Bir telaşa daldık herkesi / herşeyi unuttuk…

Sabah kalk alel acel hazırlan işe yetiş derken evdekilere günaydın demeyi, gülen bir yüz göstermeyi unuttuk önce.. İşyerinde hep telaşlıydık zaten.. Her günümüz ayrı bir yoğundu ve kendimize ayıracak beş dakikamız dahi olmadı çoğu zaman.. Akşam eve geldiğimizde de artık kimseye tahammül edecek bir kafa kalmamıştı.. Bir an önce karnımızı doyurup kendimizi televizyonun karşısına atmalıydık.. Onu izlerken uyuyakalmalıydık, çünkü yorgunuz ve yorgunluk ancak böyle atılır başka yolu yok..
Hep yapacaklarımızı hafta sonuna attık, hafta sonu görüşürüz, ararım, gelirim, yaparım v.s. gibi bahanelerle erteledik.. Ama o her şeyi attığımız hafta sonuna bunların hiç birini sığdıramadık.. Belki bazılarını gerçekleştirdik yaptığımız planların ama çoğunu yine ertelemek zorunda kaldık hep..
Bu koşuşturmacaların içinde günler haftalar derken zaman geçip gidiyor ve hep sonraya bırakırken öyle çok şeyleri ihmal ediyoruz ki hayatımızda.. Ve aslında hep hayatı erteliyoruz farkında olmadan.. Bir çok şeyi yaşamayı hep sonralar bırakıyoruz.. Bir türlü gelmeyen sonralara..
Hep çözülmesi gereken sorunlar vardı uzun süredir hayatımda biri bitti derken diğeri başladı hep.. Her zaman yapılması gereken çok önemli işler oldu ve hep önceliği bunlar aldı hayatımda.. Ama tüm bunların peşinde koşarken birde baktım ki kendime ve sevdiklerime zaman ayırmayı unutmuşum.. En son ailecek hep birlikte ne zaman gezmeye gittiğimizi hatırlamıyorum ki beş kişilik bir aileyiz ve hepimiz aynı evde yaşıyoruz.. Bir solukta okurum diyerek aldığım kitaba hala başlayamıyor olmam veya elime aldığımda ilk iki sayfadan sonra uykuya dalıp her defasında yeni baştan almama ne demeli.. Bu arada çevremde sırf bu ertelemelerim yüzünden ihmal ettiğim kırılan dostlarımda cabası.. Eh sizde artık sitemler etmekten sıkıldınız bana..
Aslında bunları hepimiz söylüyoruz ve hepimizin ortak şikayeti bu sanırım.. Koşuşturmaca ile geçen yaşamda hiçbir şeye yetişemiyoruz ve kendimizde dahil bir çok şeyi ihmal ediyoruz hayatta.. Ama telafi etmek içinde hiçbir şey yapmıyoruz galiba.. Bunları söyleyip sonra yine kaldığımız yerden devam ediyoruz telaş dolu dünyamıza..
Arada bir de olsa bu yogunluga biraz mola vermek lazım galiba.. Uzun süredir hep ertelediğimiz listemizde en baş sıralarda ne varsa oradan başlayabiliriz aslında işe..
Ne dersiniz? Sizde benim gibi yaşayanlardan mısınız?

Yoğunluk illeti dedim canım bende,bu koşuşturmaya illet dedim çünkü hastalık boyutunda artık.Bende malesef koşuştururken bişeyleri atlayabilenlerdenim,ne kadar dikkat etmeye çalışsamda.Sanırım aynı konuya deyindik yine hatırlarsan yoğunlukla ilgili bir yazım vardı ve onu bloğumda da yayınladım.Değerlendir bakalım aynı konuya farklı bakış açısı nasıl olmuş)yada senin soruna cevap da olabilir diyelim

Haklı olmasaydınız keşke.Farkına vardıysanız geç kalmayın.

Önceleri kimseye ayıracak vaktim yoktu koşuşturmaktan.Şimdi o kadar çok ki,paylaşan yok.Sevdiklerimle yapmayı,sadece hayal edebileceğim, o kadar çok şey kaldı ki geride.

Canım medişim bugün içimden geçenlerin birçoğunu seninle paylaştım ve bu koşturmaca içinde bugün yaparım yarın yaparım derken ne çok şeyi ertelemişim hayatımda dedim kendi kendimebenim tek avuntum aileme zaman ayırabiliyorum az da olsa hatta yakın çevremedeboyuma kadar işim olsada gel ihtiyacım var diyene atlayıp gidebiliyorum bu kadar koşturmacanın içinde azıcık kendi halime bırakılsamda ne yapacağımı düşünsem diyorum ona bile zamanım kalmıyor haydi denilince hop ben beni isteyen yakınlarımın yanında oluyorum bu da iyi değil medişim..YORULUYORUM ÇOK(manevi olarak)asla şikayet değilo kadar işin arasında kitap okumaya çalışıyorum inatla,kapım çalınıyor ben iki satır okuyup öyle açıyorum işyerimde odamın kapısını,nasıl anlıyorsun okuduğunu diyorlar hiç okumamaktan iyidir diyorumve dahası haftada bir gün izin günümü sabırsızlıkla bekliyorum o gün nemi yapıyorum inan bana yetişemiyorum önceden programlayıpta gün içerisinde akşama kadar dört yada beş yere birden gidiyorum,yahu yazarken bile yoruldum tatil istiyorum bennn..

Maalesef haklıyım planemox.. farkına vardım ama sonra yine aynı telaşa dalıyorum bende yine.. Ara ara irkilip kendime geliyorum bir şeyler yapmaya çalışıyorum işte..
Leyla sultan galiba en iyisini sen yapıyorsun ama herkese yetişmeye çalışırken kendinide unutma derim.. Ara sıra kendini şımart kendin için bir şeyler yap olur mu Mesela önce güzel bir yemek ısmarla bu gün kendine hatta küçük birde hediye al İşe buradan başla derim ben..

mutlulk kapını çalmalı

Hep yetişmemiz gereken koşuşturmalarımız oluyor. Çoğunlukla sevdiğimiz insanlara zaman ayıramıyoruz...