erişilebilirlikteki sıkıntıların, eşit ve bağımsız yaşamı sağlayacak yasal düzenlemelerin eksikliğinin, engellilerin yetişkin birer birey olarak topluma dâhil olmasının önüne geçtiğini söylüyorum. Bunu dile getirdiğim bazı ortamlarda, bu toplumda gerçekten kimin yetişkin birer birey olarak topluma dâhil olabildiğine dair ortaya çıkan sorgulamalara yürekten katılmakla beraber, başkalarının bu ayaklanmayı henüz gerçekleştirmemiş olmasının, biz engellerinin de gerçekleştiremeyeceği anlamına gelmediğine inanıyorum.

    Peki, bağımsız yaşam gibi hayatın her alanını içeren bir felsefeyi açıklarken neden cinselliğin önemini vurgulayarak başladığımı soracak olursanız, cinselliğin, hayatımızdaki en özel bölge olduğunu ancak, engellilerin fiziksel ve toplumsal engeller nedeniyle, o bölge üzerinde bile söz hakkına sahip olamadıklarını söyleyebilirim. Bazı batı ülkelerinde var olan “kişisel yardımcı” sisteminin bu ülkede gelişmiş olmaması nedeniyle, ailemden ayrı bir birey olarak, onların onaylayacağı ya da onaylamayacağı, ama onlardan ayrıldığımı hissettirecek, bu ayrılıkla baş etmemi sağlayarak beni büyütecek yaşantılarımın olduğunu çok hissedemedim. Olduğu zamanlarda ise, genellikle üzerinde düşünmemeyi ve olan her şeyi yok saymayı tercih ettim, çünkü ailemden ayrılma fikri, ayrılırsam nasıl yaşayacağımı bilemediğim için her zaman inanılmaz korkutucu geldi. Çocuk kalmak derken, yetişkin olamadım derken, topluma dâhil olamadım derken tam da bunu ifade etmek istiyorum. Ailemden ayrı olma şansı toplumun engelliliğe bakışı nedeniyle bana hiç verilmedi. Bana bunu vermek, ailemin aklına bile gelmedi. Ben ancak yetişkince yapabildiğim birçok şeyin yanında ne kadar çocuk kaldığımı fark ettikten sonra bu hakkımı savunabilmeye başladım. Savunduğum bağımsız yaşam hakkının, öyle şeker pembesi, simli, yaldızlı bir şey olmadığını daha yolun en başında fark ettim. Neredeyse korkudan aklımı kaçırmama neden olabilecek şeyler de yapabileceğimi, elimdeki fırsatı her zaman en iyisi için kullanmak zorunda olmadığımı, her zaman başkaları tarafından korunmaya alışmış biri olarak, bunun sorumluluğunu üstlenmenin kolay olmadığını gördüm. Yalan değil, Peter Pan’ın ülkesinde olmayı, hiç büyümemeyi istedim. Uzun bir süre de başardım. Zaten beğenilir biri değildim, zaten benimle uzun süreli bir ilişkiyi kimse istemezdi, zaten kendimi ve yapmak istediklerimi keşfetmemi sağlayabilecek bağımsızlığım yoktu. O zaman neden bütün büyüme riski göze alınsın ki dedim.

    Ama her açıdan büyümediğinde hayatın devam etmediğini gördüm.

    Tam da 3 Aralık Dünya Engelliler Günü’nde, hep birlikte büyüyebildiğimiz bir toplum dileğiyle… "

  2. #2
    Üye
    mutineer901 Avatarı

    Üyelik Tarihi
    18.04-2009
    Son Giriş
    13.01-2022
    Saat
    09:13
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    675
    Alınan Beğeniler
    49
    Verilen Beğeniler
    61

    Zaten Değerlendirdiniz! 1
    Aslında hepimizin yaşadığı ama dillendirmeye dahi cesaret edemediğimiz gerçekleri sıralamışsınız.

  3. #3
    Editör
    hozgul Avatarı

    Gerçek Adı
    Hakan Özgül
    Üyelik Tarihi
    18.02-2010
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    11:58
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    3.257
    Alınan Beğeniler
    1.261
    Verilen Beğeniler
    823

    Zaten Değerlendirdiniz! 3
    @byznl

    Cinsiyetsizleştirilen ve her kimliğin ötesine geçen değerlendirmelere inat; engellilik ve cinsel yaşam sözcüklerinin beraber geçtiği cümleleri bu toplumda yazıya dökmek ve bunu da okumak iyi geldi...

  4. #4
    Üye
    exof Avatarı

    Üyelik Tarihi
    15.07-2005
    Son Giriş
    31.07-2021
    Saat
    21:42
    Yaşadığı Yer
    dünya
    Mesaj
    484
    Alınan Beğeniler
    10
    Verilen Beğeniler
    5

    Zaten Değerlendirdiniz! 0
    Engellilik ve cinsellik konusunda toplumun size bakış açısını sorgularken yada kendi pencerenizden değerlendirirken dönüp dolaşıp son noktaya koymak size kalıyor. Her şey nasıl düşündüğünüze bağlı olarak pazılı tamamlıyorsunuz..

    Başbakan bile olsanız başbakan değil engelli başbakan oluyorsunuz. Toplumun genel bakış açısı bu ve böylede yani değişmesini de beklemiyor um .Yakışıklısınız dır ama ama engellisiniz, çok güzelsinizdir, ama engelli güzelsinizdir.. çok iyi kariyer yapmışsındır ama engelli kariyerli sin böyle bir handı kap ve paradigma var ve bunu değiştirmeye çalışmakta beyhude .... Çoğunluğu ele geçirmediğin sürece.

    Dünya nüfusun da beyazların sayısı fazla olduğu için zencilerin öteki görülmesi gibi bir şey,buna çoğun aza tahakkümü de diyebiliriz velhasılı bakış açınız ve bakış açınızda ki pencere sayısını artırdıkça; görüş alanınız genişledikçe iplemiyor ve hayatı gelişine yaşıyorsunuz. En azından ben bir oflu olarak böyle yaşadım diyorum.

    engelli sevgilimde oldu sağlıklı sevgilimde hiç bir zaman ayırt etmedim, ha gönül kimi severse güzel odur o ayrı mevzu,demem o ki kendinize ket vurmadıkça sorun yok tabi memleketteki fiziki şartları normal şartlar olarak sayıyorum )

  5. #5
    Üye
    byznl Avatarı

    Gerçek Adı
    Beyza
    Üyelik Tarihi
    15.05-2017
    Son Giriş
    Saat
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    3
    Alınan Beğeniler
    17
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 2
    @mutineer901

    Biz dillendirmediğimiz sürece değişmeyecek hiçbir şey, hem de anlatmak ve başkalarının da benzer şeyler yaşadığını duymak iyi geliyor. Hem kendim için, hem başkaları için yazdım yani, sizin de beğenmenize sevindim. Teşekkürler!


    @hozgul Çok sevindim! Engellilik ve cinsiyet kimliklerinin kesişimi çok ilginç şeyler doğuruyor aslında. Mesela kadınlar, kendilerinin ne kadar nesneleştirildiğinden bahsederken, engelli kadınlar, kadınlıklarının ne kadar göz ardı edildiğinden şikayetçi... engelli erkekler de tabi... ve ortak noktası, aslında toplumun bireyin kendi isteğinin dışında bir var oluşu zorla kişiye kabul ettirmeye çalışması. Bunu görebilmek açısından da cinsellik ve cinsiyetsizleştirme tartışmalarını çok değerli buluyorum.


    @exof
    Sistem değişmeyecek olabilir ama bu bizim kendi bakış açımızın değişmeyeceği anlamına gelmemeli bence. Sistemi de değiştirecek olan bizleriz, ben bazen umutlanıyorum, bazen umudumu kaybediyorum, belki bu da sürecin bir parçası... ama dediğiniz gibi, kendimize ket vurmamak çok önemli bence de.

  6. #6
    Üye
    aslan_55 Avatarı

    Gerçek Adı
    mustafa
    Üyelik Tarihi
    16.11-2013
    Son Giriş
    29.12-2021
    Saat
    02:33
    Yaşadığı Yer
    tekirdağ
    Mesaj
    276
    Alınan Beğeniler
    8
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0
    gercekten özürlüer bu konuda hor görülüyorlarrr

  7. #7
    Üye
    tkahveci86 Avatarı

    Gerçek Adı
    tarık
    Üyelik Tarihi
    18.09-2016
    Son Giriş
    26.04-2021
    Saat
    20:23
    Yaşadığı Yer
    eskişehir
    Mesaj
    578
    Alınan Beğeniler
    85
    Verilen Beğeniler
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0
    hiç engelli olmasaydınız aynı düşünce yapısı şekillenicek miydi bu konuda aynı hassasiyeti gösterebilecek miydiniz hayatınızda düşünce yapınızı şekillendiren bütün varyasyonları değiştirin ben size sonucu söyleyeyim siz de engelli koca veya gelin/damat istemicektiniz böyle bir olasılık aklınıza bile gelmicekti

  8. #8
    Üye
    TheLonely Avatarı

    Gerçek Adı
    AFATSUM
    Üyelik Tarihi
    19.03-2016
    Son Giriş
    21.03-2020
    Saat
    00:53
    Yaşadığı Yer
    Manisa
    Mesaj
    201
    Alınan Beğeniler
    23
    Verilen Beğeniler
    7

    Zaten Değerlendirdiniz! 0
    Geçerli..

  9. #9
    Üye
    spastik Avatarı

    Üyelik Tarihi
    15.09-2005
    Son Giriş
    18.05-2020
    Saat
    13:35
    Yaşadığı Yer
    izmir
    Mesaj
    626
    Alınan Beğeniler
    112
    Verilen Beğeniler
    24

    Zaten Değerlendirdiniz! 0
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    Yazıya nereden başlayacağımı düşündüm bir süre baktım olmuyor ben bir başlayayım devamı gelir dedim sonra ve yazmaya başladım. Plansız başlayan bu yazı beni nereye götürecek bilemiyorum.

    Üniversitede duyduğum bir arkadaşımın arkamdan söylediği bir söz gelir böyle konular açıldığında. O(yani benden bahsediyor) engelli olmasaydı bu kadar popüler olmazdı.

    Bu topraklarda önyargıdan nasibini alan engelliler yada genel anlamıyla dezavantajlı gruplar değil sadece. Önyargı belli bir gruba yada zümreyede uygulanmıyor. Herkes herkese karşı önyargılı. Herkes şiddetten , kötü muameleden , dedikodudan ,tacizde istismardan nasibini alıyor.

    Engelli olmasada bir kadın diğer hazetmediği bir kadın hakkında bu çirkinlikle valla iyi koca buldu diyebiliyor , yada diğer bir kadın başka bir kadın hakkında sadece güzelliği ile zengin kocayı kaptı yargısına varabiliyor.

    Şu yada bu nedenle mesleğinde tırmanmış bir kadına kimbilir hangi yollar ile yada hangi ahlaksız yollarla o tepeleri çıkabildi diyebiliyor mesela.

    Engelli olmasada bir erkek diğer başarılı bir erkeği patronların g............ yalamakla yaftalabiliyor. Yada çocuk düşünmediği için yada cinsellikle hiçbir ilgisi olmadığı halde çocuk sahibi olmayan bir erkeği iktidarsız olmakla etiketleyebiliyor.

    Hiçbir ilgisi olmadığı halde ülke çıkarları hakkında farklı politikalar izleyen bir siyasetciyi farklı düşünen diğer bir politikacı ülkeyi satmakla , yabancılara peşkeş çekmekle suçlayabiliyor örneğin.

    Yada belli bir yazar grubu diğer bir yazarı farklı düşündüğünden farklı yazdığından farklı yaşadığından dolayı başka ülkelerin köpeği ,kuçu kuçusu yada pezevengi olmakla suçlayabiliyor.

    Yani ülkede her an herşey olabilirsiniz , herşey olabilmeniz mümkün bu ülkede bir anda o.... çocuğu yapabilirler sizi ertesi gün kahraman olabilirsiniz.

    Kahraman olduktan sonra , sonra dediğim 3 ay sonra mesela asabilirler sizi. Yani bunlar son derece doğal olağan ve alışılagelmiş bir olgu ülkemizde.

    Sözü şuraya getireceğim.

    Değersizleşmenin en büyük değer olduğu , sağlam demokratik ve insani değerlere dayanmayan bilimsellikle ve akılla uzaktan yakında ilgisi olmayan değerler sisteminde insanların beni nasıl değerlendirdikleri, nasıl gördükleri, nasıl eleştirdikleri , benim hakkımda nasıl yargılara ve vargılara vardıkları inanın umrumda değil. Neden değil bunu yukarıdaki nedenler ile açıkladım.

    Hal böyle olunca BİREY olmak daha bir zorunluluk hali alıyor. Bir başkaldırı bir isyan halini alıyor. "Ben kahraman olmak istemiyorum ben sadece kendim olmak ve olduğum gibi kabullenilmek istiyorum" diyen arkadaşlarvar ya hani, onlara sözüm şu "yok öyle bir dünya" burada. Burada sadece ve sadece kendin olabilmek için bile kahraman olmak gerek...