1[h=1]ÖlümüHatırlamak İlacı[/h]
Bu yazıyı önceden yazdığım için değiştirmedim,sadece başa şunu eklemek istiyorum:
***
13 Kasım 2015‘te Fransa’da kanlı terörhadisesi oldu. 150’e yakın insan öldü.
Öncelikle söylemek istiyorum, bu olayı yapanve azmettirenlerin İslam’la, müslümanlıkla yakından, uzaktan en küçük alakalarıolduğunu sanmıyorum. Delilim de şu ayettir:
“…Kim bir insanı (suçsuz yere) öldürürse, sanki bütün insanları öldürmüşgibidir. Kim de (suçsuz) bir insanıölümden kurtarırsa, sanki bütün insanları ölümden kurtarmış gibidir!..” (Maide suresi, 32. ayet)
Müslüman sadece sulhün, barışın ve huzurunsembolüdür ve hep öyle olmalıdır. Bu sebeple hiçbir teröristin Müslüman olmasımümkün olmadığı gibi, hakiki bir Müslümanın da terörist olması söz konusuolamaz.
İslam güzel ahlaktır. Peygamber Efendimiz SAVMekke’nin fethine giderken ordunun güzergahını S şeklinde değiştiriyor. Sebebine biliyor musunuz?
Bir köpek yavrularını emziriyor. Haberi alanEfendimiz SAV, o köpeğin başına bir sahabiyi görevlendiriyor. Ve ordu sırf oköpeği rahatsız etmemek için yolunu değiştiriyor. (eş-Şâmî, Sübülü`l-hüda ve`r-reşâd, VII,51.)
Savaşta bile çocuk, kadın, yaşlılarıöldürmeyi, hatta ağaçlara zarar vermeyi yasaklayan İslam dini, nasıl olur daterörle özdeşleştiriliyor.
Evet ben onların ölülerine yas tutalım,demiyorum. Güya bu eylem Hz. Muhammed’i SAV korumak için yapılmış. Fakat islambarış, sevgi, hoşgörü dinidir.
Şimdi acizane öngörülerim şöyle:
*** Nefret, kin nefreti doğurur. Adamlar şimdi intikam alacazdiye, tüm Ortadoğuyu kan gölüne çevirebilirler. Binlerce masum müslümankardeşimiz ölebilir.
*** Avrupa tamamen mültecilere kapılarınıkapatabilir, açlık ve soğuğa terkedebilir.
*** Avrupa’da ve tüm dünyada müslümanlar toplumdandışlanabilir, özellikle gurbetçilerimiz.
Allah aklımızı nefretle değil, basiretlekullanmamızı nasip etsin.
***
Sanıyorum bütün dünyanın toptan rehabiliteye ihtiyacıvar, ben de dahil. Acizane bütün televizyon kanallarında dünya, bütüncazibesiyle kendine çekiyor.
Sosyal yaşantımızda da sinema, AVM, park,piknik, plaj, TV, internet ile dünya sevgisi o kadar içimize işlemiş ki..
Duyduğumuz vefat haberleri,kaybettiğimiz sevdiklerimiz bile bizi gaflet uykusundan uyandıramıyor. Bir süresonra tekrar eski aktif sosyal hayatımıza dönüyoruz.
Baba veya annesinikaybettikten sonra bile tövbe edip namaza başlayan insana çok az rastladım.
Oysa hepimiz birgün öleceğimizi biliyoruz. Amadünya sevgisi bunu unutturuyor.
İnsanlığın İftihar Tablosu, Yüce Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi Vesellem bir Hadis-iŞerif’lerinde şöyle buyuruyor:
“Lezzetlerikesip atan ölümü çokça anınız.” (Tirmizî)
Hz. Ömer’in şu meşhurkıssasını duymuşşunuzdur:
HalifeHazreti Ömer (r.a.) Hilâfeti zamanında belki birgün olur da bir haksızlıkyaparım korkusuyla kendisine hergün ölümü hatırlatması için kendi kesesindenbir memur tutmuştu.
Bu memurhergün Halifenin yanına gelir: «Ölüm var ya Ömer!» der giderdi.
Hatta birçok kerre Hazreti Ömer, bu memuru gittiğiyerlere yanında götürür, günde birkaç defa memur aynı kelimeyi tekrarlayarakHazreti Ömer'e ölümü hatırlatırdı.
Yine bir gün memur Halifenin huzuruna çıkıp: «Ölüm varya Ömer!..» diye ikaz ettikten sonra Hazreti Ömer:
— Artık seni bu vazifeden azlediyorum, dedi. Memur:
— Ya Ömer bu güzel huyundan vaz mı geçiyorsun? Halbukisen bunu âdet haline getirmiştin. Seni bundan vazgeçiren cebeb nedir? diyesordu.
Hazreti Ömer (r.a.):
— Artık sakalımaak düştü. Ölümü bana haber veren, şimdi her zaman benimle beraber olduğu için,senin ikazına lüzum kalmadı, buyurdu.
***
Eskiden mezarlıklar şehrintam ortasına yaptırıldı ki, hergün önünden geçenler ibret alsın.
Sanırım 10-15 yıl önce birtanıdığın babası ölmüştü. Cenaze için kasabalarına gittik.
Şehrin ortasındaki camidecenaze namazı kılındı. Sonra cenaze, birkaç kilometre ilerdeki mezarlığa kasabasokaklarında kalabalığın omuzlarında götürüldü. Neden diye sordum.
Tüm esnaflar ve kasabalılar tabutu görsün,ölümü hatırlasın, birgün kendilerinin de o tabutta mezarlığa götürüleceğinidüşünsünler, gaflete dalmasınlar diye, imiş…
Evet ölümü unuttuk, hiçölmeyecek gibi yaşıyoruz. Kuzenim bu yüzden çok sık mezarlığa gidiyor ve ölmüşyakınlarını ziyaret ediyor…
Ölümü hatırlamak bizi dünyanın fani olduğunuunutturmayan bir ilaçtır.
Allah hepimizi Sırat-ı Müstakim’de sabiteylesin…
Celalin Penceresinden
Bu yazıyı önceden yazdığım için değiştirmedim,sadece başa şunu eklemek istiyorum:
***
13 Kasım 2015‘te Fransa’da kanlı terörhadisesi oldu. 150’e yakın insan öldü.
Öncelikle söylemek istiyorum, bu olayı yapanve azmettirenlerin İslam’la, müslümanlıkla yakından, uzaktan en küçük alakalarıolduğunu sanmıyorum. Delilim de şu ayettir:
“…Kim bir insanı (suçsuz yere) öldürürse, sanki bütün insanları öldürmüşgibidir. Kim de (suçsuz) bir insanıölümden kurtarırsa, sanki bütün insanları ölümden kurtarmış gibidir!..” (Maide suresi, 32. ayet)
Müslüman sadece sulhün, barışın ve huzurunsembolüdür ve hep öyle olmalıdır. Bu sebeple hiçbir teröristin Müslüman olmasımümkün olmadığı gibi, hakiki bir Müslümanın da terörist olması söz konusuolamaz.
İslam güzel ahlaktır. Peygamber Efendimiz SAVMekke’nin fethine giderken ordunun güzergahını S şeklinde değiştiriyor. Sebebine biliyor musunuz?
Bir köpek yavrularını emziriyor. Haberi alanEfendimiz SAV, o köpeğin başına bir sahabiyi görevlendiriyor. Ve ordu sırf oköpeği rahatsız etmemek için yolunu değiştiriyor. (eş-Şâmî, Sübülü`l-hüda ve`r-reşâd, VII,51.)
Savaşta bile çocuk, kadın, yaşlılarıöldürmeyi, hatta ağaçlara zarar vermeyi yasaklayan İslam dini, nasıl olur daterörle özdeşleştiriliyor.
Evet ben onların ölülerine yas tutalım,demiyorum. Güya bu eylem Hz. Muhammed’i SAV korumak için yapılmış. Fakat islambarış, sevgi, hoşgörü dinidir.
Şimdi acizane öngörülerim şöyle:
*** Nefret, kin nefreti doğurur. Adamlar şimdi intikam alacazdiye, tüm Ortadoğuyu kan gölüne çevirebilirler. Binlerce masum müslümankardeşimiz ölebilir.
*** Avrupa tamamen mültecilere kapılarınıkapatabilir, açlık ve soğuğa terkedebilir.
*** Avrupa’da ve tüm dünyada müslümanlar toplumdandışlanabilir, özellikle gurbetçilerimiz.
Allah aklımızı nefretle değil, basiretlekullanmamızı nasip etsin.
***
Sanıyorum bütün dünyanın toptan rehabiliteye ihtiyacıvar, ben de dahil. Acizane bütün televizyon kanallarında dünya, bütüncazibesiyle kendine çekiyor.
Sosyal yaşantımızda da sinema, AVM, park,piknik, plaj, TV, internet ile dünya sevgisi o kadar içimize işlemiş ki..
Duyduğumuz vefat haberleri,kaybettiğimiz sevdiklerimiz bile bizi gaflet uykusundan uyandıramıyor. Bir süresonra tekrar eski aktif sosyal hayatımıza dönüyoruz.
Baba veya annesinikaybettikten sonra bile tövbe edip namaza başlayan insana çok az rastladım.
Oysa hepimiz birgün öleceğimizi biliyoruz. Amadünya sevgisi bunu unutturuyor.
İnsanlığın İftihar Tablosu, Yüce Peygamberimiz Hz. Muhammed Mustafa Sallallahu Aleyhi Vesellem bir Hadis-iŞerif’lerinde şöyle buyuruyor:
“Lezzetlerikesip atan ölümü çokça anınız.” (Tirmizî)
Hz. Ömer’in şu meşhurkıssasını duymuşşunuzdur:
HalifeHazreti Ömer (r.a.) Hilâfeti zamanında belki birgün olur da bir haksızlıkyaparım korkusuyla kendisine hergün ölümü hatırlatması için kendi kesesindenbir memur tutmuştu.
Bu memurhergün Halifenin yanına gelir: «Ölüm var ya Ömer!» der giderdi.
Hatta birçok kerre Hazreti Ömer, bu memuru gittiğiyerlere yanında götürür, günde birkaç defa memur aynı kelimeyi tekrarlayarakHazreti Ömer'e ölümü hatırlatırdı.
Yine bir gün memur Halifenin huzuruna çıkıp: «Ölüm varya Ömer!..» diye ikaz ettikten sonra Hazreti Ömer:
— Artık seni bu vazifeden azlediyorum, dedi. Memur:
— Ya Ömer bu güzel huyundan vaz mı geçiyorsun? Halbukisen bunu âdet haline getirmiştin. Seni bundan vazgeçiren cebeb nedir? diyesordu.
Hazreti Ömer (r.a.):
— Artık sakalımaak düştü. Ölümü bana haber veren, şimdi her zaman benimle beraber olduğu için,senin ikazına lüzum kalmadı, buyurdu.
***
Eskiden mezarlıklar şehrintam ortasına yaptırıldı ki, hergün önünden geçenler ibret alsın.
Sanırım 10-15 yıl önce birtanıdığın babası ölmüştü. Cenaze için kasabalarına gittik.
Şehrin ortasındaki camidecenaze namazı kılındı. Sonra cenaze, birkaç kilometre ilerdeki mezarlığa kasabasokaklarında kalabalığın omuzlarında götürüldü. Neden diye sordum.
Tüm esnaflar ve kasabalılar tabutu görsün,ölümü hatırlasın, birgün kendilerinin de o tabutta mezarlığa götürüleceğinidüşünsünler, gaflete dalmasınlar diye, imiş…
Evet ölümü unuttuk, hiçölmeyecek gibi yaşıyoruz. Kuzenim bu yüzden çok sık mezarlığa gidiyor ve ölmüşyakınlarını ziyaret ediyor…
Ölümü hatırlamak bizi dünyanın fani olduğunuunutturmayan bir ilaçtır.
Allah hepimizi Sırat-ı Müstakim’de sabiteylesin…
Celalin Penceresinden