Senin duruşunun kılıfı bozuk
Bozuk atıyor gösterişin
Vitrinin ışıltısı kaybolmuş
Umut beslemekle mükellefsin
Bir parçada olsa mavi geri döner diye
Evrenin tüm nehirlerinden

Tüm aradenizlerinden, kanallarından büyük
Bir kaşık akvaryumunda
Hergün bir parçanı kopartıp
İçine atarak yem olarak

Üstelik bunu tüm komşularında biliyor
Üstelik tüm su canlıları bunda sabit

Senin, senin yalnızlığın yaşamsal bir öğe
Bedeninde bir kolojen zinciri gibi gerekli
Sanki kutsal tüm dinlerden kendini ayırmış
Batıl bir inanç gibi kabullenmişsin
Arka bahçen cesetlerle dolu
Herkesi öldürmüşsün ama en önce kendini

Bebek arabasında ceset taşıyan bir rahibe kadar
Günahsızsın
Siyah giyiniyorsun
Ne zaman karşıdan karşıya geçmeye çalışsan
Ellerindeki kandan tanıyorum seni
Frene basıyorum
Sen inatla eziliyorsun kendi aklında

Neredeyse tüm sahil kentlerinde karşılaşıyoruz seninle
Hemen hemen tüm limanlara senin ismin verilmiş
Bense geceyarısı işlenmiş bir cinayet saatiyim
Elimde bir bıçakla yakalanıyorum
Kanını hemen önce üzerime silmişim
Cesedi kıyıdan denize atmışım

Bunu tüm kent sakinleri biliyor
Buna tüm asayiş tanık

Hangi gazete bizden söz etse
Manşet oluyor çelişkilerimiz birden
Ağzı bozuk bir yazarın kalemine takılıyor
Meydanlarda sloğan oluyor aşk
Bir parafta senden söz ediliyor
Hemen üstteki fotoğrafta benim yüzüm

Ben diyorum seni sevsem
Ve bunu söylesem
Yara olur kalır tüm yazarlar
Kabuk tutar şiirler

Ben diyorum
Şimdi gidiyorum
Cehennemde görüşmek üzere...

Kazım Baran Yılmaz