Ölüm....

Bundan yıllar önce bir arkadaşla sohbet ederken ölümü nasıl doğum fizyolojik bir olaysa ölüm de aynı doğallıkta bir hadisedir diye anlatmıştım. O vakit fakülteye yeni girmiş çömez bir tıp öğrencisiydim; ne yakınlarımdan birisi vefat etmiş, ne de ellerimin altında son nefesini verişini hissetmiştim birinin. O günden bugüne çok şey gördüm, yaşadım. Ölümün hep ani, ne yaşta gelirse gelsin hep erken olduğunu anladım. Bu bayram ilk defa anneannemin, dedemin elini öpemeyeceğim. Ölmekten korkmuyorum çünkü ölüm yoksa ben varım, ölüm varsa da ben olmayacağım. Ama ölümden öylesine korkuyorum ki, dün muhabbet kuşlarımın öldüğünü düşünecek gibi oldum uykularım kaçtı. Ölüm allahın emri de şu ayrılık olmasaydı...

Hepimizin, er geç buluşacağı son bu.

İnsan demek ruh demek , Beden bir örtü...
Ve ölüm ruhun varlığının kanıtı.
Ruh gitti mi herşey bitiyor .

21 gram filmini hatırladım şimdi

Bence ayrılık da bir çeşit ölüm...

kast ettigim ayrılık da ölümün ayrılıgı.. kaybedilen kisiden ayrı kalmak...

Evet, ölüm ayrılığı getirir...