Şiir...

KAYBOLUŞ…
İki katlı evlerin arasında tozlu yollardayım,
Varmak istediğim bir yer yok sadece yürüyorum.
Elinde peynirli ekmek olan çocuklar görüyorum gözlerindeki ışıltı,
Kıskandırıyor güneşi, onlar gibi içten gülüyorum…

Dümdüz bir ovadayım,
Tarlalardan geçiyorum.
Ayaklarım çıplak toprağın üstüne basıyorum,
Batsa da bazen dikenler yürümeye devam ediyorum…

Köprülerden geçiyorum,
İki tarafı birbirine bağlayan.
Bazısı sert taştan öylece duruyor üstünden geçene kayıtsız,
Kimisi hareketli değişken sanki üstündekileri kızıp atıverecekmişgibi…

Karlı dağlardan geçiyorum,
Heybetli yüksek üstüne düşen karlarla mağrur.
Hiç bahar gelmeyecekmiş gibi her şey uykuda sessiz ve bembeyaz,
Ağaçların altından geçiyorum erimiş karların saf suyu damlarkenyüzüme…

Bir kumsalın ortasındayım şimdi…
Ardım sıra uzanan tepelerden gelen çamların kokusu,
Denizin yosun kokusuyla bir olmuş,
Dalgaların sesinde sadece nefes alıyorum…

yazan:
Hülya Boztuna

Bir şiir okumaktayım şimdi
Bahar güneşi gibi sıcacık
Yağmur gibi bereketli.
Köy ekmeği kadar güzel kokulu
Gözümün önünde canlanıyor
Yer ve mevsimlerin güzellikleri.

Yüreğine emeğine sağlık Hülya

aferin len ) süper olmuş kitap bastıracağız ve menajerin ben olacağım son dörtlük bizi anlatıyor resmen ) sana tebrik koyarım

Çok mutlu oldum yorumlarınıza Ben düşünü kurdum gerçekten gezdim oraları kurduğum düşü dilim döndükçe kelimelere döktüm sadece...