Bu da benden gerçek bir hikaye...
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 05.12-2008 00:49
#1
Bu da benden gerçek bir hikaye... [Yaşam]
Arkadaşlar ...
İsteyen bana kızabilir, yanlış yapmışsın diyebilir, içinizden geldiği gibi yazabilirsiniz...
Kendi hayatını anlatıyorda belki diyecekler olacaktır ama hiç farketmez.
Ben hayatın bu tarafını, yani engelli - hasta biri olarakta bişeylerin üstesinden gelinebilcegini, hiç bilmiyordum... o zamanlar.
Ben 22 yaşımda /FA/ Freidreich ataxia. Bende başladıgında: Bana, sen 4 - 5 sene sonra yürüyemeyeceksin dediğinde...
Sanki, benim için yaşam,hayat durmuştu.
Tek istediğim ya iyileşmek yada ölmekti
ops:
ops:
İki ay hastanede yattıktan sonra, bana /FA/ Freidreich ataxia tanısı kunularak, taburcu edildim.
Hastane çıkışı, hala yürüyebiliyorken /FA/ nın ne demek oldugunu bile bilmezken, kendimin /FA/ lı olduğuma inanmadım...!
Sadece bildiğim ben 4 - 5 sene sonra yürüyemeyekmişim, oydu...
İnanmadığım için ilk işim gidip. Boğaziçi tıp fakültesinde kanımı aldırıp uygun gördükleri bir yere tanı için göndertmek oldu...
3 ay bekledim, sonuç için... :?: :?:
Ben emindim, yanılmışlardı kendime çok güveniyordum sapasağlamdım neden 4-5 yıl sonra yürümeyecektim'ki.
Ve geldi, tanı'm.
Keşke hastane yanılsa idi, yanılan bendim
ops:
ops:
Ben /FA/ Freidreich ataxia lıymışım...
O zaman yıkılmıştım işte, kendi ayaklarımla, kendi isteğimle adım,adım,Hastane,hastane gidip kendi ölümümü,kendi ÖTENAZİ'mi istemiştim !!
Her gidip bunu istediğim Hastane beni dinleyip, dinleyip.Psikolog'a sevk etti.
Baktım Hastanelerle olmuyor.
Bir gün bir taxi ye binip İst.Bebek te saatlerce denize atlamak için bekledim, Deniz kenarında...
Sonra
ne mi? oldu...
Birileri beni arabaya atıp, tekrar Hastaneye getirdi.
Ben uyandıgımda hastaneye getirildiğim günü birkaç gün geçmişti...
şimdi reklamlar zaman buldukça yazarım
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 05.12-2008 09:04
#2
bişeylerin farkına varman için bi suya girip çıkman gerekiyormuştu dimekki
kendinde başta söylemişsin zaten bu yaşadıkların için kimse yargılayamaz tabikide.. her insanın böyle zamanları oluyo sağlam veya engelli fark etmiyo ..
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 06.12-2008 00:16
#3
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 06.12-2008 01:01
#4
Saygıdeğer daylight,
Benzer duyguları bende yaşamdım.hatta bazen yine yaşıyorum.
Geçmi olsun diyorum
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 06.12-2008 14:47
#5
geçmiş olsun arkadaşım senin yaşadıklarını bazen bende yaşıyorum şimdi bu iş bitsin diyorum sonra napıyosun bu imtihanı kaybedeceksin güçlü olman lazım hem sadece senin başında değil herkesin başında forumda okuyorum benden de kötüleri var o zamn şükrediyorum ne kadarda zor olsa haline alışmaya çalışıyosun ama rabbimin mucizesi bitmez tv de izlemiştim 20 senelik felçli bir hasta çok fakir bakımsız egzersiz falan yapılmıyo ama çok sabırlı şükrediyo sonra bir gece peygamber efendimiz geliyo elleriyle sıvazlıyo hop ayakta biz onun gibi olamayız belki ama inş orada onunla olanlardn oluruz
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 06.12-2008 17:41
#6
Sevgili daylight
bir filmde profesör öğrencilerine şöyle sesleniyordu.; şimdiki acılarımız gelecekti mutluluğumuzun habercisidir.bu tıpkı bir heykeltraşın eserine vurduğu çekiç darbelerine benzer.her darbe güzelliği yakalamak ve mükmemelli yaratmak içindir.
Sen o acıları yaşadın ama iyiki amacunda başarılı olamamışsın.yoksa şimdi yaşadığın mutluluğa sahip olamıyacaktın.
Bundan sonra hep hayatında güzellikler olmasını dilerim.
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 06.12-2008 18:22
#7
haklısın jon jon sağlam engelli farketmiyor. kızım küçükken bende çok düşünmüştüm hele gece olunca herkes uyuduğumu sanırdı ses çıkarmadan ağlardım.bana bişey olursa kızıma kim bakıcak diye.ne planlar yapardım kızım acı çekmeden benimle birlikte öbür tarafa nasıl götürürüm yanımda diye.böle plan yapa yapa zaman geçti .şimdi düşünüyorumda ne planlardı be düşünmekten çok yorulmuşumdur herhalde.allah sabrını ve mükafatını verdi çok şükür.böyle bişeyi düşünmedim diyen yalan söyler.her işin başı sabır bunu çok ii anladım.allah görendir bilendir.herşeyi yoluna koymuştur.silin aklınızdan bunları.yarın bugündende güzel olacak buna inanın
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 17:12
#8
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 17:19
#9
öncelikle allah inancı olan birisi ötenazi istemez ben doğuşatan işitme engelim var bekarım annem babam hayatta değil işitme sorunun ilerlemekte intiharmı etmeliyim çok günah yani nasıl olsa öleceğiz yani
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 18:09
#10
ötanezi isteğini kabul edip seni öldürdüklerinde sonsuz bir uykuyamı dalacağını sanıyorsun kendini ebediyete dek cehenneme atacakmışsın neredeyse derdi veren Allah belki dermanını da verir vermese de bir bildiği muhakkak ki vardır bu hayat bir sınav
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 20:02
#11
sadelik, geçmiş olsun anne baban içinde başın sağ olsun, benimde babam yok.
Nesbegül, O an ölmeyi istemek inançsız olmakla alakasız kalıyor, inanıyorum ki o zamanlar öyle düşündüğüm için yüce mevla affetmiştir o zaman ki hissettiklerin anlatılmıyor.
kötü bir durumdu...
tşkler
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 20:39
#12
Teşekkürler daylight
sonradan engelli olanla doğuştan olan farklıdır engeli kabullenme açısından
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 20:56
#13
levent retinis pigmentoza Çok güzel yazmış.. Arkadaşıma katılıyorum.. Geçmiş olsun ve hepimize Allah acil şifalar versin.. Derdine katlanamayacağımız dert vermesin dermanını eksik etmesin .. Aminn
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 21:15
#14
hepinize teşekkürler ewt sonradan engelli olmak doguştan olmakla cok farklı alıştıgın hayatın bir anda değişmesini kabullenmek oldukça zor.
sizlerin manevi destekleriniz en büyük yardımcım oldu bütün arkadaşlara teşekkürler ediyorum...
bütün arkadaşlarımıza geçmiş olsun inşallah en kısa zamanda bunlarında çarelerini çıkartırlar...
-
Mesaj Gönderim Zamanı: 21.01-2012 21:46
#15
inşallah güzel insanlarsınız ama kader allaha inancınızı kaybetmezseniz sabır verir
Mesaj Gönderim Yetkileriniz
- Yeni konu açamazsınız
- Konuya cevap yazamazsınız
- Mesajlarınıza dosya ekleyemezsiniz
- Mesajlarınızı düzenleyemezsiniz
Forum Kuralları