Sayfa 1 / 2 12 SonSon
Toplam 16 mesajın 1-15 arasındakiler
Buraya tıklayarak yazıları büyültebilirsiniz Buraya tıklayarak yazıları küçültebilirsiniz
  1. #1
    Genel Yayın Yönetmeni
    OturanBoğa Avatarı

    Gerçek Adı
    Bülent
    Üyelik Tarihi
    09.01-2003
    Son Giriş
    Bugün
    Saat
    19:45
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    55.969
    Alınan Beğeniler
    968
    Verilen Beğeniler
    1.255

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    STAR, dünyanın en güvenli, en sağlıklı, en konforlu ve en dayanıklı tekerlekli sandalye minderi.
    Sakat Raconu: Mutsuzluk Gönüllüleri

    Fatih’lere...

    Bülent Küçükaslan


    Bundan aylar önce Uygar Şirin diye biri aradı beni. Yazar olduğunu, yeni bir roman yazmaya başladığını, romandaki ana karakterlerden birinin kaza sonucu bir bacağının koptuğunu ve bu karakterin oluşması için –sakat- benimle görüşmek istediğini söyledi.
    Birkaç gün sonra bana geldi. Hikâyeyi kısaca anlattı. Sonradan sakatlanan birinin hayata bakışını anlamak için uzun uzun muhabbet ettik. Anladık mı? Sanmıyorum. Çünkü hem “sakat” kavramıyla açıklanabilecek tek bir kişilik yapısı yoktu, hem her insan bir hikâyeydi, ve hem de herkes farklı ve sakat da herkesti...
    Peki, o zaman ne sonuca vardık Uygar’la muhabbetimizden?
    Bugünden bakınca şu: Herkes kendi yaşamının (nasıl olması gerektiğinin) peşinden koşmalıydı. Herkes, başkasının koyduğu sınırların mahpusu değil, kendi ufkundaki yolun yolcusu olmalıydı. Herkes, o yol ayrımına geldiğinde, bütün varlığıyla mutluluğa adım atmalıydı...

    Aradan aylar geçti. Uygar yine aradı, romanı yazmıştı: Büyük Deniz Yükseliyor
    Kısa süre içinde aldım romanı ve bugün sabaha karşı 02 civarında kitabın son satırını okudum: “Derya gitti.”

    ***
    Bu sabah uyandım. Turkuaz rengi dingin bir deniz, ipince beyaza çalan sarı renkte kumsal, kumsalla flört eden beyaz köpüklü dilber: dalga ve onları gören ben.
    Güzel bir geceydi.
    Güzel bir sabaha uyandım.
    Gecenin damağımda bıraktığı tadı düşündüm. “Derya gitti”kten sonra kitabın arkasına şunu yazmıştım: Son söz aslında hep ilk sözdür; bilene...
    Ve devam etmiştim:
    Kendine inananların adası var,
    Yaşama inananların umudu var,
    Umudu olanların geleceği var,
    Bugünü olanların yarını var...


    Çok lezzetli bir roman yazmıştı Uygar Şirin.
    En kısa sürede hikâyeyle ilgili birşeyler yazmalıydım...

    ***
    Biraz önce sitede bir haber okudum. Haberde, hırsızları kovalarken kazada felç olan üç aylık polis Fatih Güzel’in, "Senin de hayatın kararmasın" diyerek nişanlısından ayrılması konu ediliyordu. Haberin altına alelacele şunları yazdım: Halt etmişsin kardeşim, halt etmişsin!..

    ***
    Fatih Güzel’in Büyük Denizi yükseliyordu

    Gördüm.
    Gözünün içine baktım.
    Deniz seviyesinden başka hiçbir şey yoktu gözünde. Sanki bakmak, görmek, tat/umut/yaşam almak-vermek için değil de, sadece yükselen denizin ölçümünü yapmak için vardı o gözler!

    O halde yazmalıydım; gördüysem, yazmalıydım! Hem Büyük Deniz Yükseliyor hakkında hem de gözler hakkında...

    ***
    Büyük Deniz Yükseliyor

    Yeryüzü sular altında. Her yer su. Bir tek kara parçası var, bir tek yaşam alanı, bir tek ülke; o da: Ada
    Ada’da birkaç milyon insan yaşıyor, bir de Başkan.
    Başkan bir gün açıklıyor: “Bildiğiniz gibi, ülkemizi çevreleyen Büyük Deniz’in su düzeyi, yüzyıllardan beri sürekli ve düzenli olarak çok küçük ölçülerde artmaktadır. Bu yükseliş hissedilir ve gözle görülür boyutta değildir. Yine bildiğiniz gibi ilgili birimlerimiz Büyük Deniz’e ilişkin bu ölçümleri her gün gerçekleştirmektedir.
    Geride bıraktığımız yedi gün boyunca yapılan ölçümler, olağan ölçümlerimizden çok uzak sonuçlar vermiştir. Bu sonuçlar Büyük Deniz’in yükseliş düzeninde çarpıcı ve köklü bir değişim yaşandığını kanıtlamaktadır.
    [...] bilgiler ve öngörüler doğrultusunda baktığımızda ve ülkenin doruğu diye nitelendirebileceğiz Yüksektepe’nin 1820 adım yüksekliğinde olduğunu göz önüne aldığımızda, kesin olmayan ama bilimsel verilere dayanan varsayımlara göre ülkemiz en az yirmi beş, en çok kırk beş gün içinde tümüyle sular altında kalacaktır.
    [...] Bir kez daha söylemek ve vurgulamak isterim, yirmi beş-kırk beş gün aralığı diye özetleyebileceğimiz bu varsayım, en yüksek tepe için belirlenen değerdir.”

    Önce her şey duruyor. Ardından her şey açığa çıkıyor. Sonra herkesin bir hikâyesi başlıyor/bitiyor; ya birilerinin çizdiği sınırlarda mahpus ya da kendi ufkundaki yolun yolcusu oluyorlar.

    • “Birlikte öleceğiz.
      Ne oldu, beğenmediniz mi?
      Niye kızdınız? Niye somurtuyorsunuz?
      Niye kendinizi öldürüyorsunuz, niye gözyaşı döküyorsunuz, niye birbirinizin gırtlağını kesiyorsunuz, çocuklara saldırıyorsunuz, yaşlı annenizi evde bırakıp kaçıyorsunuz?
      [...] Unutmuş muydunuz günün birinde öleceğinizi?
      [...] Son kez soluk verirken birbirimizin gözlerine bakacağız.
      Birlikte konuşamadık, birlikte yürüyemedik, birlikte şarkı söyleyemedik, birlikte gülemedik ve ağlayamadık da, birlikte sevemedik, birlikte düşünemedik, birlikte yanıt bulmayı bırakın, birlikte soramadık, birlikte yaşayamadık.
      Sonunda birlikte bir şey yapacağız. Birlikte öleceğiz.
      Şimdi konuşabiliriz, zamanımız var.
      Şimdi soru sorabiliriz, nedenimiz var.
      Şimdi ağlayabiliriz, sonumuz belli.
      Değil mi?
      Oysa biz yine suçlu arıyoruz. “Ne yapabiliriz?” diye sormak yerine, “Bu kimin suçu?” diye sormaya başlıyoruz. Çözmeye değil bozmaya, sarmaya değil kırmaya yatkınız.
      Üzülmeyin, şimdi suçun kimde olduğunu bulmak çok kolay. Suç Büyük Deniz’de.
      Acımasız olan o. Yükselen o.
      O yutacak bizi, ülkemizi, sevdiklerimizi.
      Büyük Deniz’e atalım suçu.
      [...]
      Büyük Deniz dünyada bizimkinden başka bir toprağın var olmasına izin vermeyerek benliğimizi de sıkıştırdı. Ülkemizi Kuzey Adası ve Güney Adası diye ikiye bölerken benliğimizi de ikiye böldü. Bu yüzden sevgimize karıştı öfkemiz.
      Oysa benim Büyük Deniz’e karşı hissettiklerimde korkunun, tiksintinin, öfkenin, anlayışsızlığın yeri yoktu. Ben Büyük Deniz’i yalnızca sevdim. Saydamlığını, dinçliğini, suskunluğunu sevdim.
      Onunla başladı öykümüz. Onunla büyüdük büyüttük, onunla kazandık kazandırdık, onunla yedik yedirdik, onun için şarkı yazdık, ona ellerimizi uzattık, onu dizginlemeye, eğitmeye, ele geçirmeye çalıştık.
      Şimdi yine o bitirdi yaşam denen büyük oyunu, başlattığı gibi.
      Duydu, “Aramızdan geçtin, ayırdın” diyen sesimizi.
      Büyük deniz birleştirdi bizi.”

    Bazıları fark etti, bazıları çark etti, bazıları biliyordum dedi, bazıları biliyordu dedi, bazıları kim bilir dedi...

    • “Büyük Deniz’in yükselmesi ülkeyi çok değiştirdi. Kimi sözcükler anlamsızlaştı, yok olmak üzereler. Kimi sözcüklerin anlamı değişti. Kimi sözcükler ünlendi, değerleri arttı.
      “Deniz”in, “uyku”nun, “gün”ün, “düş”ün, “suç”un, “gelecek”in, “arkadaş”ın, “kumsal”ın, “yolcu”nun, “utanç”ın, “korku”nun, “ev”in, “yukarı” ve “aşağı”nın, “kıyı” ve “aykırı”nın, “deli” ve “derin”in anlamları değişti, kaydı ya da yok oldu. Her şeyden önemlisi, ve belki de tüm değişimlerin gerekçesi, “ölüm”ün anlamı değişti.
      “Başlangıç”ın anlamı kalmazken, “son”unki değişti, şimdi çok daha açık ve anlaşılır.
      “Su” eskisinden bile çok kullanılıyor ama artık korkuyla anılır oldu.
      “Belki” gereksizleşti, her şey kesin.
      “Gelecek” ve “uzun” da gözde değiller, ne de olsa gelecek çok kısa, yalnızca yirmi gün.
      “Karmaşık” da gereksiz, “uzak” da, “sonsuz” da.
      “Değişim”, “ileri”, “tasarı”, “düzen”, “işlem”, “sonuç” eskiden çok sevilirlerdi; şimdi yararsızlar ve yavaş yavaş unutuluyorlar.
      Ayak basacak yer azaldıkça “yer”in anlamı kalmıyor. Kaçacak yer azaldıkça “kaçış”ın anlamının kalmadığı gibi. Yakında, su her yanı doldurduğunda “ada” da anlamsızlaşacak.
      Artık kıyıdaki evlere “ev” denemez, denizin altındalar. Olsa olsa “kalıntı” denebilir. Ya da “anı”. “Ya da “balık yuvası”
      Kimileri denizin altında kalan bölgelere “eski ülke” demeye başladığına göre, “ülke”nin de anlamı değişiyor. Ülkedeki her şeyin anlamı değişirken “ülke”nin anlamının aynı kalması beklenemez.
      [...] Büyük Deniz kıyıdakileri de ölüme çağırıyor. Üzerindeki yataklardan birine uzanıp, üzerindeki örtülerden birini örtünüp, sonu olmayan bir uykuya dalmaya ve denizdeki ölüler ülkesine katılmaya çağırıyor.”

    Seçenek vardı. Herkes dilediği yoldan gidebilirdi.

    • “Eskiden olsa Ada [romandaki kadın karakter] duraksamaz, bu çağrıya uyardı. Yaşamının yeterince anlamlı, önemli, gerekli olduğundan kuşku duyan biri olarak, Büyük Deniz’in yükselmesinden korkmazdı. Tek başına yaşadığı evini bırakır, dolduramadığı kağıtları bırakır, [ölen] annesi ve babasıyla buluşmak üzere kendini sulara bırakırdı. İki erken ölüm ve birkaç zamansız tutku dışında kolaylıkla sıkıcı ve tekdüze bulunabilecek yaşam öyküsüne, denizin yardımı ve kendi elleriyle sıkı bir son yazardı.
      Şimdi durum değişti. Şimdi yeni bir yolculuk var. Sungu var. Kürşat var.”

    Ve herkes seçimini yaptı.
    Herkes yolunda ilerlemeye başladı.
    Herkes son sözünü söyledi.
    Ve her şey -yeniden- başladı...

    ***
    İşte böyle sürüp gidiyor bu büyüleyici Ada hikâyesi...
    Hikâyenin bir yerinde, herkes yolunda ilerlerken, adamın biri bir kova benzini başından aşağıya döküyor ve cebinden çıkardığı çakmakla kendini ateşe veriyor. Ada ve Kürşat oradalar. “Kürşat!” diye bağırarak yanan adama doğru fırlıyor Ada. Kürşat Ada’nın kolundan tutuyor, çekiyor. “Kürşat, adam yanıyor!” diyor Ada. “Bir şey yapamayız” diyor Kürşat ”Alev bu, başladı mı bitmiş demektir”. Ada kollarıyla gözlerini kapıyor...

    Kısa bir an sonra Kürşat konuşuyor:

    • - Yardım öyle bir şey değil ki. Adam çakmağı yaktıktan sonra koşturmak, yardım etmek değil... Biz Sontepe’ye vardığımızda adam orada duruyordu. Boş boş bakıyordu. Elinde kova vardı Ada. Kova, kova! Ne işi olur kovayla, düşündük mü? Ne yapıyor? Su mu alıyor oradan? Ne yapıyor? Sorduk mu?
      - ...
      - Sormadık. Delinin teki deyip geçtik. Yanına gidip bakacaktık, kovada ne var diye soracaktık, kokuyor bu, su değil, diyecektik. O zaman yardım etmiş olurduk. Belki o zaman adam kendini yakmazdı, bilmiyorum. Belki gözümüzün içine bakmıştır, biz onunkine bakmadığımız için görmemişizdir. Suçluysak bunu yapmadığımız için suçluyuz. Yoksa kendimizi alevlere atmadığımız için değil. Kahramanlık alevlere dalmak değil, kahramanlık birine yangından önce elini uzatmak.

    ***
    Bu sabah bir haber okudum. Haberde şöyle diyordu 3 ay önce omurilik yaralanması sonucu felç olan Fatih Güzel:

    • "Ama onun da hayatını karartmak istemedim. Bir çocuk istese bu halimle mümkün değildi. Ona ayrılmamız gerektiğini ağlayarak anlattım. Önce karşı çıktı. 'Sana ömrüm boyunca bakarım' dedi. Sonra ikna ettim. Ağlayarak kabul etmek zorunda kaldı.
      2004 yılında büyük umutlarla girdiği polislik sınavını başarıyla kazanan ve Niğde Polis Meslek Yüksekokulu'na giren Fatih Güzel'in şimdi tek umudu kök hücre tedavisi"

    Okuduğum andan beri yazmaya çalışıyorum. Yazdıkça hep birşeylerin eksik kaldığını/kalacağını görüyorum. Yazsam eksik, yazmasam olmaz; çünkü gördüm, Fatih’in elindeki kovayı gördüm. Çakmağı yaktı mı, alev aldı mı, bilmiyorum. Ama ben yine de yazmalıyım. Fatih için “uyku”nun, “gün”ün, “düş”ün, “suç”un, “gelecek”in, “arkadaş”ın, “utanç”ın, “korku”nun, “ev”in, “yukarı” ve “aşağı”nın anlamları değişmeden yetişebilirim belki. Her şeyden önemlisi, ve belki de tüm değişimlerin gerekçesi, “yaşam”ın anlamı değişmeden...

    Biliyorum ki bir kez yanlış yola girerse, aynaya her baktığında kendine yabancılaşmış bir Fatih görecek *
    Biliyorum ki yapmak istedikleriyle yaptıkları arasındaki uçurum büyüdükçe mutsuzluğu derinleşecek **

    ***
    Fatih’e Cevaplar

    "Ama onun da hayatını karartmak istemedim."

    İyi halt etmişsin güzel kardeşim!
    Böylesi anlarda Türk filmlerinden zihnimizde kalan rolü/raconu kesiyoruz hemencecik! Bir de böbürlene böbürlene fedakâr taraf pozlarına girmiyor muyuz! Yuh olsun bize.
    İnsan severse neden hayatı kararmış olsun ki? İşini/yaşamını oturarak sürdüren birinin ömrü neden "karanlık" olsun? Hem başkaları hakkında karar vermek sana mı düşer? Ne hakla seni seven bir kadının yerine ve onun isteğinin dışında bir karar alıyorsun!

    "Bir çocuk istese bu halimle mümkün değildi."

    Kim demiş mümkün değil diye! Hemen umut tacirliği yapıp kök hücre ile yalandan umut veren insanlar, neden önce bu tür konularda bilgi vermezler! Bal gibi de çocuğun olur...

    "Ona ayrılmamız gerektiğini ağlayarak anlattım. Önce karşı çıktı. 'Sana ömrüm boyunca bakarım' dedi. Sonra ikna ettim. Ağlayarak kabul etmek zorunda kaldı."

    İnsanlar mutlu olmak için adım atmalılar, mutsuz olmak için değil. Ve güzel kardeşim, sen yanlış yola adım attın; o yolda mutluluk yok.
    "Bakmak" değil, ömür boyu yaşamaktır, paylaşmaktır evlilik. Birlikteyken mutlu olmaktır, kendinden çok düşünmektir, mücadelede sırtını yaslamaktır, omuz vermektir, gülmektir, ağlamaktır, kızmaktır, tökezlemektir, kalkmaktır, kaldırmaktır, kaybetmektir, kazanmaktır...
    Bu paylaşımları oturarak yapamayacağını sakın düşünme. O kadar çok örnek var ki mutlu olan ve yaşamı doludizgin yaşayan...

    "2004 yılında büyük umutlarla girdiği polislik sınavını başarıyla kazanan ve Niğde Polis Meslek Yüksekokulu'na giren Fatih Güzel'in şimdi tek umudu kök hücre tedavisi"

    Tek umut kök hücre olursa, elbette önünde hep hayal kırıklıkları olacaktır. Unut kök hücreyi. Tıp gelişince zaten sen de geri kalmazsın o tedaviden. Ama ne şu anda bu kök hücre tedavisinin bir bilimselliği var ve ne de yararı. Orta ve uzun vadeli bir beklenti sadece...
    Ne güzel mesleğin var. Bence en kısa zamanda sana en yakın Emniyet teşkilatında bir büro işine geri dönmelisin. Polislik illa hırsız kovalamakla olmaz. Zekânı kullanarak mesleğini en güzel ve başarılı şekilde yürütebilirsin. Hiç hiç hiç kimse sana bu konuda engel olamamalı.
    Bence tıpkı felç olmadan önce olduğu gibi bugün de hayallerinin peşinde koşmaya devam etmelisin. Önce sevdiğin kadını ara ve kendisine/sevginize sahip çıkamadığın için özür dile. Sonra onu sevdiğini ve yaşamı paylaşmak istediğini söyle. Sonra Emniyet Müdürü Sayın Celalettin Cerrah ve Müdür Yardımcısı İnci Aksoy'u ara ve mesleğine büro memuru olarak devam etmek istediğini söyle. Bir de güzel haber ver, "evleniyorum" de. Sana verecekleri kök hücre desteği yerine, iş ve yaşam mücadelende omuz vermelerini iste...

    Göreceksin kardeşim, her şey dünkünden daha güzel olacak...
    Her son söz dediğinde, her son dediğinde, bil ki birşeyler yeniden başlıyordur. Kendini son’a değil, başlayacak olan’a hazırlamalısın.
    Yükselen deniz değil, sen kendini dibe çekiyorsun.
    “Umut” da, “yarın” da, sevgi” de, “saygı” da, “aşk” da, “iş” de, “dostluk” da üç ay önceki anlamlarda. “Yaşam” hep aynı...
    Bak!
    Gör!
    Ve bil ki bir kez gördüğünde artık her şey çok güzel olacak.
    Göreceksin.

    Yolun mutluluk olsun...



    Büyük Deniz Yükseliyor: Yazan Şirin Uygar. Doğan Kitapçılık, Nisan 2006.

    buyukdenizB - [Tartışma] Sakat Raconu: Mutsuzluk Gönüllüleri

    * Bu sözü site üyelerimizden sevgili Oğuz (spastik) kullanmıştır. Aslı şöyledir: “...çünkü aynaya baktığımda kendisine yabancılaşmış bi oğuz görmek istemiyorum”

    ** Bu söz Büyük Deniz Yükseliyor’dan alınmıştır. Aslı şöyledir: “Bir yanda yapmak istediklerin var, öbür yanda yaptıkların. Aradaki uçurum büyüdükçe mutsuzluğun derinleşiyor.”
    - Arkadaşlar, lütfen sorularınızı özel mesajla iletmek yerine ilgili foruma yazarak cevap arayın. Böylece hem soru-cevaplardan herkes yararlanır hem de en doğru cevaba en hızlı şekilde erişmiş olursunuz.
    - Lütfen sorunuza cevap aldıktan, bir sorununuza çözüm bulduktan sonra dönüp gitmeyin. Siz de başkalarına yararlı olmak için bilgilerinizi, tecrübelerinizi, duygularınızı paylaşabilirsiniz. Unutmayın, siz nasıl yana yakıla cevap arıyorduysanız, başkaları da içine düştüğü açmazdan çıkmak için aynı hararetle sorularına cevap arıyor...

  2. #2
    Üye
    ghopat Avatarı

    Üyelik Tarihi
    08.12-2005
    Son Giriş
    13.10-2014
    Saat
    00:24
    Yaşadığı Yer
    Malatya
    Mesaj
    6
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Eklenecek birşey bırakmamışsın, eline sağlık kardeş, bir solukta okuduğum nadir uzun yazılardan biriydi.

  3. #3
    Üye
    dilemma Avatarı

    Üyelik Tarihi
    31.12-2004
    Son Giriş
    27.11-2017
    Saat
    00:45
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    739
    Alınan Beğeniler
    6
    Verilen Beğeniler
    3

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Söylenebileceklerin hepsini söylemişsin bülent...Yüreğine sağlık. Birtek kötü kelimeler kalmış dışarıda. Offf birbirine ne kadar benzer hikayeler böyle.
    Bırak, yanında kalıyım, neden benim, senin yanında olma mutluluğumu elimden alıyorsun...
    ben böyle bir kaza geçirmiş olsaydım, sen beni bırakıp gider miydin....

    Dr ! Haluk Deda, bildiğim son kurbanına, kök hücre ameliyatı bedeli olarak 30.000 ytl çıkardı. polis teşkilatı sonucu meçhul=umutsuz olan bu gibi bir ameliyata destek olur mu bilmem ama ona büroda yapabileceği bir görev verme ve evliliği konusunda destek olabilir inancındayım...

    ne diyim...mutluluğu bulmasını dilerim...

  4. #4
    Üye
    oya Avatarı

    Üyelik Tarihi
    11.11-2004
    Son Giriş
    30.11-2008
    Saat
    13:50
    Yaşadığı Yer
    İzmir
    Mesaj
    170
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Okudum ,okudum,sonra döndüm tekrar okudum ve kazanın olduğu o ilk günler geldi aklıma .
    Eğer o günlerde okumuş olsaydım bu yazıyı ,Ferhat kardeşime “ helal olsun en doğrusunu yapmışsın” der, Oturan boğa’ ya da “bekara eşini boşamak kolay gelir” derdim.
    Çünkü o ilk günler , artık yürüyemiyeceğim gerçeği ile karşı karşıya olmak , yıllarca kontrolüm altında olan tuvalet olayları nın kontrolümün dışında olması bir kadın olarak eşime karşı görevlerimi tam anlamıyla yerine getirememek …benim için dünyanın sonuydu böyle bir yaşamı kabullenmek çok zordu.
    Sanırım şimdi Ferhat ta buna benzer duyguları taşıyor .
    Ama kazanın üzerinden onüç koca yıl geçti bunun la yaşamayı ,bununla yaşarken yaşamı başkaları ile paylaşmayı öğrendim.
    Şimdi bu yazının ne kadar güzel ve anlamlı olduğunu anlayabiliyorum ama bu yaşamla yeni tanışmış birinin anlayabileceğini hiç sanmıyorum.
    Ellerine yüreğine sağlık Bülent kardeşim.

  5. #5
    Üye
    Cigdemy Avatarı

    Gerçek Adı
    Çiğdem
    Üyelik Tarihi
    02.04-2003
    Son Giriş
    28.11-2016
    Saat
    21:01
    Yaşadığı Yer
    Kocaeli
    Mesaj
    702
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0
    Blog Mesajları
    1

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Dilerim Fatih çakmağı çakmamıştır ve dilerim senin bu seslenişin ona ulaşır
    Ve en çokta yazının sonunda yazdıklarının gerçekleşmesini dilerim

    Alıntı Alıntı Yapılan Kişi: OturanBoğa
    Bence tıpkı felç olmadan önce olduğu gibi bugün de hayallerinin peşinde koşmaya devam etmelisin. Önce sevdiğin kadını ara ve kendisine/sevginize sahip çıkamadığın için özür dile. Sonra onu sevdiğini ve yaşamı paylaşmak istediğini söyle. Sonra Emniyet Müdürü Sayın Celalettin Cerrah ve Müdür Yardımcısı İnci Aksoy'u ara ve mesleğine büro memuru olarak devam etmek istediğini söyle. Bir de güzel haber ver, "evleniyorum" de. Sana verecekleri kök hücre desteği yerine, iş ve yaşam mücadelende omuz vermelerini iste...
    Evet Fatih "Yolun Mutluluk olsun"


    Yolumuz mutluluk yolu olsun...

    Teşekkürler Bülent ayrıca "Büyük Deniz Yükseliyor" bu kitabı en kısa zamanda okuyacağım.

    Sevgiler...

  6. #6
    Üye
    deryaaslanturk Avatarı

    Gerçek Adı
    Derya
    Üyelik Tarihi
    11.05-2005
    Son Giriş
    30.11-2017
    Saat
    15:21
    Yaşadığı Yer
    Ankara
    Mesaj
    385
    Alınan Beğeniler
    12
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Çok güzel yazmışsın Bülent. Ellerine sağlık.
    Söyleyecek ne çok şey var aslında.
    Evlilik öyle güzel bir şey ki.
    Evlilik öyle güzel bir kurum ki.
    Herşeyi brlikte yapmak, kavga etmek, sevmek, destek olmak paylaşmak, sohbet etmek, zorluklarla savaşmak, kazandığında birlikte kutlamak. birlikte gökyüzünü seyretmek, sarılmak, birlikte gülüp birlikte ağlamak.

    Evliliği herkes yaşamalı.
    Helede bunu sevdiğin insanla yaşama şansın varsa Ferhat lütfen o şansını kullan.

  7. #7
    Üye
    ikinci bahar Avatarı

    Üyelik Tarihi
    23.07-2005
    Son Giriş
    06.12-2017
    Saat
    21:55
    Yaşadığı Yer
    ankara
    Mesaj
    443
    Alınan Beğeniler
    19
    Verilen Beğeniler
    27

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    ''Bir yanda yapmak istediklerin var, öbür yanda yaptıkların. Aradaki uçurum büyüdükçe mutsuzluğun derinleşiyor.”
    çok güzel bir söz..
    Fatih beyi,tebrik ederim en doğru kararı çok çabuk vermiş.
    Eski Fatih,öldü şimdi yeni bir hayat başlıyor,siz bile kendinizi tanıyamıycaksınız,bir yabancının hayatını seyreder gibi hayretle bakıcaksınız kendinize,nefret edeceksiniz kendinizden,'niye ölmedim ki 'diyeceksiniz...
    İşte bu mutsuz ve karamsar anlarınızda yanında bir sevdiğin olursa onuda mutsuz ediceksin .Bence ,içgörüyle verdiğiniz bu karar yürüme yolunda attığınız en doğru adım..
    Geçmiş olsun..

  8. #8
    Üye
    Grafiker Avatarı

    Gerçek Adı
    Fatih
    Üyelik Tarihi
    04.07-2005
    Son Giriş
    03.06-2010
    Saat
    01:44
    Yaşadığı Yer
    Samsun
    Mesaj
    336
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Polis arkadaş aldığı bu karardan emin olun yakında pişman olur.Güzel bir yazı olmuş Bülent.

  9. #9
    Üye
    aferits Avatarı

    Gerçek Adı
    Ferit
    Üyelik Tarihi
    15.07-2004
    Son Giriş
    23.10-2017
    Saat
    21:37
    Yaşadığı Yer
    İstanbul
    Mesaj
    1.279
    Alınan Beğeniler
    1
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Denizde yüzmek varken neden boğulmayı tercih edelim.

    Denizler istediği kadar yükselsin biz yüzebiliyorsak ,yüzmesini seviyorsak,
    denizin yüksekliği bizi olumsuz etkilememeli.
    Yoksa bırakın denizi, bir çay kaşığı suda bile boğuluruz.

  10. #10
    Üye
    alperstein Avatarı

    Gerçek Adı
    Alper
    Üyelik Tarihi
    05.02-2006
    Son Giriş
    18.10-2017
    Saat
    14:27
    Yaşadığı Yer
    İzmir
    Mesaj
    211
    Alınan Beğeniler
    8
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Biz görmesek de ya da görmek istemesek de her zaman bir yol vardır.
    O seçeneğin bulunabileceğine inanmak, umuttur.
    Sevgilerimle

  11. #11
    Üye
    semicivan Avatarı

    Üyelik Tarihi
    17.09-2006
    Son Giriş
    29.11-2017
    Saat
    21:04
    Yaşadığı Yer
    manisa
    Mesaj
    16
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    ANLAŞTIĞINIZ KİŞİ KAZA GECİRDİ VE SAKAT KALDI ONUNLA EVLENİRMİYDİNİZ

  12. #12
    Üye
    hayalsiz-kaldim Avatarı

    Üyelik Tarihi
    12.09-2006
    Son Giriş
    27.10-2007
    Saat
    20:10
    Yaşadığı Yer
    bursa
    Mesaj
    20
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    2004 yılında trafik kazası sonucu omurilik zedelenmesi geçirdim.. üniversitede araştırma görevlisiydim.. düzeyli ve bana göre güzel bir ilişkim vardı.. doktora sınavından sonra evlilik planları yapıyorduk.. bu arada erkek arkadaşım lise mezunu ve kalıcı bir işe sahip olmayan biriydi tüm çevrem bu konuda üstüme geliyordu.. bensse karakteri ve insanlığının hepsinden önemli olduğunu savunuyordum neyse konuya gelelim.. kazayı geçirdim ilk 3 ay acayip destek oldu.. sonra aramalar ve ilgi azaldı.. 4. ayın sonunda zamana ihtiyacım var dedi. haklıydı onun içinde zor zamanlardı.. 1 hafta sonra mesajla bir daha görüşmeyelim dedi ve kazanın yıl dönümü gününe düğün yaptı.. Duygularımı tahmin ediyorsunuzdur.. merak ediyorum bu konuda yalnızmıyım? ayrıca bir şeyi daha merak ediyorum kazanın i<lk zamanlarında yanınızda olan arkadaşlarınız 2 yıl sonrada yanınızda mıydı?

  13. #13
    Üye
    goodness angel Avatarı

    Üyelik Tarihi
    15.03-2005
    Son Giriş
    10.09-2011
    Saat
    08:48
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    72
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    öncelikle geçmiş olsun....

    herşeyde bir hayır vardır diyerek başlamak istiyorum...

    benim başımdan böyle bir olay geçmedi ama şunu söyleyebilirim...demekki sizi gerçekten sevip benimseyip kabul etmemiş...ya evlendikten sonra bu olay olsaydı ve sizi o zaman terketseydi...hele birde çoluk çocuktan sonra.....böle olmasında muhakkak bir hayır vardır...

    tekrar geçmiş olsun

  14. #14
    Üye
    korayy Avatarı

    Gerçek Adı
    Koray
    Üyelik Tarihi
    27.09-2006
    Son Giriş
    Dün
    Saat
    14:08
    Yaşadığı Yer
    istanbul
    Mesaj
    94
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    geçen bu zor zamanlarda ihtiyaç duyduğumuz şey sinirlerimizi okşayacak candan bir sevgili, bir arkadaş. öncesinde kendisi için bu kadar savaştığınız birinin böyle bir durumda sizi terketmesi gerçekten kolay katlanılacak bir durum değil. söyleyecek kelime bulamıyorum.

  15. #15
    Üye
    devogulo Avatarı

    Üyelik Tarihi
    24.10-2006
    Son Giriş
    17.01-2017
    Saat
    13:53
    Yaşadığı Yer
    ADANA / KOCAELİ
    Mesaj
    102
    Alınan Beğeniler
    0
    Verilen Beğeniler
    0

    Zaten Değerlendirdiniz! 0 Zaten Değerlendirdiniz!
    Panthera: hafif, agresif ve zarif aktif tekerlekli sandalye...
    ne acılar taşıyan yürekler var arkadaşlar bir bilseniz...
    bunlardan ne yazık ki biride benim arkadaşlar. başlarımıza gelen bu talihsiz hastalıklardan sonra birde meydana gelen ayrılmalar terkedilmeler zor oluyor arkadaşlar hemde çok zor .
    ne yapalım biraz hüzün biraz keder bu başımıza gelenlere kader diyelim.
    ALLAH kimseye böyle acılar ve kader yazmasın...




Sayfa 1 / 2 12 SonSon