devrin birinde bir ağanın koca bir sürüsü varmış. kim bu sürülere çoban olsa kısa sürede ya kafasını oynatıyor yahut hastalanıp işi bırakıyormuş. gel zaman git zaman artık ağa köyünde ve çevresinde çoban bulamaz olmuş. gitmiş bir alime ve demişki;
- üstadım sen bilirsin ben bu sürüme nasıl çoban bulayım?
alim cevap vermiş;
- evladım senin sürü çok kalabalık ve çeşitli cins hayvanlardan oluşuyor. bu sürüyü bir arada tutmak isteyen ya önceden deli olacak yahut sürtünün başında delirecek. amma bir yolu daha var o da sana uyarmı bilemem.
ağa merak etmiş ve;
- üstadım nolur yolunu söyleyin. hayvanlar ahırdan çıkamıyor hepsi orada ölecek her olursa olsun ben bunu yapmaya hazırım demiş.
alim ise;
- o zaman sen kendine tek derdi kendisi olan bir çoban bulacaksın. koyunun kayboldu, kuzusu öldü, süt vermedi, sürü dağıldı vb hiç bir şeyi dert etmeyecek. sürü ile beraber onlardan sadece gidip gelecek ve sürünün durumundan değilde kendi rahatından ileri geçmeyecek biri olacak. işşte bu tip bir çoban bulursan belki sürü ilk zamanında olduğu gibi olmaz ama en azından sen rahat edersin.
ikinci yol olarakta sen sürüyü sat ve kurtul sürüden yoksa bahsettiğim çoban tipindne başka içinde göreve liyakat olmayan hiç bir insan senin sürüne çobanlık edemez.
ağa gelmiş ve bahsedilen bir tip çoban bulmuş. sürüden koyunlar kayboluyor, kuzular anne karnında ölüyor, süt yok yoğurt yok ama çobanın keyfş yerinde. en son ağa çobana diyorki
- ya ben anlamadım bu kadar derdin tasanın içinde bu ne rahatlık?
çoban cevap veriyor;
- sürü benim değil, bu malı ben toplamadım. bu malın üzerine geldim bunlar vardı ama öncesinde bunlar benim için yoktu. o sebeple başkasının sürüsü benim derdim değildir. eğer bens enin sürünü dert edinsem ya deli olurum yahut ölürüm.
ağa koşuyor alim kişiye ve soruyor bu ne haldir diye?
alim;
- haklısın kardeşim diyor. ruhunda çobanlık olmayan sadece dağıtmayı bilir toplamayı değil. ruhta çobanlık ise Allah vergisidir sonradan düşünmekle yahut çalışmakla elde edilmez. Allah vermemişse bunda kulun kusuru aranmaz. burada tek kusur senindir çünkü sen çoban olmayana sürünü teslim etmişsin...
ahmet_hoca
- üstadım sen bilirsin ben bu sürüme nasıl çoban bulayım?
alim cevap vermiş;
- evladım senin sürü çok kalabalık ve çeşitli cins hayvanlardan oluşuyor. bu sürüyü bir arada tutmak isteyen ya önceden deli olacak yahut sürtünün başında delirecek. amma bir yolu daha var o da sana uyarmı bilemem.
ağa merak etmiş ve;
- üstadım nolur yolunu söyleyin. hayvanlar ahırdan çıkamıyor hepsi orada ölecek her olursa olsun ben bunu yapmaya hazırım demiş.
alim ise;
- o zaman sen kendine tek derdi kendisi olan bir çoban bulacaksın. koyunun kayboldu, kuzusu öldü, süt vermedi, sürü dağıldı vb hiç bir şeyi dert etmeyecek. sürü ile beraber onlardan sadece gidip gelecek ve sürünün durumundan değilde kendi rahatından ileri geçmeyecek biri olacak. işşte bu tip bir çoban bulursan belki sürü ilk zamanında olduğu gibi olmaz ama en azından sen rahat edersin.
ikinci yol olarakta sen sürüyü sat ve kurtul sürüden yoksa bahsettiğim çoban tipindne başka içinde göreve liyakat olmayan hiç bir insan senin sürüne çobanlık edemez.
ağa gelmiş ve bahsedilen bir tip çoban bulmuş. sürüden koyunlar kayboluyor, kuzular anne karnında ölüyor, süt yok yoğurt yok ama çobanın keyfş yerinde. en son ağa çobana diyorki
- ya ben anlamadım bu kadar derdin tasanın içinde bu ne rahatlık?
çoban cevap veriyor;
- sürü benim değil, bu malı ben toplamadım. bu malın üzerine geldim bunlar vardı ama öncesinde bunlar benim için yoktu. o sebeple başkasının sürüsü benim derdim değildir. eğer bens enin sürünü dert edinsem ya deli olurum yahut ölürüm.
ağa koşuyor alim kişiye ve soruyor bu ne haldir diye?
alim;
- haklısın kardeşim diyor. ruhunda çobanlık olmayan sadece dağıtmayı bilir toplamayı değil. ruhta çobanlık ise Allah vergisidir sonradan düşünmekle yahut çalışmakla elde edilmez. Allah vermemişse bunda kulun kusuru aranmaz. burada tek kusur senindir çünkü sen çoban olmayana sürünü teslim etmişsin...
ahmet_hoca