1Zaman su gibi aktı
Yaz bitti.Ereğli’den Ankara’ya döndük. Daha üç ay önce Ereğli’ye gitmiştik. Zaman hızlageçti, işte döndük.
Merhababugün 12 Eylül 2015. Biliyorsunuz üç ay önce yazı yazmayı bıraktım. Kitapyazmak için sanal dünyayı kapattım.
Zaman aktıve yaz tatili bitti. Seneye yaşar mıyız Allah bilir.
Kitap şuan 260 sayfa ama hergün yeni şeyler ekleyip düzenliyorum. O yüzden yeni yazılarve Face’te yine fazla aktif olamayacağım.
Ne kitabıbu, ne çabuk 260 sayfa yazdın diye merak edenler olabilir.
Efendim bukitap geçtiğimiz yıllarda yazdığımız, hayatımı anlattığım En büyük engelliliknedir isimli kitabımın genişletilmiş ve hikayeleştirilmiş halidir.
Sayfasayısını çok bulanlar için söyleyeyim. Her iki satırdan sonra bir satır boşlukvar.
Kitabı 18bölüme ve yüzden fazla başlık altında topladım. Kitapta 290 yazımdan bölümlereve on’dan fazla hikayeye de yer verdim.
( SİZDEĞERLİ DOSTLARIN KİTABIMLA İLGİLİ YAPICI YORUMLARINI ÇOK MERAK EDİYORUM.
KİTAPOKUMAYI SEVENLER
LÜTFENBANA MAİL ATARSANIZ,
SİZEKİTABIMIN SON HALİNİN PDF DOSYASINI GÖNDEREYİM İNŞALLAH...
celalcelik@gmail.com )
Evet hayatçok kısa…
Uzunzamandır duymadığımız şehit haberleri yine gelmeye başladı. İnsan hala hayattaolduğundan utanır mı, utanırmış, diye Twitter’dan yazmıştım.
Evetonların yerine şehit olmayı o kadar çok isterdim ki…
Hernamazda şehitlik istiyorum. Çünkü şehitler mahşerde hesap, sorgu olmadan direkcennetin yüksek makamlarına gidecekler.
Oysa benhayatımın hesabını vermekten korkuyorum. Namaz, oruç çok borcum var. Olanlarsayüzüme mi çarpılır bilmiyorum.
Evet şehitolana düğün bayram ama gözü yaşlı ana, babaların yürek sancısı ölene kadardinmiyor. Biz haberlerde her şehit haberinde ağlıyoruz ama ya o şehitçocukları.
Onlar birömür baba özlemi duyacaklar. Yazımı bir şehit kızının babasına yazdığı birmektup ile bitiriyorum. Bu mektubu kitabıma da koydum.
***
Sevgili Babacığım,
Yıllar yıllar geçiyor, her şeydeğişiyor, her şeyden öncede ben değişiyorum. Değişmeyen tek şey değişiminkendisiymiş ya… Ama benim hayatımda hiç değişmeyen ve asla değişmeyecek olantek ve en acı gerçek; SENİN KAYBIN.
Yoksun baba; yanımda, tenimde, saçımıntelinde yoksun. Kalbimde, ruhumda, beynimde olsan da, yaşamımın hiçbir anında,hiçbir üzüntümde, hiçbir mutluluğumda, hiçbir sevincimde, hiçbir hayalkırıklığımda sen yoksun. Varlığın, bedenin yok. Elbette ki her şey maddeselolarak var olmak değil, ama ben seni hiç tanımadım ki!
Gülüşünü, konuşmanı, sesinin tonunu,kahkahanı hiç görmedim, duymadım ki! Hepdüşünüyorum yanımda olsaydın ağzından "yavrum, kızım" sözcüklerinasıl çıkardı? Bu duygu dolu sözler benim yüreğimi nasıl ısıtırdı? İnsanlarınnefret ettiği sözcükler olur mu? Benim var: BABA.
Çünkü ben bu sözcüğü "hiçbirzaman" doya doya, dolu dolu söyleyemedim. Bunu duyacak, gözlerinin içigülecek ve beni çok büyük bir sevgiyle kucaklayacak bir babam olmadı hiç!
Evet tüm bunlar benim üzüntülerim,yokluklarım. Ama tüm bu büyük acının yanında bana en büyük onuru, şerefiyaşattın: BEN BİR ŞEHİT KIZIYIM.
Bugün ölümünün tam 10. yılı. Şu andayanında, sevgi dolu kucağında olamasam da tam baş ucundayım . O soğuk mezartaşının tozunu ellerimden ateş çıkarcasına yıkıyorum babacığım.
Gittinbaba, gittin. Ben daha üç yaşındayken, seni sevmeye, tanımaya başlarken… Benkarısını, minicik bebeğini vatanı için bir yana bırakan, canını vatanına fedaeden, cesur, yiğit, yüreği vatan sevgisiyle dopdolu gencecik bir üsteğmeninkızıyım. Ağlamamalıyım.
Senin ak saçlı bir dede olduğun günlerihiçbir zaman göremeyeceğim; ama sen benim anılarımda, hatıralarımda hep oyakışıklı, gururlu, cesur ve gepgenç üsteğmen olarak kalacaksın. Bu, çok onurverici baba!
Bir tek kez seni görüp seninle tanışma vekonuşma şansına sahip olsaydım sana sadece teşekkür etmek isterdim. Annemi vebeni senden yoksun bıraktın; ama bana da, Çocuklarıma da, torunlarına da inanılmazbir gurur yaşatan ve yaşatacak olan "ŞEHİTLİK" ünvanını kazandırdın.Teşekkür ederim babacığım, teşekkür ederim…
BegümÖZCAN
*****************
AĞLAMAKGÜZELDİR…
CelalinPenceresinden
Yaz bitti.Ereğli’den Ankara’ya döndük. Daha üç ay önce Ereğli’ye gitmiştik. Zaman hızlageçti, işte döndük.
Merhababugün 12 Eylül 2015. Biliyorsunuz üç ay önce yazı yazmayı bıraktım. Kitapyazmak için sanal dünyayı kapattım.
Zaman aktıve yaz tatili bitti. Seneye yaşar mıyız Allah bilir.
Kitap şuan 260 sayfa ama hergün yeni şeyler ekleyip düzenliyorum. O yüzden yeni yazılarve Face’te yine fazla aktif olamayacağım.
Ne kitabıbu, ne çabuk 260 sayfa yazdın diye merak edenler olabilir.
Efendim bukitap geçtiğimiz yıllarda yazdığımız, hayatımı anlattığım En büyük engelliliknedir isimli kitabımın genişletilmiş ve hikayeleştirilmiş halidir.
Sayfasayısını çok bulanlar için söyleyeyim. Her iki satırdan sonra bir satır boşlukvar.
Kitabı 18bölüme ve yüzden fazla başlık altında topladım. Kitapta 290 yazımdan bölümlereve on’dan fazla hikayeye de yer verdim.
( SİZDEĞERLİ DOSTLARIN KİTABIMLA İLGİLİ YAPICI YORUMLARINI ÇOK MERAK EDİYORUM.
KİTAPOKUMAYI SEVENLER
LÜTFENBANA MAİL ATARSANIZ,
SİZEKİTABIMIN SON HALİNİN PDF DOSYASINI GÖNDEREYİM İNŞALLAH...
celalcelik@gmail.com )
Evet hayatçok kısa…
Uzunzamandır duymadığımız şehit haberleri yine gelmeye başladı. İnsan hala hayattaolduğundan utanır mı, utanırmış, diye Twitter’dan yazmıştım.
Evetonların yerine şehit olmayı o kadar çok isterdim ki…
Hernamazda şehitlik istiyorum. Çünkü şehitler mahşerde hesap, sorgu olmadan direkcennetin yüksek makamlarına gidecekler.
Oysa benhayatımın hesabını vermekten korkuyorum. Namaz, oruç çok borcum var. Olanlarsayüzüme mi çarpılır bilmiyorum.
Evet şehitolana düğün bayram ama gözü yaşlı ana, babaların yürek sancısı ölene kadardinmiyor. Biz haberlerde her şehit haberinde ağlıyoruz ama ya o şehitçocukları.
Onlar birömür baba özlemi duyacaklar. Yazımı bir şehit kızının babasına yazdığı birmektup ile bitiriyorum. Bu mektubu kitabıma da koydum.
***
Sevgili Babacığım,
Yıllar yıllar geçiyor, her şeydeğişiyor, her şeyden öncede ben değişiyorum. Değişmeyen tek şey değişiminkendisiymiş ya… Ama benim hayatımda hiç değişmeyen ve asla değişmeyecek olantek ve en acı gerçek; SENİN KAYBIN.
Yoksun baba; yanımda, tenimde, saçımıntelinde yoksun. Kalbimde, ruhumda, beynimde olsan da, yaşamımın hiçbir anında,hiçbir üzüntümde, hiçbir mutluluğumda, hiçbir sevincimde, hiçbir hayalkırıklığımda sen yoksun. Varlığın, bedenin yok. Elbette ki her şey maddeselolarak var olmak değil, ama ben seni hiç tanımadım ki!
Gülüşünü, konuşmanı, sesinin tonunu,kahkahanı hiç görmedim, duymadım ki! Hepdüşünüyorum yanımda olsaydın ağzından "yavrum, kızım" sözcüklerinasıl çıkardı? Bu duygu dolu sözler benim yüreğimi nasıl ısıtırdı? İnsanlarınnefret ettiği sözcükler olur mu? Benim var: BABA.
Çünkü ben bu sözcüğü "hiçbirzaman" doya doya, dolu dolu söyleyemedim. Bunu duyacak, gözlerinin içigülecek ve beni çok büyük bir sevgiyle kucaklayacak bir babam olmadı hiç!
Evet tüm bunlar benim üzüntülerim,yokluklarım. Ama tüm bu büyük acının yanında bana en büyük onuru, şerefiyaşattın: BEN BİR ŞEHİT KIZIYIM.
Bugün ölümünün tam 10. yılı. Şu andayanında, sevgi dolu kucağında olamasam da tam baş ucundayım . O soğuk mezartaşının tozunu ellerimden ateş çıkarcasına yıkıyorum babacığım.
Gittinbaba, gittin. Ben daha üç yaşındayken, seni sevmeye, tanımaya başlarken… Benkarısını, minicik bebeğini vatanı için bir yana bırakan, canını vatanına fedaeden, cesur, yiğit, yüreği vatan sevgisiyle dopdolu gencecik bir üsteğmeninkızıyım. Ağlamamalıyım.
Senin ak saçlı bir dede olduğun günlerihiçbir zaman göremeyeceğim; ama sen benim anılarımda, hatıralarımda hep oyakışıklı, gururlu, cesur ve gepgenç üsteğmen olarak kalacaksın. Bu, çok onurverici baba!
Bir tek kez seni görüp seninle tanışma vekonuşma şansına sahip olsaydım sana sadece teşekkür etmek isterdim. Annemi vebeni senden yoksun bıraktın; ama bana da, Çocuklarıma da, torunlarına da inanılmazbir gurur yaşatan ve yaşatacak olan "ŞEHİTLİK" ünvanını kazandırdın.Teşekkür ederim babacığım, teşekkür ederim…
BegümÖZCAN
*****************
AĞLAMAKGÜZELDİR…
CelalinPenceresinden