Soğuk odanın karanlığında titreşen bir gölge...
Pluscep - Hayat, Boş Bir İçki Şişesinden Fazlası Değildir Onun İçin.. Donuk buğulu gözleriyle onu izleyen bir kadın ruhu sarsıntılarla çalkalanan...
Zaman ilerlemiyor karanlığın içine hapsolmuş...
Ve rüzgar uğulduyor geçmişin izlerini taşıyor onlara...”

Neden yeniliyoruz?
İnsanlar en mutlu oldukları hayatı en çok sevdikleri tüm engelleri aştıkları etraflarına örülen tüm duvarları yıktıkları en ateşli günahları tatmaya başladıkları zamanlarda alırlar genellikle en yıkıcı olan ruhlarını parçalayan darbeyi...
Ne olduğunu anlamamıza izin vermez hayat zaman tanımaz bize... İçimizde yankılanan çığlıklara kimse kulak asmaz kimse umursamaz bizi anısızın yıkıldığımız o anlarda. Kendimizle baş başa kalırız...
Peki ya...
Kaçımız yalnızlığın pençelerindeyken yarının daha mutlu olabileceğini hayal ediyoruz? Kaçımız üstümüze gelen taş duvarlara baş kaldırarak “daha iyi olacak...” diye karşılık veriyoruz? Kaçımız mücadele ediyoruz?
Ve kaçımız yeniliyoruz?

“Ayın loş ışığı süzülüyor pencereden...
Kadın gözyaşlarıyla baş başa... umutsuz hiç olmadığı kadar yalnız...
İçerde ölüm sessizliği var kendi soluklarını bile duyamıyorlar...
Ve korku... İkisi de korkuyorlar...
Ayrılığın cehennemindeler alevler yükselmeye başlıyor...
Ve ruhlarının çatlamaya başladığını hissediyorlar...”

İntiharın kıyısına gelmiş yaşamlara sarılıyoruz son bir kez daha mutluluğu hissedebilmek son bir kez daha aşkı tadabilmek için. Uçurumun kenarına gelmişken haykırıyoruz önümüzde uzanan sonsuz boşluğa;
“Yeniden...”
yüzümüzü yalayan alaycı rüzgarlara aldırış etmeden...

Yalnızlığı; uzuvlarıma kadar hissettiğim umutlarımı çaresizce tükettiğim gözlerimi karanlığa diktiğim ve ruhumun yıkımını beklediğim gecelere inat haykırıyorum. Sesimi herkes duyuyor herkesin söylediği şeyi tekrarlıyorum...
“Yeniden...” Ne olursa olsun yeniden...


“Korku çemberi daralıyor...karanlıktaki gölge titreşiyor...
Cehennem ani çıkan bir fırtınanın kum tanelerini havaya savurduğu gibi kalkıyor ayaklarının altından...
Yükseliyor...
Ateş suratlarına çarpıyor sıcaklığını hissetmiyorlar...
Son bir titremenin ardından gölge silikleşiyor... Ve kayboluyor...
Kadının ruhu ayrılık cehenneminin ateşine dayanamıyor çatlıyor...
Ve parçalanıyor...”

Umudun bittiği anlarda son bir çığlık yankılanır içimizde... Yüreğimizde hissedebileceğimiz duyamayacağımız ama hiçbir zaman unutmayacağımız kadar keskin bir çığlık... Bıçak gibi saplanır sancılar yüreğimize ağlamak bile kafi değildir o saatten sonra kendimizle baş başa kalmışızdır. Gözyaşları damlar yüreğimize... Her birinin ateşi izler bırakır içimizde telafisi olmayan...
Ruhumuz parçalanmıştır artık...
Gökteki yıldızlar silikleşir dalga seslerini işitemeyiz rüzgar fısıldamaz kulaklarımıza güneş parlaklığını yitirir umutlar yitip gider... hayatı dünkü haliyle göremeyiz artık gece çökmüştür ruhumuza... İçimizdeki çığlıklarla baş başa kalmışızdır sadece onlar ortak olur yalnızlığımıza...

Yalnızlığımıza dertleri ortak ederiz...
Gölgelerin arasına saklanırız...
Ruhumuz parçalanmıştır artık...
Gece karanlığında yapayalnız kalmışızdır...

Ölüm; fısıldar kulağımıza bir tutku haline dönüşür... Arzuladığımız tek şey “O” dur...
Yaşamak için bir neden yoktur artık içimizdeki inancı kaybetmişizdir...

Neden “Yeniden...” diyemeyiz o anda?
Neden başımızı çevirerek geriye bakmak için son bir şans daha vermeyiz kendimize?
Neden yaşamdan kaçarız? Neden pes ederiz?
Neden ölüm yaşamdan daha çekici gelir bize?
Neden yıkılan ruhumuzun heykelini “yeniden” inşa etmek yerine daha çok parçalamayı seçeriz?

Ben her yenilginin ardından ruhumu yeniden onarıyorum. Sırf aynı zevkleri yeniden duyumsayabilmek ve zamanı geldiğinde ruhumu parçalayan dayanılmaz darbeyi yediğim anda hissettiğim o vazgeçilmez acıyı tekrar tadabilmek için yapıyorum bunu...
Ruhumu onarıyorum çünkü acı çekmeyi seviyorum...
Her yıkılışın ardından biraz daha güçleniyorum...

“Yeniden...” demek bu kadar kolayken neden insanlar ruhlarını bu kadar çabuk satarlar şeytana? Neden kandırırlar kendilerini neden pes ederler? Korktukları için mi yoksa yaşadıkları acıyı taşıyamadıkları için mi yapıyorlar bunu?
Ben pes etmiyorum... Etmeyeceğim...
Sırf acı çekmek için sırf ağlamak için ve sırf yeniden ruhumu inşa edebilmek için yapıyorum bunu... Anlamsız gelebilir ama yapıyorum. Çünkü; ben güçsüz değilim...

“Umut yoktur artık kadın için...
Cehennemin sıcak rüzgarlarında savrulmaktadır ruhunun parçaları...
Gözlerinden akan yaşlar bile dindirmez acılarını hıçkırarak ağlamaktadır...
“Yeniden” demek için dönmez arkasına...bakmaz geriye...
Etrafı karanlıktır bedenini yakan ateş bile aydınlatamaz odasını...
Artık oyun bitmiştir...
Hayat boş bir içki şişesinden fazlası değildir onun için...”